ଅସ୍ମଦ୍ଵାକ୍ଯେନ ଯୋ ମୁକ୍ତୋ ଜୀଵନ୍ନପି ମୃତୋ ହି ସଃ ୧୪.
'ଆମର କଥାରେ ଯିଏ ଛାଡ଼ାଯାଏ, ସେ ଜୀବନ୍ତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ ହେବା ସମାନ।'
କୃତ୍ଵା ମାନପରିଗ୍ଲନିଂ ଯେ ମୁଂଚଂତି ଵରା ହି ତେ ୧୪.
'ଯେମାନେ ଗର୍ବକୁ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସତ୍ୟରେ ମହାନ।'
ତଥା ପିତୁର୍ଵଚଃ କାର୍ଯଂ ମୁଂଚାମୁଂ ପୁତ୍ର ଵାସଵମ୍ ୧୪.
'ପିତାଙ୍କ କଥା ପାଳନ କର; ପୁଅ, ବାସବକୁ ଛାଡ଼ିଦେ।'
ନ ମେ କୃତ୍ଯମନେନାସ୍ତି ମାତୁରାଜ୍ଞା କୃତା ମଯା ୧୪.
'ମୋର ତାଙ୍କ ସହ କୌଣସି କାମ ନାହିଁ; ମୁଁ ମାଆଙ୍କ ଆଦେଶ ପୂରଣ କରିଛି।'
କରିଷ୍ଯେ ତ୍ଵଦ୍ଵଚୋ ଦେଵ ଏଷ ମୁକ୍ତଃ ଶତକ୍ରତୁଃ ୧୪.
'ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ କଥା ମାନିବି; ଏହି ଶତକ୍ରତୁ ଛାଡ଼ାଯାଉଛନ୍ତି।'
ପରଭୁକ୍ତା ଯଥା ନାରୀ ପରଭୁକ୍ତାମିଵସ୍ରଜମ୍ ୧୪.
ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗିତା ନାରୀ ବା ଅନ୍ୟ କେହି ପିନ୍ଧିଥିବା ମାଳା ପରି।
ତପସୋ ନ ପରଂ କିଂଚିତ୍ତପୋ ହି ମହତାଂ ଧନମ୍ ୧୪.
ତପସ୍ୟାଠାରୁ ବଡ଼ କିଛି ନାହିଁ; ମହାନମାନେ ପାଇଁ ତପସ୍ୟା ହେଉଛି ସଂପଦ।
ତପସେ ମେ ରତିର୍ଦେଵ ନ ଵିଘ୍ନଂ ତତ୍ର ମେ ଭଵେତ୍ ୧୪.
'ପ୍ରଭୁ, ମୋର ମନ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଛି; ଏଥିରେ ମୋ ପାଇଁ କୌଣସି ବାଧା ନ ଆସୁ।'
କ୍ରୂରଭାଵଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ଯଦୀଚ୍ଛସି ତପଃ ସୁତ ୧୪.
ଯଦି ତୁମେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ତୋ ପୁଅ, ତେବେ ଦୟାହୀନ ଭାବକୁ ଛାଡିଦେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପଦ୍ମଜଃ କନ୍ଯାଂ ସସର୍ଜ୍ଜଯତଲୋଚନାମ୍ ୧୪.
ଏଭଳି କହି, ପଦ୍ମରୁ ପ୍ରଜାତି ହୋଇଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ତାହା ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ ଥିବା କନ୍ୟାକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ଵରାଂଗୀତି ଚ ନାମାସ୍ଯାଃ କୃତଵାଂଶ୍ଚ ପିତାମହଃ ୧୪.
ତାଙ୍କ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ 'ବରାଙ୍ଗୀ' ନାମ ଦେଲେ।
ଵଜ୍ରାଂଗୋଽପି ତଯା ସାର୍ଧଂ ଜଗାମ ତପସେ ଵନମ୍ ୧୪.
ବଜ୍ରାଙ୍ଗ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସହିତ ତପସ୍ୟା ପାଇଁ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚଲିଗଲେ।
କାଲଂ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷଃ ଶୁଦ୍ଧବୁଦ୍ଧିର୍ମହାତପାଃ ୧୪.
ପଦ୍ମପତ୍ର ନୟନ, ପବିତ୍ର ମନ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ସେଠାରେ ସମୟ କାଟିଲେ।
ନିରାହାରୋ ଘୋରତପାସ୍ତପୋରାଶିରଜାଯତ ୧୪.
ଖାଇବା ଛାଡି, ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟା କରି, ସେ ତପସ୍ୟାର ଏକ ଗଠି ହୋଇଗଲେ।
ଜଲାଂତରପ୍ରଵିଷ୍ଟସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପତ୍ନୀ ମହାଵ୍ରତା ୧୪.
ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ, ଦୃଢ଼ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ, ସେଠି ପତି ସହିତ ଜଳ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନିରାହାରଂ ପତିଂ ମତ୍ଵା ତପସ୍ତେପେ ପତିଵ୍ରତା ୧୪.
ପତି ଉପବାସ କରୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଭାବି, ସେ ପତିବ୍ରତା ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଭୂତ୍ଵା ତୁ ମର୍କଟାକାରସ୍ତସ୍ଯାଅଭ୍ଯାଶମାଗତଃ ୧୪.
ତାପରେ, ବନର ମାନ୍ଦ ଆକୃତି ଧରି, ସେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଥା ଵିଲୋଲଵସନାଂ ଵିଲୋଲଵଦନାଂ ତଥା ୧୪.
ସେଠି, ଅସଜ୍ଜିତ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅସଜ୍ଜିତ ମୁହଁ ସହିତ ଦେଖାଗଲେ।
ତତଶ୍ଚ ମେଷରୂପେଣ କ୍ଲେଶଂ ତସ୍ଯାଶ୍ଚକାର ସଃ ୧୪.
ତାପରେ, ମେଷ ଆକୃତି ଧରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଲେ।
ଅପାକର୍ଷତ ଦୂରଂ ସ ତସ୍ମାଦ୍ଦେଵଭୃତସ୍ତଥା ୧୪.
ସେ ଦେବଦୂତ ଭଳି, ତାଙ୍କୁ ଦୂରକୁ ଟାଣିନେଲେ।
କ୍ଷମଯା ଚ ମହାଭାଗା କ୍ରୋଧମଣ୍ଵପି ନାକରୋତ୍ ୧୪.
ସେ ଭାଗ୍ୟବତୀ ନାରୀ ଧୈର୍ୟ ଧରି, କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ରୋଧ କରିଲେ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିରୂପେଣ ତସ୍ଯାଶ୍ଚ ସ ଦଦାହ ମହାଶ୍ରମମ୍ ଏଵଂ ସିହଵୃକାଦ୍ଯାଭିର୍ଭୀଷିକାଭିଃ ପୁନଃପୁନଃ॥ ୧୪.
ଅଗ୍ନି ଆକୃତି ଧରି, ସେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ଶ୍ରମକୁ ପୋଡ଼ିଦେଲେ; ସିଂହ, ଓଲ, ଇତ୍ୟାଦି ଭୟଙ୍କର ଆକୃତି ଧରି, ପୁଣିପୁଣି ଏଭଳି କଲେ।
ଵିରରାମ ଯଦା ନୈଵ ଵଜ୍ରାଂଗମହିଷୀ ତଦା ୧୪.
ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ିଲେ ନାହିଁ, ତେବେ—
ତାଂ ଶାପାଭିମୁଖୀଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶୈଲଃ ପୁରୁଷାଵିଗ୍ରହଃ ୧୪.
ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଦେଖି, ପାହାଡ଼ ମାନବ ଆକୃତି ଧରିଲେ—
ନାହଂ ମହାଵ୍ରତେ ଦୁଷ୍ଟଃ ସେଵ୍ଯୋଽହଂ ସର୍ଵଦେହିନାମ୍ ୧୪.
ମହାବ୍ରତେ, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ନୁହେଁ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମୋତେ ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନଂତରେ ଜାତଃ କାଲୋ ଵର୍ଷସହସ୍ରିକଃ ୧୪.
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ଅତିତ ହେଲା।
ତୁଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋଵାଚ ଵଜ୍ରାଂଗଂ ତମାଗମ୍ଯ ଜଲାଶଯେ॥ ୧୪.
ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ଜଳାଶୟ ପାଖକୁ ଯାଇ ବଜ୍ରାଙ୍ଗଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦଦାମି ସର୍ଵକାମାଂସ୍ତେ ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଦିତିନନ୍ଦନ ଉଵାଚ ପ୍ରାଂଜଲିର୍ଵାକ୍ଯଂ ସର୍ଵଲୋକପିତାମହମ୍॥ ୧୪.
ମୁଁ ତୁମର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଉଠ ଦିତିର ପୁଅ। ତାହାପରେ ସେ ହାତ ଜୋଡି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପିତାମହଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଆସୁରୋ ମେଽସ୍ତୁ ମା ଭାଵଃ ଶକ୍ରରାଜ୍ଯେ ଚ ମା ରତିଃ ୧୪.
ମୋ ଭିତରେ ଦାନବୀୟ ସ୍ୱଭାବ ନ ରହୁ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରର ରାଜ୍ୟରେ କେବେ ମୋର ଆସକ୍ତି ନ ହୋକ।
ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଂ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରାହ ଵିସ୍ମିତମାନସଃ ୧୪.
ଏହିପରି ହେଉ, ବୋଲି ବ୍ରହ୍ମା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରା ମନେ ସେଠାରେ କହିଲେ।