ଭୁଜାଵସ୍ଯ ଚ ଵିଵ୍ଯାଧ ଶଂଭୋ ବାଣାଯୁତେନ ଵୈ ୨୦.
ଶୁମ୍ଭ ଦଶ ହଜାର ବାଣ ଦେଇ ତାଙ୍କ ହାତକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତାଂ ପ୍ରାହିଣୋତ୍ସ ଵେଗେନ ମଥନାଯ ମହାହଵେ ୨୦.
ସେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ମଥନଙ୍କ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ପଠାଇଲେ।
ଆହତ୍ଯ ପାତଯାମାସ ଵିନଦନ୍କାଲମେଘଵତ୍ ୨୦.
ଆଘାତ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଭୂମିରେ ପକାଇଦେଲେ, ବଡ଼ ବଦଳ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନୈତଦସ୍ତି ବଲଂ ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଯତ୍ରାଶୀର୍ଯତ ସା ଗଦା ୨୦.
ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଗଦା ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ସେଠି କୌଣସି ପ୍ରକାଶ୍ୟ ଶକ୍ତି ଥିଲା ନାହିଁ।
ଜଗ୍ରାହ ମୁଦ୍ଗରଂ ଘୋରଂ ଦିଵ୍ଯରତ୍ନପରିଷ୍କୃତମ୍ ୨୦.
ସେ ଦିବ୍ୟ ମଣିରେ ସଜିଥିବା ଭୟଙ୍କର ମୁଦ୍ଗର ଉଠାଇଲେ।
ତମାଯାଂତଂ ଵିଯତ୍ଯେଵ ତ୍ରଯୋ ଦୈତ୍ଯା ହ୍ଯଵାରଯନ୍ ୨୦.
ସେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବାବେଳେ, ତିନି ଦାନବ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇଲେ।
ଶକ୍ତ୍ଯା ଚ ମହିଷୋ ଦୈତ୍ଯୋ ଵିନଦଂତୋ ମହାରରଵମ୍ ୨୦.
ମହିଷ ଦାନବ ଶକ୍ତି ନେଇ ବଡ଼ ଗର୍ଜନ କରିଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ଶକ୍ତିମୁଗ୍ରୋଗ୍ରାଂ ଶତଘଂଟାମହାସ୍ଵନାମ୍ ୨୦.
ସେ ଶତ ଘଣ୍ଟାର ଶବ୍ଦ ହେଉଥିବା ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ତାମାଯାନ୍ତୀମଥାଲୋକ୍ଯ ଜଂଭୋଽନ୍ଯସ୍ଯ ରଥାତ୍ତ୍ଵରାତ୍ ୨୦.
ସେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଜମ୍ଭ ଅନ୍ୟ ରଥରୁ ତୁରନ୍ତ ଅବତରିଲେ।
ତଯୈଵ ଗରୁଡଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଜଘ୍ନେ ସ ପ୍ରହସନ୍ବଲୀ ୨୦.
ସେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗରୁଡ଼ଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ, ଶକ୍ତିରେ ହସୁଥିଲେ।
ଵିଚେତାଶ୍ଚାଭଵଦ୍ଯୁଦ୍ଧେ ଗରୁଡଃ ଶକ୍ତିପୀଡିତଃ ୨୦.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଗରୁଡ଼ ଶସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ପୀଡିତ ହୋଇ ଅଚେତନ ହେଇଗଲେ।
କରସ୍ପର୍ଶେନ କୃତଵାନ୍ଵିମୋହଂ ଵିନତାତ୍ମଜମ୍ ୨୦.
ସେ ନିଜ ହାତର ସ୍ପର୍ଶରେ ଭିନତାର ପୁଅଙ୍କୁ ଅବାସ୍ଥା କରିଦେଲେ।
କୁଭାର୍ଯସ୍ଯ ଯଥା ପୁଂସଃ ସର୍ଵଂସ୍ଯାଚ୍ଚିଂତିତଂ ଵୃଥା ୨୦.
ଏକ ଖରାପ ଜନାନୀ ଥିବା ପୁରୁଷର ସମସ୍ତ ଚିନ୍ତା ଅପରିଗଣ୍ୟ ହେବା ପରି,
କୃତ୍ଵା ଚ ତଲନିର୍ଘୋଷଂ ରୌଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୋଚ ସଃ ୨୦.
ସେ ତାଳର ଉଚ୍ଚ ଶବ୍ଦ କରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡିଦେଲେ।
ଭୂମିର୍ଦିଶଶ୍ଚ ଵିଦିଶୋ ବାମଜାଲମଯା ବୁଭୁଃ ୨୦.
ପୃଥିବୀ, ଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଓ ଉପଦିଗ୍ଗୁଡିକ ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲରେ ଢାକିଯିବା।
ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ଚକାରାଶୁ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିନିଵାରଣମ୍ ୨୦.
ସେ ଶୀଘ୍ର ବ୍ରାହ୍ମ ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅଟକାଇଦେଲେ।
ଅସ୍ତ୍ରେ ପ୍ରତିହତେ ତସ୍ମିନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ଦାନଵସୂଦନଃ ୨୦.
ସେ ଅସ୍ତ୍ର ପ୍ରତିହତ ହେଲାପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁ,
ସଂଧୀଯମାନେସ୍ତ୍ରେ ତସ୍ମିନ୍ମାରୁତଃ ପରୁଷୋ ଵଵୌ ୨୦.
ଅସ୍ତ୍ର ସଜାଯାଉଥିବା ବେଳେ, ଏକ ତୀବ୍ର ପବନ ବହିଗଲା।
ତଦସ୍ତ୍ରମୁଗ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ଦାନଵା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ ୨୦.
ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧରେ ମଦ ଭରିଥିବା ଦାନବମାନେ,
ନାରାଯଣାଂସ୍ତ୍ରଂ ଗ୍ରସନସ୍ତୁ ଚକ୍ରେ ତ୍ଵାଷ୍ଟ୍ରଂ ନିମିଶ୍ଚାସ୍ତ୍ରଵରଂ ମୁମୋଚ ୨୦.
ନାରାୟଣ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରସନ କରିବାକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ, ନିମି ତ୍ୱାଷ୍ଟ୍ର ଅସ୍ତ୍ର, ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଛାଡିଦେଲେ।
ଯାଵଚ୍ଚ ସଂଧାନଵଶଂ ପ୍ରଯାଂତି ନାରାଯଣାଦୀନି ନିଵାରଣାଯ ୨୦.
ନାରାୟଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟା ପାଇଁ ସଜାଯାଉଥିବା ଯାଏଁ,
ଅନଂତରଂ ଶାଂତଭଯଂ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଦୈତ୍ଯାସ୍ତ୍ରଯୋଗେନ ଚ କାଲଦଣ୍ଡମ୍ ୨୦.
ତତ୍କ୍ଷଣାତ, ଶାନ୍ତି ଓ ଭୟ ଆଣିଥିବା ସେ ଅସ୍ତ୍ର, ଦାନବ ଅସ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ କାଳଦଣ୍ଡ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଜଗ୍ରାହ ଚକ୍ରଂ ତପନା ଯୁତପ୍ରଭମୁଗ୍ରାରମାତ୍ମାନମିଵ ଦ୍ଵିତୀଯମ୍ ୨୦.
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ପ୍ରଭାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଚକ୍ର ଉଠାଇଲେ, ନିଜ ଆତ୍ମା ପରି ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବରେ।
ତଦାଵ୍ରଜଚ୍ଚକ୍ରମଥୋ ଵିଲୋକ୍ଯ ସର୍ଵାତ୍ମନା ଦୈତ୍ଯଵରାଃ ସ୍ଵଵୀର୍ଯାତ୍ ୨୦.
ତାପରେ, ଚକ୍ର ଆଗକୁ ବଢ଼ିବା ସମୟରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ତାହାକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦପ୍ରତର୍କ୍ଯଂ ନଵହେତିତୁଲ୍ଯଂ ଚକ୍ରଂ ପପାତ ଗ୍ରସନସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ୨୦.
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର, ନୂତନ ଅସ୍ତ୍ର ସମାନ, ଗ୍ରସନଙ୍କ ଗଳାରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଚକ୍ରାହତଃ ସଂଯତି ଦାନଵଶ୍ଚ ପପାତ ଭୂମୌ ପ୍ରମମାର ଚାପି ୨୦.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଚକ୍ରର ଘାତରେ ଦାନବ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲେ।
ତତୋ ଵିନିହତେ ଦୈତ୍ଯେ ଗ୍ରସନେ ବଲନାଯକେ ୨୦.
ତାପରେ, ଦାନବ ଗ୍ରସନ, ସେନାପତି, ନିହତ ହେଲାପରେ,
ପଟ୍ଟିଶୈର୍ମୁଶଲୈଃ ପ୍ରାସୈଗ୍ନି ଦାଭିଃ କଣପୈରପି ୨୦.
ପଟ୍ଟିଶ, ମୁଶଳ, ପ୍ରାସ, ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପଥର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ,
ତଦସ୍ତ୍ରଜାଲଂ ତୈର୍ମୁକ୍ତଂ ଲବ୍ଧଲକ୍ଷୋ ଜନାର୍ଦନଃ ୨୦.
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ସେହି ଅସ୍ତ୍ରର ଜାଲ ଛାଡିଲେ।
ଜଘାନ ତେଷାଂ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ କୋଟିକୋଟିଂ ଜନାର୍ଦନଃ ୨୦.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଅନେକ କୋଟି ଦେମନଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।