ଵଯସ୍ଯାସଂଵୃଚାମେଵଂ ଖେଲମାନାଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ୯.
ସେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଅନ୍ଧାରେ ଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଖେଳୁଥିଲେ ।
ସା ଗୃହୀତା ମଯା ଦୀର୍ଘଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ମହାସ୍ଵନମ୍ ୯.
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
ତତୋ ଵଯସ୍ଯାସ୍ତା ଦୀନା ମୁନିମାହୁଃ ପ୍ରଧାଵିତାଃ ୯.
ତାପରେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ି ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ।
ରୁଦନ୍ତୀଂ ଭଗଵନ୍ନେତାଂ ତ୍ରାହ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠେତି ସର୍ଵତଃ ୯.
ସେମାନେ ସବୁଠାରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବନ୍, ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଦୟାକରି ଉଠନ୍ତୁ!'
ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯୋଽଭ୍ଯଗାତ୍ତସ୍ଯା ଵ୍ଯୋମନ୍ଯୁପପଦଂ ତ୍ଵରନ୍ ୯.
ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରକୁପିତଃ ପ୍ରାହ ମୁନିମାମତି ଦୁଃସହମ୍ ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯ ଉଵାଚ ୯.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମୋତେ ଅସହ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।
ଗୃଧ୍ରେଣେଵାଽଧୁନା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତସ୍ମାଦ୍ଗଧ୍ରୋ ଭଵ ଦ୍ରୁତମ୍ ୯.
ଏବେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଗୃଧ୍ର ପରି ଅଛ, ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହେଉ ।
ତ୍ଵଯା ହୃତାଧୁନାସ୍ଯୈତତ୍ଫଲମାପ୍ନୁହି ଦୁର୍ମତେ ୯.
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଛ, ଦୁଷ୍ଟମନା, ଏହି ଫଳ ଏବେ ଭୋଗ କର ।
ପାଦୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ନ୍ଯପତଂ ରୁଦନ୍ନତିତରାଂ ତଦା ୯.
ସେ ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ତେ ଶାପଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତଯ ତପୋନିଧେ ୯.
ଦୟା କର, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରି ତୁମ ଶାପ ଫେରାଇ ଦିଅ, ତପସ୍ଵୀ ମହାଶୟ।
ଭଵଂତି ସଂତସ୍ତଦ୍ଗୃଧ୍ରୋ ମା ଭଵେଯଂ ପ୍ରସୀଦ ମେ ୯.
ଯେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଲୋଭୀ ହୁଅନ୍ତି; ମୁଁ ଏପରି ହେବିନାହିଁ—ମୋତେ କ୍ଷମା କର।
ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରାହ ନୋ ମିଥ୍ଯା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ଭଵେତ୍କ୍ଵଚିତ୍ ୯.
ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ: ମୋର କଥା କେବେଁଠି ମିଥ୍ୟା ହେବନାହିଁ।
ଯଦା ଯାସ୍ଯସି ଶାପସ୍ଯ ତଦା ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯସି॥ ୯.
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶାପର ସମୟ ଶେଷ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ନିଜକନ୍ଯକାମ୍ ୯.
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ତଦା ଦମନକୋତ୍ସଵ ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ଆଂଦୋଲନେନ ନୃପଵେଶ୍ମନି ମେଽଵତାରଃ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ଦମନକ ଉତ୍ସବ ହେଲା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ମହଳରେ ମୋର ଅବତାର ଘଟିଲା।
ଗୃଧ୍ରସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖଵିସ୍ମଯସଂଯୁତଃ ୧୦.
ଗୃଧ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ତଥା ମୁମୂର୍ଷୁଂ କୌଶିକାଦିଭିଃ ୧୦.
ତାପରେ, କୌଶିକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେ ଏଭଳି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ମୈଵଂ କାର୍ଷୀଃ ଶ୍ରୁଣୁ ଗିରଂ ଭଦ୍ରକ ତ୍ଵଂ ଚିରଂତନଃ ୧୦.
ଏଭଳି କରନି, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ପୁରାତନ।
ମାନସେ ସରସି ଖ୍ଯାତଃ କୂର୍ମୋମଂଥରକାଖ୍ଯଯା ୧୦.
ମନସ୍ସରୋବରରେ ମୁଁ ମନ୍ଥରକ ନାମକ କଚ୍ଛପ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତଃ ପ୍ରତୀତାସ୍ତେ ଭୂପମୁନିଗୃଧ୍ରବକାସ୍ତଥା ୧୦.
ତାପରେ, ରାଜା, ମୁନି, ଗୃଧ୍ର ଓ ବକା—allେ ଏହି କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଲେ।
ସରସ୍ତୀରେ ସ୍ଥିତଃ କୂର୍ମସ୍ତାନ୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଦୂରଗାନ୍ ୧୦.
ସରୋବର ପାଡ଼ରେ ଦଣ୍ଡାଇ ଥିବା କଚ୍ଛପ ଦୂରରୁ ଆସିଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
କୌଶିକୋଽଥ ତମାହେଦଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଵଚନଂ ସ୍ଵଯମ୍ ୧୦.
ତାପରେ କୌଶିକ ହସି ନିଜେ ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଅଗ୍ନିର୍ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଵିପ୍ରଶ୍ଚ ଵର୍ଣାନାଂ ରମଣଃ ସ୍ତ୍ରିଯାମ୍ ୧୦.
ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ପାଇଁ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ସମସ୍ତ ଜାତି ପାଇଁ, ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।
ଵିହାଯ ତମିମଂ ଧର୍ମମାତିଥ୍ଯଵିମୁଖଃ କଥମ୍ ୧୦.
ଏହି ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ି, କିପରି ଅତିଥି ସେବାକୁ ଅବହେଳା କରାଯିବ?
ଚିରଂତନୋ ହି ଜାନାମି କର୍ତ୍ତୁମାତିଥ୍ଯସତ୍କ୍ରିଯାମ୍ ୧୦.
ମୁଁ ପୁରାତନ, ଭଲଭଳି ଜାଣେ କିପରି ଅତିଥି ସତ୍କାର କରିବାକୁ ହୁଏ।
ସୁମହତ୍କାରଣଂ ଚାତ୍ର ଶ୍ରୂଯତାଂ ତଦ୍ଵଦାମି ଵଃ ୧୦.
ଏଠାରେ ଏକ ବଡ଼ କାରଣ ଅଛି; ଶୁଣ, ମୁଁ ସେଥିରେ କହୁଛି।
ଅଭ୍ଯାଗତସ୍ଯ କସ୍ଯାପି ସର୍ଵସତ୍କାରସଦ୍ଵ୍ରତୀ ୧୦.
ଯେଉଁଠି ଅତିଥି ଆସନ୍ତି, ସେଠି ସମ୍ମାନ ଓ ଭଲ ଆଚରଣ କରିବାକୁ ଯିଏ ସଦା ପ୍ରସ୍ତୁତ ଓ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ସେଉଁଠି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଆଦର ଦିଅନ୍ତି।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନୋ ମହୀପାଲୋ ବିଭୋମ୍ଯସ୍ମାଦଲଂତରାମ୍ ୧୦.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମକ ରାଜା ଏହି ଦିଗରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଛନ୍ତି।
ଯଜ୍ଞପାଵକଦଗ୍ଧା ମେ ପୃଷ୍ଠିର୍ନାଦ୍ଯାପି ନିର୍ଵ୍ରଣା ୧୦.
ଯଜ୍ଞର ଅଗ୍ନିରେ ମୋ ଦେହ ପୋଡ଼ିଗଲା, ଏବେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେହି ଘାଉ ଭଲ ହୋଇନାହିଁ।
ଆସୁତୀଵଲମାଧାଯ ଭୁଵି ଧକ୍ଷ୍ଯତି ସଂପ୍ରତି ୧୦.
ଗର୍ଭକୁ ଭୂମିରେ ରଖିଦେଇ, ଏବେ ସେହିକୁ ପୋଡ଼ିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛି।