ତତଃ କପାଲିନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭଵଂ ଚାସୁରପୁଂଗଵଃ ମମର୍ଦ ଚରଣାଘାତୈର୍ଦନ୍ତୈଶ୍ଚାପି କରେଣ ଚ॥ ୨୧.
ତାପରେ, ସେ କପାଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭବଙ୍କୁ ପାଦ, ଦାନ୍ତ ଓ ହାତର ଆଘାତରେ ଚେରି ଦେଲେ।
ତତୋଽସୌ ଶୂଲଯୁଦ୍ଧେନ ଶ୍ରମମାସାଦିତୋ ଯଦା ୨୧.
ତାପରେ, ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ି ଥକି ଶ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଭ୍ରାମଯାମାସ ଚାତୀଵ ଵେଗେନ ଚ ଗଜାସୁରମ୍ ୨୧.
ସେ ବେଶି ତେଜରେ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ଘୁରାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନିରୁତ୍ସାହଂ ରଣେ ତସ୍ମିନ୍ଗତଯୁଦ୍ଧୋତ୍ସଵୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଇଗଲା।
ସ୍ରଵତ୍ସର୍ଵାଂଗର କ୍ତୌଘଂ ଚକାରାଂବରମାତ୍ମନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରୁ ରକ୍ତ ବହି, ନିଜ ପୋଶାକକୁ ରଙ୍ଗାଇଦେଲା।
ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ଚଯୋ ହନ୍ଯାତ୍ସ ମ୍ରିଯେତ ତତସ୍ତ୍ଵସୌ ୨୧.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ମାରିବ, ସେ ମଧ୍ୟ ମରିଯିବ'; ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ,
ଵିତ୍ରେସୁର୍ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜଘ୍ନୁର୍ନିପେତୁଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ୨୧.
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଲେ, ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଜଂ ମତ୍ତମଥାରୁହ୍ଯ ଶତଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତମ୍ ୨୧.
ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶ ଢୋଳ ବଜୁଥିଲା, ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଯାଂଯାଂ ନିମିଗଜୋ ଯାତି ଦିଶଂ ତାଂତାଂ ସଵାହନାଃ ୨୧.
ଗଜାସୁର ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେଇ ଦିଗକୁ ସମସ୍ତ ସେନା ତାଙ୍କର ଯାନ ସହିତ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗନ୍ଧେନ ସୁରମାତଂଗା ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତସ୍ଯ ହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଗନ୍ଧ ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ହାତୀମାନେ ସେହି ହାତୀଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତସ୍ଥୌ ଦିକ୍ପାଲକୈଃ ସାର୍ଧମଷ୍ଟଭିଃ କେଶଵେନ ଚ ୨୧.
ସେ ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ତାଵଚ୍ଛକ୍ରଗଜୋ ଭୀତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାଦଂ ସୁଭୈରଵମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲା।
ପଲାଯତି ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ନାରୂଢଃ ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ସେହି ହାତୀ ପଳାଇବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଶତକ୍ର ତୁସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ନିମିଂ ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍ ୨୧.
ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ନିମିଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଂ ପ୍ରହାରଚିଂତ୍ଯୈଵ ନିମିର୍ନିର୍ଭଯପୌରୁଷଃ ୨୧.
ସେଇ ଆଘାତରେ ଅଚଳ ରହି, ନିମି ନିର୍ଭୟ ଓ ଦଢ଼ ମନେ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ସ ହତୋ ମୁଦ୍ଗରେଣାଥ ଶକ୍ରକୁଞ୍ଜର ଆହଵେ ୨୧.
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏକ ଗଦା ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଲାଘଵାତ୍କ୍ଷିପ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ତତୋଽମରମହାଗଜଃ ୨୧.
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ହାତୀ ତାଙ୍କର ହଲକାପଣିରୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଗଲା।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ଵଵୌ ରୂକ୍ଷୋ ବହୁଶର୍କରପାଂଶୁଲଃ ସ୍ରୁତରକ୍ତୋ ବଭୌ ଶୈଲୋ ଘନଧାତୁହ୍ରଦୋ ଯତା॥ ୨୧.
ତାପରେ ଏକ କଠିନ ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧୁଳି ଓ ପାଥର ଥିଲା; ପାହାଡ଼ଟି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଘନ ଧାତୁର ଝିଲିକ ହେଉ।
ଧନେଶୋଽପି ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀ ତସ୍ଯ ଦାନଵହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ଧନର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଦାନବର ହାତୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଭାରୀ ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ଗଜୋ ଗଦାନିପାତେନ ସ ତେନ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ୨୧.
ସେଇ ଗଦାର ଘାତରେ ହାତୀଟି ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
ପତିତେ ଚ ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ସିଂହନାଦୋ ମହାନଭୂତ୍ ୨୧.
ହାତୀଟି ପଡ଼ିଯିବା ସହ ବଡ଼ ଦହାଡ଼ ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ହେଷାରଵେଣ ଚାଶ୍ଵାନାଂ ରାଣାସ୍ଫୋଟୈଶ୍ଚ ଧନ୍ଵିନାମ୍ ୨୧.
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହିଁହିଁ ଶବ୍ଦ ଓ ଧନୁର୍ଧାରୀମାନଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଗୁଞ୍ଜନ ଶୁଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ସୁରାଣାଂ ସିଂହନାଦଂ ଚ ସନ୍ନାଦିତଦିଗଂତରମ୍ ୨୧.
ଦେବମାନେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ସେଇ ଶବ୍ଦ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଭରିଦେଲା।
ତତଃ ସ କୋପରକ୍ତାକ୍ଷୋ ଧ୍ନୁଷ୍ଯାରୋପ୍ଯ ସାଯକମ୍ ୨୧.
ତାପରେ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକୁ ହୋଇ, ସେ ଧନୁଷରେ ଏକ ତୀର ଲଗାଇଲେ।
ତମାଯାଂତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧନୁଷ୍ଯାହିତସା ଯକମ୍ ୨୧.
ସେ ଧନୁଷରେ ତୀର ଲଗାଇ ଆସୁଥିବାକୁ ଦେଖି,
ବାଣଂ ଚ ତୈଲଧୌତାଗ୍ରମର୍ଧଚଂଦ୍ରମଜିହ୍ମଗମ୍॥ ୨୧.
ସେଇ ତୀରଟି ତେଲରେ ମଜାଯାଇଥିଲା, ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଆକୃତିର ଓ ଅଳ୍ପ ଭାଙ୍ଗା ଥିଲା।
ତେନାସ୍ଯଟ ସଶରଂ ଚାପଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ବଲଵୃତ୍ରହା ୨୧.
ତାହା ସହିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବୃତ୍ର ହନ୍ତା ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଓ ତୀରକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଅନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକାଦାଯ ଵେଗଵଦ୍ଭାରସାଧନମ୍ ୨୧.
ଏଉଁପରେ ସେ ଏକ ଅନ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଶକ୍ରଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିର୍ଜତ୍ରୁଦେଶେ ଚ ପତ୍ରିବିଃ ୨୧.
ସେ ଦଶଟି ପଖନ୍ଧା ତୀର ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ରଙ୍କୁ କାନ୍ଧ ନିକଟରେ ଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ରୋପି ଦାନଵେନ୍ଦ୍ରାଯ ବାଣଜାଲମ ଭୀରଯନ୍ ୨୧.
ଶକ୍ର ମଧ୍ୟ ଦାନବର ରାଜା ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ତୀର ବର୍ଷା କଲେ।