ତଥା ଭୀମାଶନିକରାଃ କୃଷ୍ଣଵସ୍ତ୍ରା ମହାରଥାଃ ୧୬.
ଭୟଙ୍କର ଅସନି ଧରିଥିବା, କଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ତାମ୍ରୋଲୂକଧ୍ଵଜା ରୌଦ୍ରା ଦ୍ଵୀପିଚର୍ମାଂବରାସ୍ତଥା ୧୬.
ତାମ୍ର ଉଲୁକ ପତାକା ଥିବା, କ୍ରୁର ଓ ବାଘର ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ତଥୈଵ ଶ୍ଵେତଵସନାଃ ସିତପଟ୍ଟପତାକିନଃ ୧୬.
ଏହିପରି, ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧଳା ପଟ ପତାକା ଧାରଣ କରିଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ମୁକ୍ତାଜାଲ ପିରଷ୍କାରୋ ହଂସୋ ହାରସମପ୍ରଭଃ ୧୬.
ସେମାନଙ୍କର ଭୂଷଣ ମୁକ୍ତା ମାଳା, ହଂସ ପରି ଚମକୁଥିବା ହାର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପଂଚରାଗମହାରତ୍ନଵିଟଂକୋ ଧନଦସ୍ଯ ଚ ୧୬.
ଧନର ଅଧିପତିଙ୍କର ଦଣ୍ଡ ପାଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ମହାମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
କାର୍ଷ୍ଣଲୋହମଯୋ ଧ୍ଵାଂକ୍ଷୋ ଯମସ୍ଯାଭୂନ୍ମହାଧ୍ଵଜଃ ୧୬.
ୟମଙ୍କର ବଡ଼ ପତାକା କୃଷ୍ଣ ଲୋହରେ ବନାଯାଇଥିଲା, ତାହାରେ ଗୃଧ୍ର ଚିତ୍ର ଥିଲା।
ହେମସିଂହଧ୍ଵଜୌ ଦେଵୌ ଚନ୍ଦ୍ରାର୍କଵମିତଦ୍ଯୁତି ୧୬.
ଦୁଇ ଦେବତାଙ୍କର ପତାକା ସୁନା ସିଂହର ଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚମକ ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ଥିଲା।
ମାତଂଗୋ ହେମରଚିତଶ୍ଚିତ୍ରରତ୍ନପରିଷ୍କୃତଃ ୧୬.
ସୁନାରେ ତିଆରି ହାତୀ, ବିଭିନ୍ନ ମୂଲ୍ୟବାନ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ଧ୍ଵଜାସ୍ତତ୍ର ନାନାରୂପା ବଭୂ ରଣେ ୧୬.
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଧ୍ୱଜା ମଧ୍ୟ ବିଭିନ୍ନ ଆକାରରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ସେନା ସା ଦେଵରାଜସ୍ଯ ଦୁର୍ଜଯା ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ୧୬.
ଦେବରାଜଙ୍କର ସେନା ଅଜୟ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ହୈମାଚଲାଭେ ସିତକର୍ଣଚାମରେ ସୁଵର୍ଣପଦ୍ମାମଲସୁଂଦରସ୍ରଜି ୧୬.
ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପରି ଚମକୁଥିବା, ଧଳା କାନ୍ତିର ଚାମର, ସୁନା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଓ ଶୁଭ୍ର, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଶ୍ରିତସ୍ତଦୈରାଵଣନାମକୁଂଜରେ ମହାବଲଶ୍ଚିତ୍ରଵିଶେଷିତାଂବରଃ ୧୬.
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏଇରାବତ ନାମକ ବୃହତ୍ ହାତୀ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଚମକୁଥିବା ଓ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସୁଶୋଭିତ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସହସ୍ରଦୃଗ୍ବଂଦିସହସ୍ରସଂସ୍ତୁତସ୍ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପେଽଶୋଭତ ପାକଶାସନଃ॥ ୧୬.
ହଜାର ଗାୟକ ଓ ହଜାର ମଣିଷ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ତେଣୁ ପାକଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ର ସ୍ୱର୍ଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲେ।
ତତସ୍ତଯୋଃ ସମାଯୋଗଃ ସେନଯୋରୁଭଯୋରଭୂତ୍ ୧୭.
ତାପରେ, ଦୁଇପକ୍ଷର ସେନାମାନେ ମୁହାଁମୁହିଁ ହେଲେ।
ସୁରାସୁରାଣାଂ ସଂମର୍ଦେ ତସ୍ମିନ୍ପରମଦାରୁଣେ ୧୭.
ସେଠାରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଗର୍ଜତାଂ ଦେଵଦୈତ୍ଯାନାଂ ଶଂଖଭେରୀରଵେଣ ଚ ୧୭.
ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ସହିତ ସଂଖ ଓ ଢୋଳର ଶବ୍ଦ ମିଶିଥିଲା।
ହେଷିତୈର୍ହଯଵୃଂଦାନାଂ ରଥନେମିସ୍ଵନେନ ଚ ୧୭.
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିହିଲି ଓ ରଥର ଚକ୍ର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ମଞ୍ଚ ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ରୋଷେଣାବିପରୀତାଂଗାସ୍ତ୍ଯକ୍ତଜୀଵିତଚେତସଃ ୧୭.
କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କର ଦେହ ବିକୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ମନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନଥିଲେ।
ରଥା ରଥୈଃ ସମାସକ୍ତା ଗଜାଶ୍ଚାପି ମହାଗଜୈଃ ୧୭.
ରଥ ରଥ ସହିତ ଟକ୍କର ଖାଉଥିଲା, ଏବଂ ହାତୀ ମହାହାତୀ ସହିତ ଝଂପ ହେଉଥିଲା।
ତତଃ ପ୍ରାସାଶନିଗଦାଭିଂଡିପାଲପରଶ୍ଵଧୈଃ ୧୭.
ତାପରେ, ବାଣ, ଗଦା, ମୁସଳ, କୁଟାରି ଓ ତଳୱାର ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
ଚକ୍ରୈଶ୍ଚ ଶକ୍ତିଭିଶ୍ଚୈଵ ତୋମରୈରଂକୁଶୈରପି ୧୭.
ଚକ୍ର, ଶକ୍ତି, ତୀର ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
ଭଲ୍ଲୈର୍ଵେତସପତ୍ରୈଶ୍ଚ ଶୁକତୁଂଡୈଶ୍ଚ ନିର୍ମଲୈଃ ୧୭.
ତୀର, ବେତର କାଠି ଓ ଧାରଧାର ଶସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଆକ୍ରମଣ ହେଉଥିଲା।
ସଂପ୍ରଚ୍ଛାଦ୍ଯ ଦିଶଃ ସର୍ଵାସ୍ତମୋମଯମିଵାଭଵତ୍ ୧୭.
ସମସ୍ତ ଦିଗ ଏମିତି ଢାକିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା ପରି ଲାଗିଲା।
ଅଦୃଶ୍ଯଭୂତାସ୍ତମସି ନ୍ଯକୃଂତଂତ ପରସ୍ପରମ୍ ୧୭.
ଅନ୍ଧାର ଭିତରେ ସେମାନେ ଦେଖାଯାଉନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ପ୍ରତିଯୋଗୀ ମଧ୍ୟରେ ଆଘାତ ହେଉଥିଲା।
ଗଜୈସ୍ତୁରଂଗୈଃ ପାଦାତୈଃ ପତଦ୍ଭିଃ ପତିତୈରପି ୧୭.
ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି, ପଡ଼ୁଥିବା ଓ ପଡ଼ିଯାଇଥିବା ମଣିଷମାନେ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଭଗ୍ନଦଂତା ଭିନ୍ନକୁଂଭାଶ୍ଛିନ୍ନଦୀର୍ଘମହାକରାଃ ୧୭.
ଭଙ୍ଗ ଦାନ୍ତ, ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ କଟା ଲମ୍ବା ଭୟଙ୍କର ହାତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଭଗ୍ନୈଷାଶ୍ଚ ରଥାଃ ପେତୁର୍ଭଗ୍ନାକ୍ଷାଃ ଶକଲୀକୃତାଃ ୧୭.
ଭଙ୍ଗ ରଥ, ଭାଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ଅକ୍ଷ ଓ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିବା ରଥ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିଲା।
ତତଃ ଶୋଣିତନଦ୍ଯଶ୍ଚ ହର୍ଷଦାଃ ପିଶିତାଶିନାମ୍ ୧୭.
ତାପରେ ରକ୍ତର ନଦୀ ବହିଲା, ଯାହା ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତଥାଵିଧେ ଯୁଦ୍ଧେ ସେନାନୀର୍ଗ୍ରସନୋଽରିହା ୧୭.
ସେଇ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାରିବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗ୍ରସନା, ସେନାପତିଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ।
ତତୋ ଗ୍ରସନମାଲୋକ୍ଯ ଯମଃ କ୍ରୋଧଵିମୂର୍ଛିତଃ ୧୭.
ଗ୍ରସନାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯମ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆବେଶିତ ହେଲେ।