ସ ତମୁଦ୍ଗ୍ରାହ୍ଯ ଵେଗେନ ଦାନଵାଯ ମୁମୋଚ ଵୈ ୧୯.
ସେ ତାହାକୁ ବେଗରେ ଧରି ଦାନବ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ତିଲଶଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦର୍ଶଯନ୍ପାଣିଲାଘଵମ୍ ୧୯.
କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାହାକୁ ଖୁବ୍ ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ, ନିଜ ହାତର ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ।
ତେନ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ତାଡଯାମାସ ଵେଗତଃ ୧୯.
ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ଜଗ୍ରାହ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଂ ହେମଘଂଟାଟ୍ଟହାସିନୀମ୍ ୧୯.
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଗ୍ର ଥିବା, ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ଧାର ଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ଭିନ୍ନଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ଭୁଜଂ ତସ୍ଯ ସ୍ରୁତଶୋଣିତମାବଭୌ ୧୯.
ତାଙ୍କର ହାତ ଶକ୍ତିର ଆଘାତରେ ଫାଟିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରକୁପିତୋ ଜଗ୍ରାହ ଵିପୁଲଂ ଧନୁଃ ୧୯.
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ତାଙ୍କର ଭାରି ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଷଡ୍ଭିର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ଚ ଶରୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ ୧୯.
ସେ ଛଅଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ ଏବଂ ଆଉ ତିନିଟି ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଧନୁର୍ଜ୍ଯାଧନୁଷୀ ଭୁଜଂ ଚୈକେନ ପତ୍ରିଣା ୧୯.
ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଧନୁଷ ଓ ତାରକୁ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ଏକଟି ପଙ୍ଖାଳି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଘାତ କଲେ।
ସ୍ରୁତରକ୍ତାରୁଣଃ ପ୍ରାଂଶୁଃ ପୀଡାଚଲିତମାନସଃ ୧୯.
ଉଚ୍ଚ ଦେହ, ରକ୍ତ ବହିବାରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ବେଦନାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତତଃ କଂପିତମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଗଦାଂ ଜଗ୍ରାହ କେଶଵଃ ୧୯.
ତାପରେ କେଶବ ତାଙ୍କୁ କାପୁଥିବା ଦେଖି ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ସା ପପାତ ଶିରସ୍ଯୁଗ୍ରା ସହସା କାଲନେମିନଃ ୧୯.
ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ହଠାତ୍ କାଳନେମିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ସ୍ରୁତରକ୍ତୌଘରଂଧ୍ରଶ୍ଚ ସ୍ରୁତଧାତୁରିଵାଚଲଃ ୧୯.
ତାଙ୍କର ଘାଉଠାରୁ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ବହିଲା, ଯେପରି ଗିରିରୁ ଧାତୁ ବହିଯାଏ।
ପତିତସ୍ଯ ରଥୋପସ୍ଥେ ଦାନଵସ୍ଯାଚ୍ଯୁତୋଽରିହା ୧୯.
ଦାନବ ରଥର ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ଶତ୍ରୁନାଶକ—
ଗଚ୍ଛାସୁର ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ସାଂପ୍ରତଂ ଜୀଵ ନିର୍ଵୃତଃ ୧୯.
‘ଯା, ଅସୁର; ଏବେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ କଟା।’
ଏଵଂ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରସ୍ଯାଥ ରଥଂ ନିମେଷାତ୍ ୧୯.
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରଥ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵୈଃସ୍ଵୈର୍ବଲୈର୍ଵୃତାଃ ୨୦.
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ପର୍ଵତାଭେ ଗଜେ ଭୀମେ ମଦସ୍ରାଵିଣି ଦୁର୍ଦମେ ୨୦.
ପାହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର, ମଦରେ ମତ୍ତ ଏବଂ ଅବଶ ହାତୀ ଉପରେ,
ସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଂଚିତେ ଯଦ୍ଵନ୍ନଗେ ଦାଵାଗ୍ନିସଂଵୃତେ ୨୦.
ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଗଛରେ ଘନ ଅଟା ଅଟା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଘେରା ଅରଣ୍ୟରେ,
ତସ୍ଯାସନ୍ଦାନଵା ରୌଦ୍ରା ଗଜସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷିଣଃ ୨୦.
ସେ ହାତୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵମାରୁହ୍ଯ ଶୈଲାଭଂ ହରିମାଦ୍ରଵତ୍ ୨୦.
ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।
ଶୁମ୍ଭୋ ମେଷଂ ସମାରୁହ୍ଯାଵ୍ରଜଦ୍ଦ୍ଵାଦଶଯୋଜନମ୍ ୨୦.
ଶୁମ୍ଭ ଏକ ମେଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନା ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁଃ ସମରେ କ୍ରୁଦ୍ଧା ଵିଷ୍ଣୁମକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍ ୨୦.
ସେମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସହଜରେ କାର୍ଯ୍ୟ ସାଧନ କରୁଥିବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଲେ।
ଶୁମ୍ଭଃ ଶୂଲେନ ତୀକ୍ଷ୍ଣେନ ପ୍ରାସେନ ଗ୍ରସନସ୍ତଥା ୨୦.
ଶୁମ୍ଭ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଅସିଧାର ନେଇ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଜଘ୍ନୁର୍ନାରାଯଣଂ ଶେଷା ଵିଶିଖୈର୍ମର୍ମଭେଦିଭିଃ ୨୦.
ଅନ୍ୟମାନେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଜଣ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଙ୍ଗରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଉପଦେଶା ଗୁରୋର୍ଯଦ୍ଵତ୍ସଚ୍ଛିଷ୍ଯଂ ବହୁଧେରିତାଃ ୨୦.
ଯେପରି ଛାତ୍ରମାନେ ଗୁରୁଙ୍କଠାରୁ ବହୁ ଉପଦେଶ ପାଆନ୍ତି,
ମମର୍ଦ ଦୈତ୍ଯସେନାଂ ତଦ୍ଧର୍ମମର୍ଥଵଚୋ ଯଥା ୨୦.
ସେ ଦାନବ ସେନାକୁ ଏମିତି ଚୁର୍ମାର କଲେ, ଯେପରି ନୀତି ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କଥାକୁ ଅନୁସରଣ କରାଯାଏ।
ମଥନଂ ଦଶଭିଶ୍ଚୈଵ ଶୁମ୍ଭଂ ପଂଚଭିରେଵ ଚ ୨୦.
ଦଶଜଣ ମଥନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଓ ପାଞ୍ଚଜଣ ଶୁମ୍ଭଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଜଂଭଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ ସର୍ଵାଂଶ୍ଚୈକୈକ ଶୋଽଷ୍ଟଭିଃ ୨୦.
ବାରଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ଜମ୍ଭଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଓ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅନ୍ୟ ଦାନବଙ୍କୁ ଆଠଜଣ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଚକ୍ରୁର୍ଗାଢତରଂ ଯତ୍ନମାଵୃଣ୍ଵାନା ହରିଂ ଶରୈଃ ୨୦.
ସେମାନେ ଅଧିକ ଚେଷ୍ଟା କରି, ହରିଙ୍କୁ ବାଣରେ ଢାକିଦେଲେ।
ହସ୍ତାଚ୍ଚାପଂ ଚ ସଂରଂଭାଚ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ମହିଷାସୁରଃ ୨୦.
ମହିଷାସୁର ରାଗରେ ତାଙ୍କ ହାତରୁ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।