କୋଟିଶଃକୋଟିଶଃ ଗୃତ୍ଵା ଵୃଂଦଂ ଚିହ୍ନୋପଲକ୍ଷିତମ୍ ୨୧.
ଅନେକ ଅନେକ ସେନା ଦଳକୁ, ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ନିଜ ନିଜ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚିତ, ସେମାନେ ନେଇଥିଲେ।
ଚେଲୁର୍ଦୈତ୍ଯଵଧେ ଦୃପ୍ତା ନାନାଵର୍ଣାଯୁଧଧ୍ଵଜାଃ॥ ୨୧.
ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର, ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପତାକା ସଜିଥିବା, ସେମାନେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଗର୍ବରେ ଆଗେଇଯାଉଥିଲେ।
ଶତକ୍ରତୋରମରନିକାଯପାଲିତା ପତାକିନୀ ଯାନନିନାଦନାଦିତା ୨୧.
ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦେବମାନେ ଯେଉଁ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେହି ସେନା ରଥ ଓ ପତାକାର ଶବ୍ଦରେ ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ଆଯାଂତୀଂ ତାଂ ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ସୁରସେନାଂ ଗଜାସୁରଃ ୨୧.
ତାପରେ, ଦେବମାନଙ୍କର ଆସୁଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖି, ଗଜାସୁର ଦେଖିଲା।
ପରଶ୍ଵଧାଯୁଧୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଦଶନୌଷ୍ଠକସଂପୁଟଃ ୨୧.
ପରଶୁ ଧାରଣ କରିଥିବା ଦାନବ, ଦାନ୍ତ ଓ ଓଠ ଭିତରେ ଚାପି ରଖିଥିଲା।
ପରାନ୍ପରଶୁନା ଜଘ୍ନେ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ରୌଦ୍ରଵିକ୍ରମଃ ୨୧.
ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବପତି ସେ ତାଙ୍କର ପରଶୁ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପିଟିଦେଲା।
ମୁମୁଚୁଃ ସଂହତାଃ ସର୍ଵେ ଚିତ୍ରଶସ୍ତ୍ରାସ୍ତ୍ରସଂହତିମ୍ ୨୧.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ଅନେକ ଅଦ୍ଭୁତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କୁନ୍ତାନ୍ପ୍ରାସାଞ୍ଛରାଂସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ମୁଦ୍ଗରାଂଶ୍ଚାପି ଦୁଃସହାନ୍ ୨୧.
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବଣ, ଭାଲା, ତୀର ଓ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସହିବା ଦୁର୍ଲଭ।
କୋପସ୍ଫୁରିତଦଂଷ୍ଟ୍ରାଗ୍ରଃ କରସ୍ଫୋଟେନ ନାଦଯନ୍ ୨୧.
କ୍ରୋଧରେ ଦାନ୍ତ ଫୁଲିଉଠିଥିଲା, ସେ ହାତ ତାଳି ମାରି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଥିଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ଯସ୍ମିନ୍ନିପତତି ସୁର ଵୃଂଦେ ଗଜାସୁରଃ ୨୧.
ଗଜାସୁର ଯେଉଁଠି ଦେବମାନଙ୍କ ସେନା ଉପରେ ପଡ଼ୁଥିଲେ, ସେଠି ଭୟ ଛାଇଯାଉଥିଲା।
ଅଥ ଵିଦ୍ରଵମାନଂ ତବ୍ଲଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଵ ସମଂତତଃ ୨୧.
ତାପରେ, ସେନା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇଯାଉଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହେଉଥିଲେ।
ଭୋଭୋ ଗୃହ୍ଣତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଂ ଭିଂଦତୈନଂ ମହାବଲାଃ ୨୧.
"ହେ, ଦାନବପତିଙ୍କୁ ଧର, ତାଙ୍କୁ ଭାଙ୍ଗିଦେ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ!"
କପାଲୀ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ଶୂଲଂ ସିତଶିତଂମୁଖେ ୨୧.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, କପାଳୀ ତାଙ୍କର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଚମକୁଥିବା ଶୂଳ ମୁଁହରେ ଧରିଲେ।
ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲାରୁଣନୀଲାବ୍ଜସଂହତିଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶଃ ୨୧.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଫୁଲିଉଠିଥିବା ଲାଲ୍ ଓ ନୀଳ କମଳର ଗୁଛିରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
ଦୃଢେନ ମୁଷ୍ଟିବନ୍ଧେନ ଶୂଲଂ ଵିଷୃଭ୍ଯ ନିର୍ମଲଃ ୨୧.
ମଜବୁତ ମୁଠିରେ ଶୂଳକୁ ଧରି, ସେ ନିର୍ମଳ ଶୂଳକୁ ଝାଡ଼ିଦେଲେ।
ତତୋ ଦଶାପି ତେ ରୁଦ୍ରା ନିର୍ମଲାଯୋମଯୈ ରଣେ ୨୧.
ତାପରେ ସେହି ଦଶ ରୁଦ୍ର, ଯେଉଁମାନେ ନିର୍ମଳ ଓ ଲୋହାର ତିଆରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ସୁସ୍ରାଵ ଶୋଣିତଂ ପଶ୍ଚାତ୍ସର୍ଵସ୍ରୋତସ୍ସୁ ତସ୍ଯ ଵୈ ୨୧.
ତାପରେ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ନାଳୀରୁ ରକ୍ତ ବହିଯାଇଲା।
ପ୍ରୋତ୍ଫୁଲ୍ଲାମଲନୀଲାବ୍ଜଂ ଶରଦୀଵାମଲଂ ସରଃ ୨୧.
ଶରଦ୍ ଋତୁର ନିର୍ମଳ ହ୍ରଦ ସଦୃଶ, ଫୁଲିଉଠିଥିବା ନୀଳ କମଳରେ ଭରିଯାଇଥିଲା।
କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କପାଲିନଂ ଦୈତ୍ଯଃ ପ୍ରଚଲତ୍କର୍ଣପଲ୍ଲଵଃ ୨୧.
କ୍ରୋଧିତ କପାଳଧାରୀଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଦାନବ, ତାଙ୍କର କମ୍ପିଥିବା କାନର ଝୁମକା ସହିତ ଦଢ଼ିଆ ହେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାନୁରକ୍ତଂ ରୁଦ୍ରାଭ୍ଯାଂ ନଵରୁଦ୍ରାସ୍ତତୋ ଦ୍ରୁତମ୍ ୨୧.
ସେ ଦାନବଙ୍କୁ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଢ଼ତା ସହିତ ଦେଖି, ନଉ ଜଣ ରୁଦ୍ର ତୁରନ୍ତ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତଃ କପାଲିନଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଭଵଂ ଚାସୁରପୁଂଗଵଃ ମମର୍ଦ ଚରଣାଘାତୈର୍ଦନ୍ତୈଶ୍ଚାପି କରେଣ ଚ॥ ୨୧.
ତାପରେ, ସେ କପାଳଧାରୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭବଙ୍କୁ ପାଦ, ଦାନ୍ତ ଓ ହାତର ଆଘାତରେ ଚେରି ଦେଲେ।
ତତୋଽସୌ ଶୂଲଯୁଦ୍ଧେନ ଶ୍ରମମାସାଦିତୋ ଯଦା ୨୧.
ତାପରେ, ଶୂଳ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲଢ଼ି ଥକି ଶ୍ରମିତ ହେଲେ।
ଭ୍ରାମଯାମାସ ଚାତୀଵ ଵେଗେନ ଚ ଗଜାସୁରମ୍ ୨୧.
ସେ ବେଶି ତେଜରେ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ଘୁରାଇବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ନିରୁତ୍ସାହଂ ରଣେ ତସ୍ମିନ୍ଗତଯୁଦ୍ଧୋତ୍ସଵୋଽଭଵତ୍ ୨୧.
ସେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସବ ଶେଷ ହେଇଗଲା।
ସ୍ରଵତ୍ସର୍ଵାଂଗର କ୍ତୌଘଂ ଚକାରାଂବରମାତ୍ମନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରୁ ରକ୍ତ ବହି, ନିଜ ପୋଶାକକୁ ରଙ୍ଗାଇଦେଲା।
ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ଚଯୋ ହନ୍ଯାତ୍ସ ମ୍ରିଯେତ ତତସ୍ତ୍ଵସୌ ୨୧.
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ମାରିବ, ସେ ମଧ୍ୟ ମରିଯିବ'; ଏହିପରି ଭାବରେ ସେ,
ଵିତ୍ରେସୁର୍ଦୁଦ୍ରୁଵୁର୍ଜଘ୍ନୁର୍ନିପେତୁଶ୍ଚ ସହସ୍ରଶଃ ୨୧.
ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପଳାଇଲେ, ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗଜଂ ମତ୍ତମଥାରୁହ୍ଯ ଶତଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତମ୍ ୨୧.
ଏକ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶ ଢୋଳ ବଜୁଥିଲା, ସେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଯାଂଯାଂ ନିମିଗଜୋ ଯାତି ଦିଶଂ ତାଂତାଂ ସଵାହନାଃ ୨୧.
ଗଜାସୁର ଯେଉଁ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେଇ ଦିଗକୁ ସମସ୍ତ ସେନା ତାଙ୍କର ଯାନ ସହିତ ଅନୁସରଣ କଲେ।
ଗନ୍ଧେନ ସୁରମାତଂଗା ଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତସ୍ଯ ହସ୍ତିନଃ ୨୧.
ତାଙ୍କର ଗନ୍ଧ ଶୁଣି, ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ହାତୀମାନେ ସେହି ହାତୀଠାରୁ ପଳାଇଗଲେ।