ଇତରେଷାଂ ନ ସଂଖ୍ଯାସ୍ତି ସୁରଜାତିନିକାଯିନାମ୍ ୧୯.
ଅନ୍ୟ ଦେବଗଣଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଗଣିବାଯୋଗ୍ୟ ନଥିଲା।
ଏଵଂ ପ୍ରତିଭଯେ ଭୀମେ ତଦାମର ମହାକ୍ଷଯେ ୧୯.
ଏଭଳି ଭୟଙ୍କର ଓ ଭୀଷଣ ଦେବମାନେ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ,
ଜଘ୍ନତୁସ୍ତୌ ରଣେ ଦୈତ୍ଯମେକୈକଂ ଷଷ୍ଟିଭିଃ ଶରୈଃ ୧୯.
ସେ ଦୁଇଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦାନବକୁ ଏକେକଠି ଷଷ୍ଟିଟି କରି ଶର ମାରିଥିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ବାଣପ୍ରହାରୈସ୍ତୁ କିଂଚିତ୍ସୋଽଵାପ୍ତଚେତନଃ ୧୯.
ସେମାନଙ୍କ ଶର ଆଘାତରେ ସେ କେବଳ ମାତ୍ର ଅବସ୍ଥିତ ଥିଲେ, ଅଚେତନ ହେଉଥିଲେ।
ତେନ ଚକ୍ରେଣ ସୋଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ରଥକୂବରମ୍ ୧୯.
ସେ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଘୋଡ଼ା ସହ ରଥର ଧୁରାକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵଵର୍ଷ ଭିଷଜୋର୍ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂଛାଦ୍ଯାକାଶଗୋଚରମ୍ ୧୯.
ସେ ଦୁଇ ଚିକିତ୍ସକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଏମିତି ଅସ୍ତ୍ରବୃଷ୍ଟି କଲେ, ଆକାଶ ଢାକିଗଲା।
ତଚ୍ଚ କରମ ତଯୋର୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତଃ କୋପମାଵିଶତ୍ ୧୯.
ସେମାନେ ଏହି କୌଶଳ କରିଥିବାକୁ ଦେଖି ସେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସ ତଦମୁଦ୍ଭ୍ରାମ୍ଯ ଵେଗେନ ଚିକ୍ଷେପାସ୍ଯ ରଥଂ ପ୍ରତି ୧୯.
ସେ ତାହାକୁ ତେଜରେ ଘୁରାଇ ତାଙ୍କର ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ମୁକ୍ତ୍ଵା ରଥାଵୁଭୌ ଵେଗାଦାପ୍ଲୁତୌ ତରସାଶ୍ଵିନୌ ୧୯.
ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବେଗରେ ଦୁଇଟି ରଥକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁରନ୍ତ ଉଛଳି ଚାଲିଗଲେ।
ଦାରଯାମାସ ଧରଣୀଂ ହେମଜାଲପରିଷ୍କୃତଃ ୧୯.
ସୁନାର ଅଳଙ୍କାରରେ ଶୋଭିତ ସେ, ପୃଥିବୀକୁ ଫାଟିଦେଲେ।
ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ଚ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣୌ ଦାନଵେଂଦ୍ରମଯୁଧ୍ଯତାମ୍ ୧୯.
ଦୁଇଁଜଣେ ଅଶ୍ୱିନୀ, ଦାନବପତି ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ।
ରଥୋ ଧ୍ଵଜୋ ଧନୁଶ୍ଚୈଵ ଛତ୍ରଂ ଚ କଵଚଂ ତଥା ୧୯.
ରଥ, ପତାକା, ଧନୁଷ, ଛତା ଓ କବଚ—
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁକରଂ କର୍ମ ସୋଽଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଭୀମଵିକ୍ରମଃ ୧୯.
ଏହି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ—
ତତଃ ଶଶାମ ଵଜ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ କାଲନେମିସ୍ତତୋ ରୁଷା ୧୯.
ତାପରେ, କ୍ରୋଧିତ କାଳନେମି ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ବନ୍ଦ କଲେ।
ତାଵଭିପ୍ରାଯମାଲକ୍ଷ୍ଯ ସଂତ୍ଯଜ୍ଯ ସମରାଂଗଣମ୍ ୧୯.
ସେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝି, ସେଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତଯୋରନୁଗତୋ ଦୈତ୍ଯଃ କାଲନେମିର୍ନଦନ୍ମୁହୁଃ ୧୯.
କାଳନେମି ଦାନବ, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ପଛରେ ଚାଲି, ପୁନିପୁନି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ସ କାଲ ଇଵ କଲ୍ପାଂତେ ଯଦା ଵାସଵମାଦ୍ରୁତଃ ୧୯.
ସେ, ଯେମିତି କାଳ ଯୁଗାନ୍ତରେ, ଏମିତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ହାହାରାଵଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣାସ୍ତଦା ଦେଵାଶ୍ଚ ମେନିରେ ୧୯.
‘ହା-ହା’ ଧ୍ୱନି ଉଠିବା ସମୟରେ, ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଏଭଳି ଦେଖିଲେ।
ଚେଲୁଃ ଶିଖରିଣୋ ମୁଖ୍ଯାଃ ପେତୁରୁଲ୍କା ନଭସ୍ତଲାତ୍ ୧୯.
ପାହାଡ଼ର ମୁଖ୍ୟ ଶିଖରଗୁଡ଼ିକ ହଲିଗଲା; ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କାପିଣ୍ଡ ପଡ଼ିଲା।
ତାଂ ଭୂତାଵିକୃତିଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସେଂଦ୍ରା ଭଯାଵହାଃ ୧୯.
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଭୂତବିକୃତି ଦେଖି, ଇନ୍ଦ୍ର ସହ ଦେବତାମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ନମୋ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ଯଦେଵାଯ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣହିତାଯ ଚ ୧୯.
ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଓ ଗୋବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଭଲରେ ଥିବାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।
ସ ନୋ ରକ୍ଷତୁ ଗୋଵିଂଦୋ ଭଯାର୍ତାସ୍ତେ ଜଗୁଃ ସୁରାଃ ୧୯.
ଭୟରେ ଆତୁର ଦେବତାମାନେ, ‘ଗୋବିନ୍ଦ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ’ ବୋଲି ଗାଇଲେ।
ଵିବୁଧ୍ଯୈଵ ଚ ପର୍ଯଂକାଦ୍ଯୋଗନିଦ୍ରାଂ ଵିହାଯ ସଃ ୧୯.
ସେ, ପଳଙ୍ଗରେ ଯୋଗନିଦ୍ରାରୁ ଜାଗି, ଉଠିଲେ।
ଶାରଦଂବରନୀରାବ୍ଜକାଂତିଦେହଚ୍ଛଵିଃ ପ୍ରଭୁଃ ୧୯.
ଶରଦ୍କାଳୀନ ଜଳରେ ଖିଳିଥିବା ପଦ୍ମର ରୂପରେ ଯେଉଁପରି ତେଜ, ସେ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦେହ ଏମିତି ଅଲୋକିକ ଶୋଭାମୟ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ସୁରସଂକ୍ଷୋଭଂ ଵୈନତେଯମାତାହ୍ଵଯତ୍ ୧୯.
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦୁଃଖ ଭାବି, ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ଦିଵ୍ଯନାନାସ୍ତ୍ରତୀକ୍ଷ୍ଣାର୍ଚିରାରୁହ୍ଯାଗାତ୍ସୁରାହଵମ୍ ୧୯.
ଦିବ୍ୟ ପକ୍ଷୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ନାନା ଦେବାସ୍ତ୍ରର ତୀବ୍ର ଆଲୋକରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ସେ ଦେବସଙ୍ଗ୍ରାମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦାନଵେଂଦ୍ରୈର୍ନଵାଂଭୋଦସଚ୍ଛାଯୈଃ ସର୍ଵଥୋତ୍କଟୈଃ ୧୯.
ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଦେହ ନୂତନ ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗାଢ଼ କଳା ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତତ୍ତ୍ରାଣାଯାଵ୍ରଜଦ୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ମୁହୁଃ ସୁରୈଃ ୧୯.
ସେମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ଆସିଲେ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ।
ଅଥାପଶ୍ଯତ ଦୈତ୍ଯେଂଦ୍ରୋ ଵିଯତି ଦ୍ଯୁତିମଂଡଲମ୍ ୧୯.
ତାପରେ ଦାନବମାନଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଆକାଶରେ ଏକ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୃତ୍ତ ଦେଖିଲେ।
ପ୍ରଭଵଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛଂତୋ ଦାନଵାସ୍ତସ୍ଯ ତେଜସଃ ୧୯.
ସେଇ ତେଜର ଉତ୍ସ କ'ଉଁଠୁ ଆସିଛି ଜାଣିବାକୁ ଦାନବମାନେ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।