ସାଧ୍ଯା ଭର୍ତୃମଯଂ ଲିଂଗଂ ନାମ ଵିଶ୍ଵପତିଃ ସ୍ମୃତମ୍ ୧୩.
ସାଧ୍ୟମାନେ ସ୍ୱାମୀରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ବିଶ୍ୱପତି' ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତାର୍କ୍ଷ୍ଯଂ ପୃଥୁସ୍ତଥା ଲିଂଗଂ ସହସ୍ରଚରଣାଭିଧମ୍ ୧୩.
ତାର୍କ୍ଷ୍ୟ ଓ ପୃଥୁ ଯେଉଁ ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ସହସ୍ରଚରଣ' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପୃଥିଵୀ ମେରୁଲିଂଗଂ ଚ ଦ୍ଵିତନୁଶ୍ଚାସ୍ଯ ନାମ ଚ ୧୩.
ପୃଥିବୀ ମେରୁ ପର୍ବତରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେହକୁ ଏହି ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଋଷଯୋ ଜ୍ଞାନଲିଂଗଂ ଚ ଚିରସ୍ଥାନେତି ନାମ ଚ ୧୩.
ଋଷିମାନେ ଜ୍ଞାନରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ଚିରସ୍ଥାନ' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଗୋରୋଚନମଯଂ ଶେଷୋ ନାମ ପଶୁପତିଃ ସ୍ମୃତମ୍ ୧୩.
ଶେଷ ଗାଈର ହଳଦିରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ପଶୁପତି' ନାମରେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ।
ତକ୍ଷକଃ କାଲକୂଟାଖ୍ଯଂ ବହୁରୂପେତି ନାମ ଚ ୧୩.
ତକ୍ଷକ କାଳକୁଟ ନାମକ ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ବହୁରୂପ' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଶ୍ରୃଂଗୀ ଵିଷମଯଂ ପଦ୍ମୋ ନାମ ଧୂର୍ଜଟିରେଵ ଚ ୧୩.
ଶୃଙ୍ଗୀ ବିଷରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ପଦ୍ମ ଧୂର୍ଜଟି' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ପାରଦଂ ଚ ଶିଵା ଦେଵୀ ନାମ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକ ଏଵ ଚ ୧୩.
ଶିବା ଦେବୀ ପାରଦରୁ ହୋଇଥିବା ଦେହକୁ ପୂଜା କଲେ, ଏହାକୁ 'ତ୍ରୟମ୍ବକ' ନାମ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ କିଂ ବହୁନୋକ୍ତେନ ଯଦ୍ଯତ୍ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଭୂତିମତ୍ ୧୩.
ଏଭଳି, ବହୁତ କଥା କହିବାର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପ୍ରାଣୀରେ ମହିମା ଅଛି—
ଭସ୍ମନୋ ଯଦି ଵୃକ୍ଷତ୍ଵଂ ଜ୍ଞାଯତେ ନୀରସେଵନାତ୍ ୧୩.
ଝାରା ହେବା ପରେ ଜେମିତି ଛାରକୁ ଗଛ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ, ଏହା ତାହାର ରସ ନଥିବାରୁ ହୁଏ।
ଧର୍ମାର୍ଥକାମମୋକ୍ଷାଣାଂ ଯଦି ପ୍ରାପ୍ତୌ ଭଵେନ୍ମତିଃ ୧୩.
ଯଦି କାହାରୋ ମନ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ଲାଗିଥାଏ—
ଯ ଇଦଂ ଶତରୁଦ୍ରୀଯଂ ପ୍ରାତଃପ୍ରାତଃ ପଠିଷ୍ଯତି ୧୩.
ଯେଉଁଠି ଲୋକେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏହି ଶତରୁଦ୍ରୀୟ ପଢ଼ନ୍ତି—
ନାତଃ ପରଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ କିଂଚିଦସ୍ତି ମହାଫଲମ୍ ୧୩.
ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ପବିତ୍ର କିମ୍ବା ବଡ଼ ଫଳଦାୟକ କିଛି ନାହିଁ।
ଵାଚା ଚ ଯତ୍କୃତଂ ପାପଂ ମନସା ଵାପ୍ଯୁପାର୍ଜିତମ୍ ୧୩.
ବାକ୍ୟରେ କିମ୍ବା ମନରେ ଯେଉଁ ପାପ କରାଯାଇଛି—
ରୋଗାର୍ତୋ ମୁଚ୍ଯତେ ରୋଗାଦ୍ବଦ୍ଧୋ ମୁଚ୍ଯେତ ବନ୍ଧନାତ୍ ୧୩.
ଯିଏ ରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ, ସେ ରୋଗରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ; ଯିଏ ବନ୍ଧନରେ ଅଛି, ସେ ବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତି ପାଏ।
ନାମ୍ନାଂ ଶତେନ ଯଃ କୁମ୍ଭୈଃ ପୁଷ୍ପୈସ୍ତାଵଦ୍ଭିରୀଶ୍ଵରମ୍ ୧୩.
ଯିଏ ଶତଟି କୁମ୍ଭ ଓ ସେତେ ଫୁଲରେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—
ଲିଂଗାନାଂ ଶତମେତଚ୍ଚ ଶତମାରାଧକାସ୍ତଥା ୧୩.
ଏବଂ ଶତଟି ଲିଙ୍ଗ ଓ ଶତଟି ପୂଜକ ସହିତ—
ଵିଶେଷାଦେଷୁ ଲିଂଗେଷୁ ଯଃ ପଠିଷ୍ଯତି ପଂଚସୁ ୧୩.
ଯିଏ ପାଞ୍ଚଟି ବିଶେଷ ଲିଙ୍ଗରେ ଏହା ପଢ଼େ—
ନିଶମ୍ଯୈଵଂ ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯତେଽପି ଗୁପ୍ତକ୍ଷେତ୍ରେ ମୁଦାନ୍ଵିତାଃ ୧୩.
ଏଭଳି ଶୁଣି, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରାର୍ଥନା କରନ୍ତି।
ତତୋ ବହୁତିଥେ କାଲେ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷୀଭୂଯ ଶଂକରଃ ୧୩.
ଏପରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ଶଙ୍କର ନିଜେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ବକୋଲୂକଗୃଧ୍ରକୂର୍ମା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଚ ପାର୍ଥିଵ ୧୩.
ବକ, ପେଚା, ଗୃଧ୍ର, କୁମ୍ଭୀର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ—ହେ ରାଜା—
ଲୋମଶଶ୍ଚାପି ମାର୍କଂଡୋ ଜୀଵନ୍ମୁକ୍ତୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ ୧୩.
ଲୋମଶ ଓ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ୍ତ ମୁକ୍ତିକୁ ପାଇବେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେଶ୍ଵରଂ ନାମ ମହାକାଲାଖ୍ଯମିତ୍ଯୁତ ୧୩.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନେଶ୍ୱର ନାମକ ଲିଙ୍ଗକୁ ମହାକାଳ ବୋଲି ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ।
ତ୍ରିରମ୍ଯମତୁଲଂ ଲିଂଗଂ ସଂସ୍ଥାପ୍ଯେଦମୁଵାଚ ହ ୧୩.
ତିନିଥର ଏହି ଅତୁଳନୀୟ ଶୋଭାମୟ ଲିଙ୍ଗ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରି, ସେ ଏପରି କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେଶ୍ଵରଂ ଲିଂଗଂ ନଂଦତାଚ୍ଛାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ ୧୩.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନେଶ୍ୱର ଲିଙ୍ଗ ଅନେକ ଯୁଗ ଯାଏଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା।
ଅତ୍ର ଯୋ ନିଯତଂ ଲିଂଗମୈଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ପ୍ରପୂଜଯେତ୍ ୧୩.
ଏଠାରେ ଯିଏ ନିୟମିତ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରେ—
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହ ତୈଶ୍ଚୈଵ ପଂଚଭିଃ ଶଶିଶେଖରଃ ୧୩.
ଏପରି କହି, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସେହି ପାଞ୍ଚଜଣଙ୍କ ସହିତ ଏଗଲେ।
ଏଵଂ ପ୍ରଭାଵୋ ରାଜାଭୂଦିଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହୀପତିଃ ୧୩.
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭୂମିର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହେଲେ।
ଏଵଂଵିଧଃସ ପୁଣ୍ଯୋଽଯଂ ମହୀସାଗରସଂଗମଃ ୧୩.
ଏହି ଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ରର ପବିତ୍ର ସଙ୍ଗମର ଏତେ ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଅଛି।
ସ୍ନାତ୍ଵାତ୍ର ସଂଗମେ ଯଶ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେଶ୍ଵରଂ ନରଃ ୧୩.
ଏଠାରେ ସଙ୍ଗମରେ ସ୍ନାନ କରି, ଯେଉଁ ମଣିଷ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନଙ୍କ ଠାକୁରଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ—