ତତ୍ର ସ୍ଥିତଂ ଚତୁର୍ବାହୁଂ ହରିଂ ଚାନୁପମଦ୍ଯୁତିମ୍ ୧୯.
ସେଠାରେ ଚାରିଟି ହାତ ଥିବା, ଅପୂର୍ବ ତେଜ ଧାରଣ କରୁଥିବା ହରି ଉଭୟ ଦେଖିଲେ।
ଅଯଂ ସ ଦେଵଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଶରଣଂ କେଶଵୋଽରିହା ୧୯.
ଏହି ହେଉଛନ୍ତି ସେଇ ଦେବତା, କେଶବ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ନାଶକ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ଏନମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଲୋକେଶା ଯଜ୍ଞଭାଗଭୁଜୋଽମରାଃ ୧୯.
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ଶାସକ ଓ ଯେଉଁ ଅମରମାନେ ଯଜ୍ଞର ଭାଗ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି।
ତଂ ଜଘ୍ନୁର୍ଵିଵିଧୈଃ ଶସ୍ତ୍ରୈଃ ପରିଵାର୍ଯ ସମଂତତଃ ୧୯.
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ନାନା ପ୍ରକାର ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଵ୍ଯାଧବାଣାନାଂ କାଲନେମିର୍ଜନାର୍ଦନମ୍ ୧୯.
କାଳନେମି ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସାଠିଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ।
ଜଂଭକଶ୍ଚୈଵ ସପ୍ତତ୍ଯା ଶୁଂଭୋ ଦଶଭିରେଵ ଚ ୧୯.
ଜମ୍ଭକ ସପ୍ତତିଟି ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଶୁମ୍ଭ ଦଶଟି ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ।
ଦଶଭିର୍ଦଶଭିଃ ଶଲ୍ଯୈର୍ଜଘ୍ନୁଃ ସଗରୁଡଂ ରଣେ ୧୯.
ଦଶଟି ଓ ଦଶଟି ଶଳ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଓ ଗରୁଡ଼କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଏକୈକଂ ଦାନଵଂ ଜଘ୍ନେ ଷଡ୍ଭିଃ ପଡ୍ଭିରଜିହ୍ନଗୈଃ ୧୯.
ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବକୁ ଛଅଟି ତୀବ୍ର ଆଘାତ ଦେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ହୃଦଯେ ରୋଷାଦ୍ରକ୍ତଵିଲୋଚନଃ ୧୯.
କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇଥିବା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ରୁତ କଲେ।
ମଯୂଖା ଇଵ ସଂଦୀପ୍ତାଃ କୌସ୍ତୁଭସ୍ଯ ସ୍ଫୁରତ୍ତ୍ଵିଷଃ ୧୯.
କୌସ୍ତୁଭ ମଣିର ଚମକୁଥିବା ତେଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସ ତମୁଦ୍ଗ୍ରାହ୍ଯ ଵେଗେନ ଦାନଵାଯ ମୁମୋଚ ଵୈ ୧୯.
ସେ ତାହାକୁ ବେଗରେ ଧରି ଦାନବ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ।
ଚିଚ୍ଛେଦ ତିଲଶଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଦର୍ଶଯନ୍ପାଣିଲାଘଵମ୍ ୧୯.
କ୍ରୋଧରେ ସେ ତାହାକୁ ଖୁବ୍ ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା କରିଦେଲେ, ନିଜ ହାତର ଦକ୍ଷତା ଦେଖାଇଲେ।
ତେନ ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ତାଡଯାମାସ ଵେଗତଃ ୧୯.
ତାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଶକ୍ତିଂ ଜଗ୍ରାହ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାଂ ହେମଘଂଟାଟ୍ଟହାସିନୀମ୍ ୧୯.
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଗ୍ର ଥିବା, ସୁନାର ଘଣ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ଧାର ଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଉଠାଇଲେ।
ଭିନ୍ନଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ଭୁଜଂ ତସ୍ଯ ସ୍ରୁତଶୋଣିତମାବଭୌ ୧୯.
ତାଙ୍କର ହାତ ଶକ୍ତିର ଆଘାତରେ ଫାଟିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରକ୍ତ ବହିଯାଉଥିଲା।
ତତୋ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରକୁପିତୋ ଜଗ୍ରାହ ଵିପୁଲଂ ଧନୁଃ ୧୯.
ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁ ଖୁବ୍ ରୁଷ୍ଟ ହେଇ ତାଙ୍କର ଭାରି ଧନୁଷ ଧରିଲେ।
ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯଂ ଷଡ୍ଭିର୍ଵିଵ୍ଯାଧ ଚ ଶରୈସ୍ତ୍ରିଭିଃ ୧୯.
ସେ ଛଅଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଦାନବର ହୃଦୟକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ ଏବଂ ଆଉ ତିନିଟି ବାଣ ମାଡ଼ିଲେ।
ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଧନୁର୍ଜ୍ଯାଧନୁଷୀ ଭୁଜଂ ଚୈକେନ ପତ୍ରିଣା ୧୯.
ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଧନୁଷ ଓ ତାରକୁ ଆଘାତ କଲେ ଏବଂ ଏକଟି ପଙ୍ଖାଳି ବାଣରେ ତାଙ୍କର ହାତକୁ ଘାତ କଲେ।
ସ୍ରୁତରକ୍ତାରୁଣଃ ପ୍ରାଂଶୁଃ ପୀଡାଚଲିତମାନସଃ ୧୯.
ଉଚ୍ଚ ଦେହ, ରକ୍ତ ବହିବାରେ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ବେଦନାରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ତତଃ କଂପିତମାଲକ୍ଷ୍ଯ ଗଦାଂ ଜଗ୍ରାହ କେଶଵଃ ୧୯.
ତାପରେ କେଶବ ତାଙ୍କୁ କାପୁଥିବା ଦେଖି ଗଦା ଉଠାଇଲେ।
ସା ପପାତ ଶିରସ୍ଯୁଗ୍ରା ସହସା କାଲନେମିନଃ ୧୯.
ସେ ଭୟଙ୍କର ଗଦା ହଠାତ୍ କାଳନେମିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ପଡ଼ିଲା।
ସ୍ରୁତରକ୍ତୌଘରଂଧ୍ରଶ୍ଚ ସ୍ରୁତଧାତୁରିଵାଚଲଃ ୧୯.
ତାଙ୍କର ଘାଉଠାରୁ ରକ୍ତ ଧାରାରେ ବହିଲା, ଯେପରି ଗିରିରୁ ଧାତୁ ବହିଯାଏ।
ପତିତସ୍ଯ ରଥୋପସ୍ଥେ ଦାନଵସ୍ଯାଚ୍ଯୁତୋଽରିହା ୧୯.
ଦାନବ ରଥର ତଳେ ପଡ଼ିଲେ, ଅଚ୍ୟୁତ ଶତ୍ରୁନାଶକ—
ଗଚ୍ଛାସୁର ଵିମୁକ୍ତୋଽସି ସାଂପ୍ରତଂ ଜୀଵ ନିର୍ଵୃତଃ ୧୯.
‘ଯା, ଅସୁର; ଏବେ ତୁମେ ମୁକ୍ତ ହେଲା। ଶାନ୍ତିରେ ଜୀବନ କଟା।’
ଏଵଂ ଵଚସ୍ତସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସର୍ଵେଶ୍ଵରସ୍ଯାଥ ରଥଂ ନିମେଷାତ୍ ୧୯.
ସମସ୍ତଙ୍କ ନାଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ରଥ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦାନଵାଃ ସର୍ଵେ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ ସ୍ଵୈଃସ୍ଵୈର୍ବଲୈର୍ଵୃତାଃ ୨୦.
ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତ ଦାନବ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ନିଜ ନିଜ ସେନା ସହିତ ଏକଠା ହେଲେ।
ପର୍ଵତାଭେ ଗଜେ ଭୀମେ ମଦସ୍ରାଵିଣି ଦୁର୍ଦମେ ୨୦.
ପାହାଡ଼ ପରି ଭୟଙ୍କର, ମଦରେ ମତ୍ତ ଏବଂ ଅବଶ ହାତୀ ଉପରେ,
ସ୍ଵର୍ଣଵର୍ଣାଂଚିତେ ଯଦ୍ଵନ୍ନଗେ ଦାଵାଗ୍ନିସଂଵୃତେ ୨୦.
ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ଗଛରେ ଘନ ଅଟା ଅଟା ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଘେରା ଅରଣ୍ୟରେ,
ତସ୍ଯାସନ୍ଦାନଵା ରୌଦ୍ରା ଗଜସ୍ଯ ପରିରକ୍ଷିଣଃ ୨୦.
ସେ ହାତୀକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ଦାନବମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିଲେ।
ଅଶ୍ଵମାରୁହ୍ଯ ଶୈଲାଭଂ ହରିମାଦ୍ରଵତ୍ ୨୦.
ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ସେମାନେ ପାହାଡ଼ ପରି ହରିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ।