ମଂତ୍ରଵାଦାନ୍ବହୂନ୍ଵୈଦ୍ଯାନୁପାଯାନପରାନପି ୧୨.
ସେ ବହୁ ମନ୍ତ୍ର, ଚିକିତ୍ସକ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ।
ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ମୂଢତାଂ ହାସ୍ଯମାସୀନ୍ମନସି ମେ ତଦା ୧୨.
ସେମାନଙ୍କର ମୂଢତା ଦେଖି, ସେବେଳେ ମୋ ମନରେ ହାସ୍ୟ ଉପଜିଲା।
ସଂପୂଜ୍ଯ କମଲୈଃ ଶଂଭୁଂ ତତଃ ଶଯନମଭ୍ଯଗାମ୍ ୧୨.
କମଳ ଫୁଲରେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସେ ପରେ ନିଜ ଶୟନକୁ ଗଲେ।
ସଂବଂଧିଭିଃ ପ୍ରତୀତୋଽଥ ଫଲାହାରମଵସ୍ଥିତଃ ୧୨.
ପରିବାରରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ଫଳ ଖାଇ ରହିଲେ।
ଅଥ ଵର୍ଷଶତସ୍ଯାଂତେ ଵରଦଃ ଶଶିଶେଖରଃ ୧୨.
ଶତବର୍ଷ ପରେ, ଦୟାଳୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶିର ଭଗବାନ ଦେଖାଦେଲେ।
ଅଜରାମରତା ନାସ୍ତି ନାମରୂପଭୃତୋଯତଃ ୧୨.
ନାମ ଓ ରୂପ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ।
ଇତି ଶଂଭୋର୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମଯା ଵୃତିମିଦଂ ତଦା ୧୨.
ଶିବଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ସେତେବେଳେ ଏହି ଇଚ୍ଛା ରଖିଲି।
ତତସ୍ତଵ ଗଣୋ ଭୂଯାମିତି ମେଽଭୀପ୍ସିତୋ ଵରଃ ୧୨.
ତେଣୁ, 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଗଣ ହେଉ'—ଏହି ଥିଲା ମୋର ଆଶା।
ଅହଂ ତପସିନିଷ୍ଠଶ୍ଚ ତତଃ ପ୍ରଭୃତି ଚାଭଵମ୍ ୧୨.
ସେଇବେଳୁ ଆରମ୍ଭ କରି, ମୁଁ ତପସ୍ୟାରେ ଦୃଢ଼ ହେଲି।
ବ୍ରଧ୍ନାବ୍ଜୈରିତରୈର୍ଵପି କମଲୈର୍ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ ୧୨.
କମଳ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଫୁଲରେ ପୂଜା କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଫଳ ମିଳେ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ହରଭକ୍ତସ୍ଯ ଲୋକସ୍ଯ ତ୍ରିଲୋକ୍ଯାଂ ନାସ୍ତି ଦୁର୍ଲଭମ୍ ୧୨.
ହରଙ୍କ ଭକ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଲଯଃ ସଦାଶିଵେ ନିତ୍ଯମତର୍ଯୋ ଗୋଽଯମୁଚ୍ଯତେ ୧୨.
ସଦାଶିବଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ସବୁବେଳେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଲକ୍ଷ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ପଂଚଭିଶ୍ଚାର୍ଚନଂ ଭୂତୈର୍ଵିଶିଷ୍ଟଫଲଦଂ ଧ୍ରୁଵମ୍ ୧୨.
ପାଞ୍ଚ ଉପାଦାନରେ ପୂଜା କଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ଫଳ ମିଳେ।
ଈଶାନମାରାଧ୍ଯ ଜପନ୍ପ୍ରଣଵଂ ମୁକ୍ତିପାପ୍ନୁଯାତ୍ ୧୨.
ଈଶାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପ୍ରଣବ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ପାପୋପହତବୁଦ୍ଧୀନାଂ ଶିଵେ ଵାର୍ତାପି ଦୁର୍ଲଭା ୧୨.
ଯେଉଁମାନେ ପାପରେ ବୁଦ୍ଧି ଅନ୍ଧ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କ କଥା ମଧ୍ୟ ଶୁଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଲଭଂ ଜାହ୍ନଵୀସ୍ନାନଂ ଶିଵେ ଭକ୍ତିଃ ସୁଦୁର୍ଲଭା ୧୨.
ଜହ୍ନବୀରେ ସ୍ନାନ ଦୁର୍ଲଭ, ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରିବା ତ ଏହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁର୍ଲଭ।
ଅଲ୍ପପୁଣ୍ଯୈଶ୍ଚ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ପୁରୁଷୋତ୍ତମପୂଜନମ୍॥ ୧୨.
ଅଳ୍ପ ପୁଣ୍ୟ ଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଅତ୍ୟନ୍ତ କଷ୍ଟକର।
ଲକ୍ଷେଣ ଧନୁଷାଂ ଯୋଗସ୍ତଦର୍ଧେନ ହୁତାଶନଃ ୧୨.
ଲକ୍ଷ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଏକତା ହୁଏ, ତାହାର ଅର୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅଗ୍ନି ସହ ଏକତା ହୁଏ।
ଇତି ଦମୁକ୍ତମଖିଲଂ ମଯା ତଵ ମହୀପତେ ୧୨.
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା କହିଦେଲି।
ନ ଦୁର୍ଲଭଂ ନ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପଂ ନ ଚାସାଧ୍ଯଂ ମହାତ୍ମନାମ୍ ୧୨.
ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ, କିଛି କଷ୍ଟକର କିମ୍ବା କିଛି ଅସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ନଂଦୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ତେନୈଵ ଵପୁଷା ଶିଵପୂଜନାତ୍ ୧୨.
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସେଇ ରୂପରେ, ଶିବଙ୍କ ପୂଜା କରିଥିଲେ।
ଶ୍ଵେତସ୍ଯ ଚ ମହୀପସ୍ଯ ଶ୍ରୀକଂଠଂ ଚ ନମସ୍ଯତଃ ୧୨.
ଶ୍ୱେତ ନାମକ ରାଜା, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଯଦିଚ୍ଛଯା ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ଜାଯତେ ଵ୍ଯଵତିଷ୍ଠତେ ୧୨.
ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ରହିଥାଏ।
ଏତଦ୍ରହସ୍ଯମିଦମେଵ ନୃଣାଂ ପ୍ରଧାନଂ କର୍ତଵ୍ଯମତ୍ର ଶିଵପୂଜନମେଵ ଭୂପ ୧୨.
ଏହା ହେଉଛି ଗୁପ୍ତ କଥା; ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏଠାରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ହେଉଛି ଶିବଙ୍କ ପୂଜା, ରାଜା।
ଇତି ତସ୍ଯ ମୁନୀଂଦ୍ରସ୍ଯ ଭୂପତିଃ ଶୁଶ୍ରୁଵାନ୍ଵଚଃ ୧୩.
ଏଭଳି ମହାମୁନିଙ୍କ କଥା ରାଜା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣିଲେ।
ଲିଂଗମାରାଧଯିଷ୍ଯେଽଦ୍ଯ ସର୍ଵସିଦ୍ଧିପ୍ରଦଂ ନୃଣାମ୍ ୧୩.
ଆଜି ମୁଁ ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିବି, ଯାହା ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ତଦ୍ଭୂପତିଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ବକୋ ଗୃଧ୍ରୋଽଥ କଚ୍ଛପଃ ୧୩.
ରାଜାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବକ, ଗୃଧ୍ର ଏବଂ କଚ୍ଛପ—
ସ ଚ ସର୍ଵସୁହୃଦ୍ଵିପ୍ରସ୍ତଥେତ୍ଯେଵାହ ତାଂସ୍ତଦା ୧୩.
ଏବଂ ସେ ସବୁଠାରୁ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ସମୟରେ ତାକୁ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ।'
ଶିଵଦୀକ୍ଷାଵିଧାନେନ ଲିଂଗପୂଜାଂ ସମାଦିଶତ୍ ତୀର୍ଥାଦପ୍ଯଧିକଂ ସ୍ଥାନେ ସତାଂ ସାଧୁସମାଗମଃ॥ ୧୩.
ଶିବଦୀକ୍ଷା ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ଲିଙ୍ଗର ପୂଜା କରିବାକୁ ଶିଖାଇଲେ; ସତ୍ପୁରୁଷଙ୍କ ସଙ୍ଗ ତୀର୍ଥଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ।
ପଚେଲିମଫଲଃ ସଦ୍ଯୋ ଦୁରଂତକଲୁପାପହଃ ୧୩.
ଏହାର ଫଳ ସତ୍ୱର ମିଳେ, ଦୁର୍ଜୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ପାପକୁ ଦୂର କରେ।