ଅଥ ଵିଦ୍ରଵମାନଂ ତବ୍ଲଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଵ ସମଂତତଃ ୨୧.
ତାପରେ, ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ଭୋଭୋ ଗୃହ୍ଣତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ଭିଂଦତୈନଂ ମହାବଲାଃ ୨୧.
"ହେ, ଦାନବପତିଙ୍କୁ ଧର, ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ!"
କପାଲୀ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ଶୂଲଂ ସିତଶିତଂମୁଖେ ୨୧.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କପାଳୀ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଚମକୁଥିବା ଶୂଳ ମୁଁହରେ ଧରିଲେ।
ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲାରୁଣନୀଲାବ୍ଜସଂହତିଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶଃ ୨୧.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଫୁଲିଉଠିଥିବା ଲାଲ୍ ଓ ନୀଳ କମଳର ଗୁଛିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦୃଢେନ ମୁଷ୍ଟିବନ୍ଧେନ ଶୂଲଂ ଵିଷୃଭ୍ଯ ନିର୍ମଲଃ ୨୧.
ମଜବୁତ ମୁଠିରେ ଶୂଳକୁ ଧରି, ସେ ନିର୍ମଳ ଶୂଳକୁ ଝାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଦଶାପି ତେ ରୁଦ୍ରା ନିର୍ମଲାଯୋମଯୈ ରଣେ ୨୧.
ତାପରେ ସେହି ଦଶ ରୁଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ ଓ ଲୋହାର ତିଆରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତଂ ପଶ୍ଚାତ୍ସର୍ଵସ୍ରୋତସ୍ସୁ ତସ୍ଯ ଵୈ ୨୧.
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ନାଳୀରୁ ରକ୍ତ ବହିଯାଇଲା।
ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲାମଲନୀଲାବ୍ଜଂ ଶରଦୀଵାମଲଂ ସରଃ ୨୧.
ଶରଦ୍ ଋତୁର ନିର୍ମଳ ହ୍ରଦ ସଦୃଶ, ଫୁଲିଉଠିଥିବା ନୀଳ କମଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କପାଲିନଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରଚଲତ୍କର୍ଣପଲ୍ଲଵଃ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ କପାଳଧାରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାନବ, ତାଙ୍କର କମ୍ପିଥିବା କାନର ଝୁମକା ସହିତ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନୁରକ୍ତଂ ରୁଦ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନଵରୁଦ୍ରାସ୍ତତୋ ଦ୍ରୁତମ୍ ୨୧.
ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଦେଖି, ନଉ ଜଣ ରୁଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃ କପାଲିନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭଵଂ ଚାସୁରପୁଂଗଵଃ ମମର୍ଦ ଚରଣାଘାତୈର୍ଦନ୍ତୈଶ୍ଚାପି କରେଣ ଚ॥ ୨୧.
ତାପରେ, ସେ କପାଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭବଙ୍କୁ ପାଦ, ଦାନ୍ତ ଓ ହାତର ଆଘାତରେ ଚେରି ଦେଲେ।
ତତୋଽସୌ ଶୂଲଯୁଦ୍ଧେନ ଶ୍ରମମାସାଦିତୋ ଯଦା ୨୧.
ତାପରେ, ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ି ଥକି ଶ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଭ୍ରାମଯାମାସ ଚାତୀଵ ଵେଗେନ ଚ ଗଜାସୁରମ୍ ୨୧.
ସେ ବେଶି ତେଜରେ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ଘୁରାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନିରୁତ୍ସାହଂ ରଣେ ତସ୍ମିନ୍ଗତଯୁଦ୍ଧୋତ୍ସଵୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଇଗଲା।
ସ୍ରଵତ୍ସର୍ଵାଂଗର କ୍ତୌଘଂ ଚକାରାଂବରମାତ୍ମନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରୁ ରକ୍ତ ବହି, ନିଜ ପୋଶାକକୁ ରଙ୍ଗାଇଦେଲା।
ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ଚଯୋ ହନ୍ଯାତ୍ସ ମ୍ରିଯେତ ତତସ୍ତ୍ଵସୌ ୨୧.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ମାରିବ, ସେ ମଧ୍ୟ ମରିଯିବ'; ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ,
ଵିତ୍ରେସୁର୍ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜଘ୍ନୁର୍ନିପେତୁଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ୨୧.
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଲେ, ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଜଂ ମତ୍ତମଥାରୁହ୍ଯ ଶତଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତମ୍ ୨୧.
ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶ ଢୋଳ ବଜୁଥିଲା, ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଯାଂଯାଂ ନିମିଗଜୋ ଯାତି ଦିଶଂ ତାଂତାଂ ସଵାହନାଃ ୨୧.
ଗଜାସୁର ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେଇ ଦିଗକୁ ସମସ୍ତ ସେନା ତାଙ୍କର ଯାନ ସହିତ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗନ୍ଧେନ ସୁରମାତଂଗା ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତସ୍ଯ ହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଗନ୍ଧ ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ହାତୀମାନେ ସେହି ହାତୀଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତସ୍ଥୌ ଦିକ୍ପାଲକୈଃ ସାର୍ଧମଷ୍ଟଭିଃ କେଶଵେନ ଚ ୨୧.
ସେ ଅଷ୍ଟ ଦିଗ୍ପାଳ ଓ କେଶବଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ତାଵଚ୍ଛକ୍ରଗଜୋ ଭୀତୋ ମୁକ୍ତ୍ଵା ନାଦଂ ସୁଭୈରଵମ୍ ୨୧.
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲା।
ପଲାଯତି ଗଜେ ତସ୍ମିନ୍ନାରୂଢଃ ପାକଶାସନଃ ୨୧.
ସେହି ହାତୀ ପଳାଇବା ବେଳେ, ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାର ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
ଶତକ୍ର ତୁସ୍ତୁ ଶୂଲେନ ନିମିଂ ଵକ୍ଷସ୍ଯତାଡଯତ୍ ୨୧.
ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କର ଶୂଳ ଦ୍ୱାରା ନିମିଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଂ ପ୍ରହାରଚିଂତ୍ଯୈଵ ନିମିର୍ନିର୍ଭଯପୌରୁଷଃ ୨୧.
ସେଇ ଆଘାତରେ ଅଚଳ ରହି, ନିମି ନିର୍ଭୟ ଓ ଦଢ଼ ମନେ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ସ ହତୋ ମୁଦ୍ଗରେଣାଥ ଶକ୍ରକୁଞ୍ଜର ଆହଵେ ୨୧.
ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତୀ ଏକ ଗଦା ଆଘାତରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲା।
ଲାଘଵାତ୍କ୍ଷିପ୍ରମୁତ୍ଥାଯ ତତୋଽମରମହାଗଜଃ ୨୧.
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ବଡ଼ ହାତୀ ତାଙ୍କର ହଲକାପଣିରୁ ଦ୍ରୁତ ଉଠିଗଲା।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ଵଵୌ ରୂକ୍ଷୋ ବହୁଶର୍କରପାଂଶୁଲଃ ସ୍ରୁତରକ୍ତୋ ବଭୌ ଶୈଲୋ ଘନଧାତୁହ୍ରଦୋ ଯତା॥ ୨୧.
ତାପରେ ଏକ କଠିନ ପବନ ବହିଲା, ଯେଉଁଥିରେ ବହୁ ଧୁଳି ଓ ପାଥର ଥିଲା; ପାହାଡ଼ଟି ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ଘନ ଧାତୁର ଝିଲିକ ହେଉ।
ଧନେଶୋଽପି ଗଦାଂ ଗୁର୍ଵୀ ତସ୍ଯ ଦାନଵହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ଧନର ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଦାନବର ହାତୀ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର ଭାରୀ ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ଗଜୋ ଗଦାନିପାତେନ ସ ତେନ ପରିମୂର୍ଛିତଃ ୨୧.
ସେଇ ଗଦାର ଘାତରେ ହାତୀଟି ଅଚେତନ ହୋଇପଡ଼ିଲା।