ଗ୍ରସ୍ତୁମୈଚ୍ଛଦ୍ରଣେ ଦୈତ୍ଯଃ ସଗରୁତ୍ମଂତମଚ୍ଯୁତମ୍ ୨୦.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ ଗରୁଡ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ।
ଵଦନଂ ପୂରଯାମାସ ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତ୍ରୈର୍ମହାବଲଃ ୨୦.
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତିନି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ମୁହଁରେ ଭରିଦେଲା ।
ପରିଵର୍ତିତକାଯାର୍ଧଃ ପପାତାଥ ମମାର ଚ ୨୦.
ଶରୀରର ଅଧା ଭାଗ ଘୁଞ୍ଚି ଗଲାପରେ ସେ ପଡିଗଲା ଓ ମରିଗଲା ।
ମହିଷଂ ପ୍ରାହ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଧଂ ନାର୍ହସି ଦାନଵ ୨୦.
ସେ ମହିଷକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ମଦମାସ୍ତ ଅଛ, ଦାନବ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।'
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛ ମନ୍ମୁକ୍ତୋ ଦ୍ରୁତମସ୍ମାନ୍ମହାରଣାତ୍ ୨୦.
'ଉଠ, ଯାଅ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଶୀଘ୍ର ଦୂରେ ଯାଅ ।'
ତସ୍ମିନ୍ପରାଙ୍ମୁଖେ ଦୈତ୍ଯେ ମହିଷେ ଶୁଂଭଦାନଵଃ ୨୦.
ଦାନବ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ମହିଷଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲା ।
ନିର୍ମଧ୍ଯ ପାଣିନା ପାଣିଂ ଧନୁରାଦାଯ ଭୈରଵମ୍ ୨୦.
ହାତରେ ହାତ ଦେଇ ଭଙ୍ଗ କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇଲା ।
ସ ଚିତ୍ରଯୋଧୀ ଦୃଢମୁଷ୍ଟିପାତସ୍ତତଶ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଦୈତ୍ଯଃ ୨୦.
ସେ ଦକ୍ଷ ଯୋଧା, ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ, ଦାନବ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା ।
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଶରାର୍ଦିତୋ ଭୃଶଂ ଭୁଶୁଂଡିମାଦାଯ କୃତାଂତତୁଲ୍ଯାମ୍ ୨୦.
ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ସମୟର ଶେଷ ସମାନ ଏକ ଗଦା ଧରିଲେ ।
ତତସ୍ତ୍ରିଭିଃ ଶଂଭୁଭୁଜଂ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟ୍ଯା ସୂତସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଂ ଦଶକ୍ଷିଶ୍ଚ କେତୁମ୍ ୨୦.
ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ହାତରେ ତିନିଟି ଅସ୍ତ୍ର, ସୂତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବାଉଠି ଅସ୍ତ୍ର, ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ଦଶଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା ।
ସ ତୈଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଧୋ ଵ୍ଯଥିତୋ ବଭୂଵ ଦୈତ୍ଯେଶ୍ଵରୋ ଵିସ୍ରୁତଶୋଣିତାକ୍ତଃ ୨୦.
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ଦାନବ ନାୟକ ବିପର୍ଯ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ, ତାଙ୍କର ଖ୍ୟାତି ରକ୍ତରେ ଦୂଷିତ ହେଲା ।
ଯୋଷିତ୍ସୁଵଧ୍ଯୋଽସି ରଣଂ ଵିଭୁଂଚ ଶୁଂଭାଽଶୁଭ ସ୍ଵଲ୍ପତରୈରହୋଭିଃ ୨୦.
'ତୁମେ ଜନନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ; ଶୁମ୍ଭ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କିଛି ଦିନରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ ।'
ଜମ୍ଭୋଽଥ ତଦ୍ଵିଷ୍ଣୁମୁଖାନ୍ନିଶମ୍ଯ ଜଗର୍ଜ ଚୋଚ୍ଚୈଃ କୃତସିଂହନାଦଃ ୨୦.
ତାପରେ ଜମ୍ଭ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୁଖରୁ ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦରେ ଦହାଡ଼ିଲେ, ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଦେଲେ ।
କିମେଭିସ୍ତେ ଜଲାଵାସ ଦୈତ୍ଯୈର୍ହୀନପରାକ୍ରମୈଃ ୨୦.
'ଏହି ଜଳରେ ବସୁଥିବା ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶୌର୍ୟ ହୀନ, ତାଙ୍କର କଣ ଉପଯୋଗ?'
ଯତ୍ତେ ପୂର୍ଵଂ ହତା ଦୈତ୍ଯା ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷମୁଖାଃ କିଲ ୨୦.
ଯେଉଁ ଦେତ୍ୟମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ଓ ତାଙ୍କ ସହିତ ହତ କରିଥିଲେ—
ପଶ୍ଯ ତାଲପ୍ରତୀ କାଶୌ ଭୁଜାଵେତୌ ହରେ ମମ ୨୦.
ହରି, ଦେଖ, ମୋ ଦୁଇଟି ଭୁଜ ତାଳ ଗଛ ପରି ଦୀର୍ଘ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ କେଶଵସ୍ତେନ ସୃକ୍କିଣୀ ସଂଲିହନ୍ରୁଷା ୨୦.
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କେଶବ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଓଠ ଚାଟିଲେ।
ତତସ୍ତସ୍ଯାପ୍ଯନୁପଦଂ କାଲାଯସମଯଂ ଦୃଢମ୍ ୨୦.
ତାଙ୍କ ପଛରେ ଲାଗି, ସେ ଦୃଢ ଲୋହାର ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ତଦାଯୁଧଦ୍ଵଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଂଭୋ ନ୍ଯସ୍ଯ ରଥେ ଧନୁଃ ୨୦.
ସେଇ ଦୁଇଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି, ଜମ୍ଭା ରଥରେ ତାଙ୍କ ଧନୁ ଖସାଇଲେ।
ଦ୍ଵିତୀଯଂ ମୁଦ୍ଗରଂ ଚାନୁ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵିନଦନ୍ରଣେ ୨୦.
ପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଗଦା ନେଇ, ରଣରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ଚାତିପ୍ରହାରାଭ୍ଯାମୁଭୌ ଗରୁଡକେଶଵୌ ୨୦.
ସେଇ ଦୁଇଟି ଭୟଙ୍କର ଆଘାତରେ, ଗରୁଡ଼ ଓ କେଶବ ଉଭୟ—
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ମହଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗର୍ଜୁର୍ଦୈତ୍ଯସତ୍ତମାଃ ୨୦.
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଦେତ୍ୟମାନେ ଉଲ୍ଲାସ କଲେ।
ସିଂହନାଦୈସ୍ତଲୋନ୍ନାହୈର୍ଧନୁର୍ନାଦୈଶ୍ଚ ବାଣଜୈଃ ୨୦.
ସିଂହ ଦ୍ୱନି, ଉଠା ହାତ, ଧନୁର ତାଣ, ଓ ବାଣର ଶବ୍ଦରେ—
ଶଂଖାଂଶ୍ଚ ପୂରଯାମାସୁଶ୍ଚିକ୍ଷିପୁର୍ଦେଵତା ଭୃଶମ୍॥ ୨୦.
ସେମାନେ ଶଂଖ ଭରିଲେ ଓ ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଖୁସି ହେଲେ।
ସଂଜ୍ଞାମଵାପ୍ଯାଥ ମହାରଣେ ହରିଃ ସଵୈନତେଯଃ ପରିରଭ୍ଯ ଜଂଭମ୍ ୨୦.
ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ସଂକେତ ବଦଳି, ହରି ଓ ବିନତାପୁତ୍ର ଜମ୍ଭାକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ।
ତମାଲୋକ୍ଯ ପଲାଯଂତଂ ଵିଧ୍ଵସ୍ତଧ୍ଵଜକାର୍ମୁକମ୍ ୨୧.
ତାଙ୍କୁ ପଳାଇଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ଓ ଧନୁ ଭଙ୍ଗ ହୋଇଯାଇଥିଲା—
ଅଥାଯାନ୍ନିକଟଂ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସୁରେଶସ୍ତ୍ଵରଯାନ୍ଵିତଃ ୨୧.
ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାୟକ ତ୍ୱରାରେ ଭରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
କିମେଭିଃ କ୍ରୀଡସେ ଦେଵ ଦାନଵୈର୍ଦୁଷ୍ଟମାନସୈଃ ୨୧.
ହେ ଦେବ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଛ?
ଶକ୍ତେନୋପେକ୍ଷିତୋ ନୀଚୋ ମନ୍ଯତେ ବଲମାତ୍ମନଃ ୨୧.
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଲୋକ ଅବହେଳା କଲେ, ନିମ୍ନ ଲୋକ ନିଜରେ ଶକ୍ତି ବିଚାର କରେ।
ଅଥାଗ୍ରେସରସଂପତ୍ତ୍ଯା ରଥିନୋ ଜଯମାଯଯୁଃ ୨୧.
ତାପରେ, ଆଗକୁ ବଢ଼ି ରଥସାରଥୀମାନେ ବିଜୟ ଲାଭ କଲେ।