ଗରୁଡଂ ଜଗୃହୁଃ କେଚିତ୍ପାଦଯୋଃ ଶତଶୋଽସୁରାଃ ୨୦.
ଶତଶଃ ଅସୁର ଗରୁଡଙ୍କୁ ପାଦରେ ଧରିଲେ।
କେଶଵସ୍ଯାପି ଧନୁଷି ଭୁଜଯୋଃ ଶୀର୍ଷ ଏଵ ଚ ୨୦.
ସେମାନେ କେଶବଙ୍କ ଧନୁ, ଦୁଇ ହାତ ଓ ମୁଣ୍ଡକୁ ଧରିଲେ।
ତଦଦ୍ଭୁତଂ ମହଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସିଦ୍ଧଚାରଣଵାର୍ତିକାଃ ୨୦.
ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ବଡ ଘଟଣା ଦେଖି, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ ଓ ବାର୍ତ୍ତିକାମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ତତୋ ହରିର୍ଵିନିର୍ଧୂଯ ପାତଯାମାସ ତାନ୍ଭୁଵି ୨୦.
ତାପରେ ହରି ସେମାନେକୁ ଝାଡି ଦେଇ, ପୃଥିବୀରେ ପକାଇଦେଲେ।
ଵିକୋଶଂ ଚ ତତଃ ନଂଦକଂ ଖଡ୍ଗମୁତ୍ତମମ୍ ୨୦.
ତାପରେ ସେ ଉତ୍ତମ ଖଡ୍ଗ ନନ୍ଦକକୁ ବାହାର କଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତମାତ୍ରେଣ ପଦ୍ମାନି ଦଶ କେଶଵଃ ୨୦.
ତାପରେ, କେଶବ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦଶଟି ପଦ୍ମ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ତତୋ ନିମିପ୍ରଭୃତଯୋ ଵିନଦ୍ଯାସୁରସତ୍ତମାଃ ୨୦.
ତାପରେ ନିମି ଓ ଅନ୍ୟ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଗରୁତ୍ମାଂଶ୍ଚାଭ୍ଯଯାତ୍ତୂର୍ଣମାରୁରୋହ ଚ ତଂ ହରିଃ ୨୦.
ଗରୁଡ ତୁରନ୍ତ ଆସିଗଲେ, ଏବଂ ହରି ତାଙ୍କୁ ଚଡିଲେ।
ଅଶ୍ରାଂତୋ ଯଦି ତାର୍କ୍ଷ୍ଯାସି ମଥନଂ ପ୍ରତି ତଦ୍ଵ୍ରଜ ୨୦.
ଯଦି ତୁମେ କ୍ଲାନ୍ତିହୀନ ଅଛ, ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ, ମଥନ ପାଇଁ ଆଗେ ବଢ଼।
ନ ମେ ଶ୍ରମୋଽସ୍ତି ଲୋକେଶ କିଂଚିତ୍ସଂସ୍ମରତଶ୍ଚ ମେ ୨୦.
ହେ ଲୋକନାଥ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବାବେଳେ କିଛି କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରେନି।
ଇତି ବ୍ରଵନ୍ରଣେ ଦୈତ୍ଯଂ ମଥନଂ ପ୍ରତି ସୋଽଗମତ୍ ୨୦.
ଏଭଳି କହି, ସେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେମନ ମଥନଙ୍କ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ଜଘାନ ଭିଂଡିପାଲେନ ଶିତଧାରେଣ ଵକ୍ଷସି ୨୦.
ସେ ଶୀତଳ ଧାର ଥିବା ଗଦା ଦ୍ୱାରା ମଥନଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ଜଘାନ ପଂଚଭିର୍ବାଣୈର୍ଗିରୀଂଦ୍ରସ୍ଯାପି ଭେଦକୈଃ ୨୦.
ସେ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜାକୁ ମଧ୍ୟ ଭେଦିପାରିବା ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଵିଚେତନୋ ମୁହୂର୍ତାତ୍ସ ସଂସ୍ତଭ୍ଯ ମଥନଃ ପୁନଃ ୨୦.
ମଥନ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅଚେତନ ହେଲେ, ପୁଣି ସ୍ଥିର ହେଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁସ୍ତେନ ପ୍ରହାରେଣ କିଂଚିଦାଘୂର୍ଣିତୋଽଭଵତ୍ ୨୦.
ସେହି ଘାତରେ ବିଷ୍ଣୁ କିଛି ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ।
ତଯା ସଂତାଡଯାମାସ ମଥନଂ ହୃଦଯେ ଦୃଢମ୍ ୨୦.
ସେହି ଦ୍ୱାରା, ସେ ମଥନଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଘାତ କଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ନିପତିତେ ଭୂମୌ ମଥନେ ମଥିତେ ଭୃଶମ୍ ୨୦.
ଏହା ପୃଥିବୀରେ ପଡିବା ସମୟରେ ମଥନ ବହୁତ ଜୋରରେ ଚାଲିଥିଲା ।
ତତସ୍ତେଷୁ ଵିଷଣ୍ଣେଷୁ ଦାନଵେଷ୍ଵତିମାନିଷୁ ୨୦.
ତାପରେ, ଅହଂକାରୀ ଦାନବମାନେ ନିରାଶ ହେଇଗଲେ ।
ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯଯୌ ହରିଂ ରୌଦ୍ରଃ ସ୍ଵବାହୁବଲମାଶ୍ରିତଃ ୨୦.
ତେବେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଦାନବ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି ହରିଙ୍କୁ ଆଗକୁ ଆସିଲା ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ଗରୁଡଂ ଵୀରୋ ହୃଦଯେଽଭ୍ଯହନଦ୍ଦୃଢମ୍ ୨୦.
ସେ ନୀତା ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଘାତ କଲା ।
ଗ୍ରସ୍ତୁମୈଚ୍ଛଦ୍ରଣେ ଦୈତ୍ଯଃ ସଗରୁତ୍ମଂତମଚ୍ଯୁତମ୍ ୨୦.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବ ଗରୁଡ ଓ ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କ ସହିତ ମିଶି ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ।
ଵଦନଂ ପୂରଯାମାସ ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତ୍ରୈର୍ମହାବଲଃ ୨୦.
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ତିନି ଦିବ୍ୟ ପ୍ରାଣୀକୁ ନିଜ ମୁହଁରେ ଭରିଦେଲା ।
ପରିଵର୍ତିତକାଯାର୍ଧଃ ପପାତାଥ ମମାର ଚ ୨୦.
ଶରୀରର ଅଧା ଭାଗ ଘୁଞ୍ଚି ଗଲାପରେ ସେ ପଡିଗଲା ଓ ମରିଗଲା ।
ମହିଷଂ ପ୍ରାହ ମତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଵଧଂ ନାର୍ହସି ଦାନଵ ୨୦.
ସେ ମହିଷକୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ମଦମାସ୍ତ ଅଛ, ଦାନବ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।'
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଗଚ୍ଛ ମନ୍ମୁକ୍ତୋ ଦ୍ରୁତମସ୍ମାନ୍ମହାରଣାତ୍ ୨୦.
'ଉଠ, ଯାଅ, ମୋ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲା; ଏହି ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଶୀଘ୍ର ଦୂରେ ଯାଅ ।'
ତସ୍ମିନ୍ପରାଙ୍ମୁଖେ ଦୈତ୍ଯେ ମହିଷେ ଶୁଂଭଦାନଵଃ ୨୦.
ଦାନବ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ, ଶୁମ୍ଭ ଦାନବ ମହିଷଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲା ।
ନିର୍ମଧ୍ଯ ପାଣିନା ପାଣିଂ ଧନୁରାଦାଯ ଭୈରଵମ୍ ୨୦.
ହାତରେ ହାତ ଦେଇ ଭଙ୍ଗ କରି, ସେ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଉଠାଇଲା ।
ସ ଚିତ୍ରଯୋଧୀ ଦୃଢମୁଷ୍ଟିପାତସ୍ତତଶ୍ଵ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଚ ଦୈତ୍ଯଃ ୨୦.
ସେ ଦକ୍ଷ ଯୋଧା, ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ଆଘାତରେ, ଦାନବ ଭାବରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲା ।
ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରଶରାର୍ଦିତୋ ଭୃଶଂ ଭୁଶୁଂଡିମାଦାଯ କୃତାଂତତୁଲ୍ଯାମ୍ ୨୦.
ବିଷ୍ଣୁ, ଦାନବ ରାଜାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇ, ସମୟର ଶେଷ ସମାନ ଏକ ଗଦା ଧରିଲେ ।
ତତସ୍ତ୍ରିଭିଃ ଶଂଭୁଭୁଜଂ ଦ୍ଵିଷଷ୍ଟ୍ଯା ସୂତସ୍ଯ ଶୀର୍ଷଂ ଦଶକ୍ଷିଶ୍ଚ କେତୁମ୍ ୨୦.
ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ହାତରେ ତିନିଟି ଅସ୍ତ୍ର, ସୂତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ବାଉଠି ଅସ୍ତ୍ର, ଓ ଝଣ୍ଡାରେ ଦଶଟି ଅସ୍ତ୍ର ଦିଆଗଲା ।