ହୈମାଚଲାଭେ ସିତକର୍ଣଚାମରେ ସୁଵର୍ଣପଦ୍ମାମଲସୁଂଦରସ୍ରଜି ୧୬.
ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଧଳା କାନ୍ତିର ଚାମର, ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଓ ଶୁଭ୍ର, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶ୍ରିତସ୍ତଦୈରାଵଣନାମକୁଂଜରେ ମହାବଲଶ୍ଚିତ୍ରଵିଶେଷିତାଂବରଃ ୧୬.
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏଇରାବତ ନାମକ ବୃହତ୍ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସୁଶୋଭିତ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଦୃଗ୍ବଂଦିସହସ୍ରସଂସ୍ତୁତସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେଽଶୋଭତ ପାକଶାସନଃ॥ ୧୬.
ହଜାର ଗାୟକ ଓ ହଜାର ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
ତତସ୍ତଯୋଃ ସମାଯୋଗଃ ସେନଯୋରୁଭଯୋରଭୂତ୍ ୧୭.
ତାପରେ, ଦୁଇପକ୍ଷର ସେନାମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ସୁରାସୁରାଣାଂ ସଂମର୍ଦେ ତସ୍ମିନ୍ପରମଦାରୁଣେ ୧୭.
ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଗର୍ଜତାଂ ଦେଵଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶଂଖଭେରୀରଵେଣ ଚ ୧୭.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ସହିତ ସଂଖ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ମିଶିଥିଲା।
ହେଷିତୈର୍ହଯଵୃଂଦାନାଂ ରଥନେମିସ୍ଵନେନ ଚ ୧୭.
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିହିଲି ଓ ରଥର ଚକ୍ର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ମଞ୍ଚ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ରୋଷେଣାବିପରୀତାଂଗାସ୍ତ୍ଯକ୍ତଜୀଵିତଚେତସଃ ୧୭.
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନଥିଲେ।
ରଥା ରଥୈଃ ସମାସକ୍ତା ଗଜାଶ୍ଚାପି ମହାଗଜୈଃ ୧୭.
ରଥ ରଥ ସହିତ ଟକ୍କର ଖାଉଥିଲା, ଏବଂ ହାତୀ ମହାହାତୀ ସହିତ ଝଂପ ହେଉଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରାସାଶନିଗଦାଭିଂଡିପାଲପରଶ୍ଵଧୈଃ ୧୭.
ତାପରେ, ବାଣ, ଗଦା, ମୁସଳ, କୁଟାରି ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଶକ୍ତିଭିଶ୍ଚୈଵ ତୋମରୈରଂକୁଶୈରପି ୧୭.
ଚକ୍ର, ଶକ୍ତି, ତୀର ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
ଭଲ୍ଲୈର୍ଵେତସପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୁକତୁଂଡୈଶ୍ଚ ନିର୍ମଲୈଃ ୧୭.
ତୀର, ବେତର କାଠି ଓ ଧାରଧାର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲା।
ସଂପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଦିଶଃ ସର୍ଵାସ୍ତମୋମଯମିଵାଭଵତ୍ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏମିତି ଢାକିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା ପରି ଲାଗିଲା।
ଅଦୃଶ୍ଯଭୂତାସ୍ତମସି ନ୍ଯକୃଂତଂତ ପରସ୍ପରମ୍ ୧୭.
ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସେମାନେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ ହେଉଥିଲା।
ଗଜୈସ୍ତୁରଂଗୈଃ ପାଦାତୈଃ ପତଦ୍ଭିଃ ପତିତୈରପି ୧୭.
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ପଡ଼ୁଥିବା ଓ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ମଣିଷମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଭଗ୍ନଦଂତା ଭିନ୍ନକୁଂଭାଶ୍ଛିନ୍ନଦୀର୍ଘମହାକରାଃ ୧୭.
ଭଙ୍ଗ ଦାନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ କଟା ଲମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ହାତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଭଗ୍ନୈଷାଶ୍ଚ ରଥାଃ ପେତୁର୍ଭଗ୍ନାକ୍ଷାଃ ଶକଲୀକୃତାଃ ୧୭.
ଭଙ୍ଗ ରଥ, ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଅକ୍ଷ ଓ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିବା ରଥ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା।
ତତଃ ଶୋଣିତନଦ୍ଯଶ୍ଚ ହର୍ଷଦାଃ ପିଶିତାଶିନାମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ରକ୍ତର ନଦୀ ବହିଲା, ଯାହା ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତଥାଵିଧେ ଯୁଦ୍ଧେ ସେନାନୀର୍ଗ୍ରସନୋଽରିହା ୧୭.
ସେଇ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗ୍ରସନା, ସେନାପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ଗ୍ରସନମାଲୋକ୍ଯ ଯମଃ କ୍ରୋଧଵିମୂର୍ଛିତଃ ୧୭.
ଗ୍ରସନାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ।
ସ ଵିଦ୍ଧୋ ବହୁଭିର୍ଷାଣୈର୍ଗ୍ରସନୋଽତିପରାକ୍ରମଃ ୧୭.
ଅନେକ ତୀରରେ ଘାୟଲ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଅତିଶୟ ପରାକ୍ରମୀ ଗ୍ରସନା ଅକୁନ୍ଥିତ ରହିଲେ।
ଶରୈଃ ସହସ୍ରୈଶ୍ଚ ପଞ୍ଚଲକ୍ଷୈଶ୍ଚୈଵ ଵ୍ଯତାଡଯତ୍ ୧୭.
ସେ ହଜାର ହଜାର ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ଲକ୍ଷ ତୀରରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ବାଣଵୃଷ୍ଟିଭିରୁଗ୍ରାଭିର୍ଯମୋ ଗ୍ରସନମର୍ଦଯତ୍ ଚିଚ୍ଛେଦ ଶରଵର୍ଷେଣ ଗ୍ରସନୋ ଦାନଵେଶ୍ଵରଃ॥ ୧୭.
ଯମ ଭୟାନକ ତୀରବର୍ଷା କରି ଗ୍ରସନାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଗ୍ରସନା ମଧ୍ୟ ତୀରବର୍ଷା କରି ସେଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଵିଫଲାଂ ତାଂ ସମାଲୋକ୍ଯ ଯମଃ ସ୍ଵଶରସଂତତିମ୍॥ ୧୭.
ନିଜର ତୀରବର୍ଷା ବ୍ୟର୍ଥ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଯମ—
ପ୍ରାହିଣୋନ୍ମୁଦ୍ଗରଂ ଦୀପ୍ତଂ ଗ୍ରସନସ୍ଯ ରଥଂ ପ୍ରତି ୧୭.
—ତେଁ ଜ୍ଵାଳାମୟ ଗଦା ଉଠାଇ ଗ୍ରସନାଙ୍କ ରଥ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଜଗ୍ରାହ ଵାମହସ୍ତେନ ଲୀଲଯା ଗ୍ରସନୋଽରିହା ୧୭.
ଶତ୍ରୁମାରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗ୍ରସନା ସହଜରେ ବାମହାତରେ ଗଦାଟିକୁ ଧରିନେଲେ।
ତାଡଯାମାସ ଵେଗେନ ସ ପପାତ ମହୀତଲେ ୧୭.
ସେ ଗଦାକୁ ଜୋରରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ, ଏବଂ ଗଦାଟି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ପ୍ରାସେନ ତାଡଯାମାସ ଗ୍ରସନଂ ଵଦନେ ଦୃଢମ୍ ୧୭.
ଏକ ବର୍ଚ୍ଛ ଦ୍ୱାରା ସେ ଗ୍ରସନାଙ୍କ ମୁହଁରେ ଜୋରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଗ୍ରସନଂ ପତିତ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଂଭୋ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ ୧୭.
ଗ୍ରସନାକୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ପରାକ୍ରମୀ ଜମ୍ଭ—
ଯମସ୍ତେନ ପ୍ରହାରେଣ ସୁସ୍ରାଵ ରୁଧିରଂ ମୁଖାତ୍ ୧୭.
ସେଇ ଆଘାତରେ ଯମଙ୍କ ମୁହଁରୁ ରକ୍ତ ବହିଲା।