ସ ତୈଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯଥିତୋ ବଭୂଵ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଵିସ୍ରୁତଶୋଣିତାକ୍ତଃ ୨୦.
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବ ନାୟକ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ରକ୍ତରେ ଦୂଷିତ ହେଲା ।
ଯୋଷିତ୍ସୁଵଧ୍ଯୋଽସି ରଣଂ ଵିଭୁଂଚ ଶୁଂଭାଽଶୁଭ ସ୍ଵଲ୍ପତରୈରହୋଭିଃ ୨୦.
'ତୁମେ ଜନନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଶୁମ୍ଭ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଛି ଦିନରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ ।'
ଜମ୍ଭୋଽଥ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାନ୍ନିଶମ୍ଯ ଜଗର୍ଜ ଚୋଚ୍ଚୈଃ କୃତସିଂହନାଦଃ ୨୦.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ ।
କିମେଭିସ୍ତେ ଜଲାଵାସ ଦୈତ୍ଯୈର୍ହୀନପରାକ୍ରମୈଃ ୨୦.
'ଏହି ଜଳରେ ବସୁଥିବା ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୌର୍ୟ ହୀନ, ତାଙ୍କର କଣ ଉପଯୋଗ?'
ଯତ୍ତେ ପୂର୍ଵଂ ହତା ଦୈତ୍ଯା ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମୁଖାଃ କିଲ ୨୦.
ଯେଉଁ ଦେତ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ହତ କରିଥିଲେ—
ପଶ୍ଯ ତାଲପ୍ରତୀ କାଶୌ ଭୁଜାଵେତୌ ହରେ ମମ ୨୦.
ହରି, ଦେଖ, ମୋ ଦୁଇଟି ଭୁଜ ତାଳ ଗଛ ପରି ଦୀର୍ଘ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କେଶଵସ୍ତେନ ସୃକ୍କିଣୀ ସଂଲିହନ୍ରୁଷା ୨୦.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କେଶବ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଓଠ ଚାଟିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାପ୍ଯନୁପଦଂ କାଲାଯସମଯଂ ଦୃଢମ୍ ୨୦.
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲାଗି, ସେ ଦୃଢ ଲୋହାର ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ତଦାଯୁଧଦ୍ଵଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଂଭୋ ନ୍ଯସ୍ଯ ରଥେ ଧନୁଃ ୨୦.
ସେଇ ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି, ଜମ୍ଭା ରଥରେ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଖସାଇଲେ।
ଦ୍ଵିତୀଯଂ ମୁଦ୍ଗରଂ ଚାନୁ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିନଦନ୍ରଣେ ୨୦.
ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଦା ନେଇ, ରଣରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ଚାତିପ୍ରହାରାଭ୍ଯାମୁଭୌ ଗରୁଡକେଶଵୌ ୨୦.
ସେଇ ଦୁଇଟି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ଗରୁଡ଼ ଓ କେଶବ ଉଭୟ—
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ମହଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗର୍ଜୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମାଃ ୨୦.
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେତ୍ୟମାନେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ସିଂହନାଦୈସ୍ତଲୋନ୍ନାହୈର୍ଧନୁର୍ନାଦୈଶ୍ଚ ବାଣଜୈଃ ୨୦.
ସିଂହ ଦ୍ୱନି, ଉଠା ହାତ, ଧନୁର ତାଣ, ଓ ବାଣର ଶବ୍ଦରେ—
ଶଂଖାଂଶ୍ଚ ପୂରଯାମାସୁଶ୍ଚିକ୍ଷିପୁର୍ଦେଵତା ଭୃଶମ୍॥ ୨୦.
ସେମାନେ ଶଂଖ ଭରିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ।
ସଂଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯାଥ ମହାରଣେ ହରିଃ ସଵୈନତେଯଃ ପରିରଭ୍ଯ ଜଂଭମ୍ ୨୦.
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂକେତ ବଦଳି, ହରି ଓ ବିନତାପୁତ୍ର ଜମ୍ଭାକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ପଲାଯଂତଂ ଵିଧ୍ଵସ୍ତଧ୍ଵଜକାର୍ମୁକମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଓ ଧନୁ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିଲା—
ଅଥାଯାନ୍ନିକଟଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁରେଶସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ ୨୧.
ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ତ୍ୱରାରେ ଭରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କିମେଭିଃ କ୍ରୀଡସେ ଦେଵ ଦାନଵୈର୍ଦୁଷ୍ଟମାନସୈଃ ୨୧.
ହେ ଦେବ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଛ?
ଶକ୍ତେନୋପେକ୍ଷିତୋ ନୀଚୋ ମନ୍ଯତେ ବଲମାତ୍ମନଃ ୨୧.
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଅବହେଳା କଲେ, ନିମ୍ନ ଲୋକ ନିଜରେ ଶକ୍ତି ବିଚାର କରେ।
ଅଥାଗ୍ରେସରସଂପତ୍ତ୍ଯା ରଥିନୋ ଜଯମାଯଯୁଃ ୨୧.
ତାପରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି ରଥସାରଥୀମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କଲେ।
ହିରଣ୍ଯକଶିପୁର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵୀର୍ଯଶାଲୀ ମଦୋଦ୍ଧତଃ ୨୧.
ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେତ୍ୟ, ଅହଂକାରରେ ଭରିଥିଲେ—
ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରତିବଲା ଦୈତ୍ଯା ମଧୁକୈଟଭସନ୍ନିଭାଃ ୨୧.
ପୂର୍ବରୁ, ସମାନ ଶକ୍ତିର ଦେତ୍ୟମାନେ ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ପରି ଥିଲେ।
ଯୁଗେଯୁଗେ ଚ ଦୈତ୍ଯାନାଂ ତ୍ଵତ୍ତୋ ନାଶୋଽଭଵଦ୍ଧରେ ୨୧.
ହେ ହରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଯୁଗରେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦାଇତ୍ୟମାନଙ୍କର ବିନାଶ ହୋଇଛି।
ଏଵଂ ସଂନୋଦିତୋ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ମହାଭୁଜଃ ୨୧.
ଏଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଗଲା।
ଅଥୋଵାଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଂ କେଶଵଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୨୧.
ତାପରେ, ହସୁଥିବା ପ୍ରଭାବରେ, କେଶବ ହଜାର ଆଖି ଥିବା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦାନଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଦଗ୍ଧୁଂ ଶକ୍ତଃ କ୍ଷଣାଦହମ୍ ୨୧.
ମୁଁ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଦାନବମାନୋଁକୁ ଜଳାଇ ଦେଇପାରିବି।
ମହିଷଶ୍ଚୈଵ ଶୁଂଭଶ୍ଚ ଉଭୌ ଵଧ୍ଯୌ ଚ ଯୋଷିତା ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଦିଵ୍ଯଵୀର୍ଯେଣ ଜହି ଜଂଭଂ ମଦୋତ୍କଟମ୍॥ ୨୧.
ମହିଷ ଓ ଶୁମ୍ଭ, ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଜଣେ ନାରୀ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ; ଏହିକାରଣରୁ, ତୁମେ ତୁମ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ଅହଂକାରରେ ଭରିଥିବା ଜମ୍ଭକୁ ବଧ କର।
ଅଵଧ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ତ୍ଵାମୃତେ ସ ତୁ ଦାନଵଃ॥ ୨୧.
ସେଇ ଦାନବ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ, କିନ୍ତୁ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି।
ମଯା ଗୁପ୍ତୋ ରଣେ ଜଂଭୋ ଜଗତ୍କଂଟକମୁଦ୍ଧର ୨୧.
ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ତୁମେ ଏହି ଜଗତର କଣ୍ଟକ ଜମ୍ଭକୁ ଉପଡ଼ିଦିଅ।
ସମାଦିଶତ୍ସୁରାଧ୍ଯକ୍ଷାନ୍ସୈନ୍ଯସ୍ଯ ରଚନାଂ ପ୍ରତି ୨୧.
ସେ ଦେବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନୋଁକୁ ସେନାର ବିନ୍ୟାସ ବିଷୟରେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।