ତସ୍ଥୌ ଦିକ୍ପାଲକୈଃ ସାର୍ଧମଷ୍ଟଭିଃ କେଶଵେନ ଚ ୨୧.
ସେ ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ତାଵଚ୍ଛକ୍ରଗଜୋ ଭୀତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାଦଂ ସୁଭୈରଵମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲା।
ପଲାଯତି ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ନାରୂଢଃ ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ସେହି ହାତୀ ପଳାଇବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଶତକ୍ର ତୁସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ନିମିଂ ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍ ୨୧.
ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ନିମିଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଂ ପ୍ରହାରଚିଂତ୍ଯୈଵ ନିମିର୍ନିର୍ଭଯପୌରୁଷଃ ୨୧.
ସେଇ ଆଘାତରେ ଅଚଳ ରହି, ନିମି ନିର୍ଭୟ ଓ ଦଢ଼ ମନେ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ସ ହତୋ ମୁଦ୍ଗରେଣାଥ ଶକ୍ରକୁଞ୍ଜର ଆହଵେ ୨୧.
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏକ ଗଦା ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଲାଘଵାତ୍କ୍ଷିପ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ତତୋଽମରମହାଗଜଃ ୨୧.
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ହାତୀ ତାଙ୍କର ହଲକାପଣିରୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଗଲା।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ଵଵୌ ରୂକ୍ଷୋ ବହୁଶର୍କରପାଂଶୁଲଃ ସ୍ରୁତରକ୍ତୋ ବଭୌ ଶୈଲୋ ଘନଧାତୁହ୍ରଦୋ ଯତା॥ ୨୧.
ତାପରେ ଏକ କଠିନ ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧୁଳି ଓ ପାଥର ଥିଲା; ପାହାଡ଼ଟି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଘନ ଧାତୁର ଝିଲିକ ହେଉ।
ଧନେଶୋଽପି ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀ ତସ୍ଯ ଦାନଵହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ଧନର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଦାନବର ହାତୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଭାରୀ ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ଗଜୋ ଗଦାନିପାତେନ ସ ତେନ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ୨୧.
ସେଇ ଗଦାର ଘାତରେ ହାତୀଟି ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
ପତିତେ ଚ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ସିଂହନାଦୋ ମହାନଭୂତ୍ ୨୧.
ହାତୀଟି ପଡ଼ିଯିବା ସହ ବଡ଼ ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ହେଷାରଵେଣ ଚାଶ୍ଵାନାଂ ରାଣାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ଚ ଧନ୍ଵିନାମ୍ ୨୧.
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହିଁହିଁ ଶବ୍ଦ ଓ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସୁରାଣାଂ ସିଂହନାଦଂ ଚ ସନ୍ନାଦିତଦିଗଂତରମ୍ ୨୧.
ଦେବମାନେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା।
ତତଃ ସ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧ୍ନୁଷ୍ଯାରୋପ୍ଯ ସାଯକମ୍ ୨୧.
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ହୋଇ, ସେ ଧନୁଷରେ ଏକ ତୀର ଲଗାଇଲେ।
ତମାଯାଂତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧନୁଷ୍ଯାହିତସା ଯକମ୍ ୨୧.
ସେ ଧନୁଷରେ ତୀର ଲଗାଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି,
ବାଣଂ ଚ ତୈଲଧୌତାଗ୍ରମର୍ଧଚଂଦ୍ରମଜିହ୍ମଗମ୍॥ ୨୧.
ସେଇ ତୀରଟି ତେଲରେ ମଜାଯାଇଥିଲା, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଓ ଅଳ୍ପ ଭାଙ୍ଗା ଥିଲା।
ତେନାସ୍ଯଟ ସଶରଂ ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵୃତ୍ରହା ୨୧.
ତାହା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ୨୧.
ଏଉଁପରେ ସେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ଜତ୍ରୁଦେଶେ ଚ ପତ୍ରିବିଃ ୨୧.
ସେ ଦଶଟି ପଖନ୍ଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କୁ କାନ୍ଧ ନିକଟରେ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମ ଭୀରଯନ୍ ୨୧.
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବର ରାଜା ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ଶତଧାଽଽକାଶେ ଶରୈରଗ୍ନିଶିଖୋପମୈଃ ୨୧.
ସେ ଆଗ୍ନିଶିଖା ପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ତାହାକୁ ଶତଖଣ୍ଡ କରିଦେଲେ।
ଆଚ୍ଛାଦଯତ ଯତ୍ନେନ ଵର୍ଷାସ୍ଵିଵ ଘନୈର୍ନଭଃ ୨୧.
ସେ ଚେଷ୍ଟା କରି ଆକାଶକୁ ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଭଳି ଢାକିଦେଲେ।
ଯଥା ଵାଯୁର୍ଘନାଟୋପଂ ଯଦଵାର୍ଯଂ ଦିଶାଂ ମୁଖେ ୨୧.
ଯେପରି ଦିଗମୁହାଁରେ ବାତାସ ଘନ ମେଘକୁ ଚିରିଦିଏ, ସେଇପରି,
ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରଂ ତଦା ଚକ୍ରେ ଗଂଧର୍ଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଭୁତମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ରାଜା ଅଦ୍ଭୁତ ଗନ୍ଧର୍ବାସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵନଗରୈଶ୍ଚାପି ନାନାପ୍ରାକାରତୋରଣୈଃ ୨୧.
ଗନ୍ଧର୍ବମାନଙ୍କର ସହରଗୁଡିକ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ଦୁର୍ଗ ଓ ଦ୍ୱାରପାଳା ଦ୍ୱାରା ସଜିତ ଥିଲା।
ତଯାସ୍ତ୍ରଵୃଷ୍ଟ୍ଯା ଦୈତ୍ଯାନାଂ ହନ୍ଯମାନା ମହାଚମୂଃ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ରବର୍ଷାରେ, ଦେତ୍ୟମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସେନା ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା।
ତତୋ ଜଂଭୋ ମହାଵୀର୍ଯୋ ଵିନଦ୍ଯ ପ୍ରହସନ୍ମୁହୁଃ ୨୧.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ଅତିଶୟ ପ୍ରଭଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବାରମ୍ବାର ଗର୍ଜନ କରି ହସୁଥିଲେ।
ତତୋଽସ୍ତ୍ରଂ ମୌଶଲଂନାମ ମୁମୋଚ ସୁମହାଭଯମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ସେ ଭୟଙ୍କର ମୌଶଳ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରୟୋଗ କଲେ।
ତୈଶ୍ଚ ଭଗ୍ନାନି ସର୍ଵାଣି ଗଂଧର୍ଵନଗରାଣି ଚ ୨୧.
ସେହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଗନ୍ଧର୍ବ ସହରଗୁଡିକ ଭଙ୍ଗ ହେଇଗଲା।
ଚୂର୍ଣଯାମାସ ତତ୍କ୍ଷିପ୍ରଂ ଶତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ ୨୧.
ସେ ଏହାକୁ ଶତଶଃ ଏବଂ ସହସ୍ରଶଃ ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ଚୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।