ପତିତେ ଚ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ସିଂହନାଦୋ ମହାନଭୂତ୍ ୨୧.
ହାତୀଟି ପଡ଼ିଯିବା ସହ ବଡ଼ ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ହେଷାରଵେଣ ଚାଶ୍ଵାନାଂ ରାଣାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ଚ ଧନ୍ଵିନାମ୍ ୨୧.
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହିଁହିଁ ଶବ୍ଦ ଓ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସୁରାଣାଂ ସିଂହନାଦଂ ଚ ସନ୍ନାଦିତଦିଗଂତରମ୍ ୨୧.
ଦେବମାନେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା।
ତତଃ ସ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧ୍ନୁଷ୍ଯାରୋପ୍ଯ ସାଯକମ୍ ୨୧.
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ହୋଇ, ସେ ଧନୁଷରେ ଏକ ତୀର ଲଗାଇଲେ।
ତମାଯାଂତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧନୁଷ୍ଯାହିତସା ଯକମ୍ ୨୧.
ସେ ଧନୁଷରେ ତୀର ଲଗାଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି,
ବାଣଂ ଚ ତୈଲଧୌତାଗ୍ରମର୍ଧଚଂଦ୍ରମଜିହ୍ମଗମ୍॥ ୨୧.
ସେଇ ତୀରଟି ତେଲରେ ମଜାଯାଇଥିଲା, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଓ ଅଳ୍ପ ଭାଙ୍ଗା ଥିଲା।
ତେନାସ୍ଯଟ ସଶରଂ ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵୃତ୍ରହା ୨୧.
ତାହା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ୨୧.
ଏଉଁପରେ ସେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ଜତ୍ରୁଦେଶେ ଚ ପତ୍ରିବିଃ ୨୧.
ସେ ଦଶଟି ପଖନ୍ଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କୁ କାନ୍ଧ ନିକଟରେ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମ ଭୀରଯନ୍ ୨୧.
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବର ରାଜା ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଶତଧାଽଽକାଶେ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ ୨୧.
ସେ ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ତାହାକୁ ଶତଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଆଚ୍ଛାଦଯତ ଯତ୍ନେନ ଵର୍ଷାସ୍ଵିଵ ଘନୈର୍ନଭଃ ୨୧.
ସେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଭଳି ଢାକିଦେଲେ।
ଯଥା ଵାଯୁର୍ଘନାଟୋପଂ ଯଦଵାର୍ଯଂ ଦିଶାଂ ମୁଖେ ୨୧.
ଯେପରି ଦିଗମୁହାଁରେ ବାତାସ ଘନ ମେଘକୁ ଚିରିଦିଏ, ସେଇପରି,
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ଚକ୍ରେ ଗଂଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୈଶ୍ଚାପି ନାନାପ୍ରାକାରତୋରଣୈଃ ୨୧.
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡିକ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାରପାଳା ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଥିଲା।
ତଯାସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ହନ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ତତୋ ଜଂଭୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଵିନଦ୍ଯ ପ୍ରହସନ୍ମୁହୁଃ ୨୧.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ଅତିଶୟ ପ୍ରଭଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କରି ହସୁଥିଲେ।
ତତୋଽସ୍ତ୍ରଂ ମୌଶଲଂନାମ ମୁମୋଚ ସୁମହାଭଯମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ମୌଶଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ଭଗ୍ନାନି ସର୍ଵାଣି ଗଂଧର୍ଵନଗରାଣି ଚ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ ସହରଗୁଡିକ ଭଙ୍ଗ ହେଇଗଲା।
ଚୂର୍ଣଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ୨୧.
ସେ ଏହାକୁ ଶତଶଃ ଏବଂ ସହସ୍ରଶଃ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ସଂଧ୍ଯମାନେ ତତଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରେ ନିଶ୍ଚେରୁଃ ପାଵକାର୍ଚିଷଃ ୨୧.
ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ ହେଉଥିବାବେଳେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖାଗୁଡିକ ବିସ୍ଫୋରିତ ହେଲା।
ତୈର୍ଯଂତ୍ରୈରଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଂତରିକ୍ଷଂ ଵିତାରକମ୍ ୨୧.
ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ଯୁଦ୍ଧ ବ୍ୟାପକ ହେଇଗଲା।
ଶୈଲାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜଂଭୋ ଯଂତ୍ରସଂଘାତଚୂର୍ଣନମ୍ ୨୧.
ଜମ୍ଭ ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ, ଯାହା ଯନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରେ।
ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରୋଣ ନିର୍ମିତାନ୍ଯାଶୁ ଯାନି ଯଂତ୍ରାଣି ଭାରତ ୨୧.
ତ୍ୱଷ୍ଟ୍ର ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ତିଆରି କରିଥିବା ସେହି ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ, ହେ ଭାରତ।
ତତଃ ଶିରସ୍ସୁ ଦେଵାନାଂ ଶିଲାଃ ପେତୁର୍ମହାଜଵାଃ ୨୧.
ତାପରେ ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡରେ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଗତିର ପଥର ପଡ଼ିଲା।
ତତୋ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରମକରୋତ୍ସସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ ୨୧.
ତାପରେ ପୁରନ୍ଦର, ପଦ୍ମପରି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଶାଂତୈଃ ଶୈଲାସ୍ତ୍ରୈର୍ଜଂଭୋ ଭୂଧରସନ୍ନିଭଃ ୨୧.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ପର୍ବତପରି ଭାରି, ପର୍ବତ ଅସ୍ତ୍ର ଶାନ୍ତ ହେଇଥିବାବେଳେ।
ଐଷୀକେଣାଗମନ୍ନାଶଂ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଗିରିଦାରଣମ୍ ୨୧.
ଏଇଶିକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ବଜ୍ର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରତିରୋଧ କଲେ, ଯାହା ପର୍ବତକୁ ଭାଗ କରେ।
ଜଜ୍ଵଲୁର୍ଦେଵସୈନ୍ଯାନି ସସ୍ଯଂଦନଗଜାନି ଚ ୨୧.
ଦେବମାନଙ୍କର ସେନା, ତାଙ୍କର ରଥ ଓ ହାତୀ ସହିତ, ଜ୍ୱଳିଉଠିଲା।
ଆଗ୍ନେଯମସ୍ତ୍ରମକରୋଦ୍ବଲହା ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ତାପରେ ପାକ ନାଶକ ବଳହା ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।