ତତୋ ମାଂ ପ୍ରଣିଧାନେନାଭ୍ଯାସେନ ଦୃଢଭୂମିନା ୯.
ତାପରେ ଭକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲୁ ।
କୁଶଧ୍ଵଜାହଂ ତୁଷ୍ଟୋଦ୍ଯ ଵରଂ ଵରଯ ଵାଂଛିତମ୍ ୯.
ମୁଁ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲି, 'ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଏକ ଦାନ ମାଗ ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଶମ୍ଭୁର୍ଭୂଯାସଂ ତେ ଗଂଣୋ ହ୍ଯହମ୍ ୯.
ଏହା ଶୁଣି, ମୁଁ କହିଲି, 'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ଗଣମାନ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ ।'
ତତଃ କୈଲାସମାନୀଯ ଵିମାନଂ ମମ ଚାଦିଶତ୍ ୯.
ତାପରେ ସେ ମୋର ଦେବବିମାନ କୁ କୈଳାସକୁ ଆଣି, ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ।
ଵିଚରାମି ପ୍ରତୀତୋଽହଂ ତଦାରୂଢୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ୯.
ମୁଁ ସେଥିରେ ଚଢ଼ି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଖୁସି ହୋଇ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲି ।
ଗଵାକ୍ଷାଧିଷ୍ଠିତୋଽପଶ୍ଯଂ ଵସଂତେ ମୁନିକନ୍ଯକାମ୍ ୯.
ବିମାନର ଜଣାଳିରୁ, ମୁଁ ବସନ୍ତକାଳରେ ଜଣେ ମୁନିର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲି ।
ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯସୁତାଂ ଭଦ୍ର ଵିଵସ୍ତ୍ରାଂ ଜଲମଧ୍ଯଗାମ୍ ୯.
ହେ ଭଦ୍ରେ, ସେ ଥିଲେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ବସନା ।
ଵିସ୍ତୀର୍ଣଜଘନାଭୋଗାଂ ରଂଭୋରୁଂ ସଂହତସ୍ତନୀମ୍ ୯.
ତାଙ୍କର କଟି ପ୍ରଶସ୍ତ, ଉରୁ କଦଳୀ ଗଛ ପରି, ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ଗଢ଼ିଆ ।
ପ୍ରୋନ୍ନିଦ୍ରପଂକଜମୁଖୀଂ ଵର୍ଣନୀଯତମାକୃତିମ୍ ୯.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କଟାକ୍ଷଵିକ୍ଷେପୈଃ ଶରଵ୍ରାତୈରିଵ ସ୍ମରଃ ୯.
ତାଙ୍କର ଚାଉଣିରୁ ଯେପରି ଅନେକ ଶର ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା, ସେପରି କାମଦେବ ମୋତେ ବିଧି ଦେଉଥିଲେ ।
ଵଯସ୍ଯାସଂଵୃଚାମେଵଂ ଖେଲମାନାଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ୯.
ସେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଅନ୍ଧାରେ ଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଖେଳୁଥିଲେ ।
ସା ଗୃହୀତା ମଯା ଦୀର୍ଘଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ମହାସ୍ଵନମ୍ ୯.
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
ତତୋ ଵଯସ୍ଯାସ୍ତା ଦୀନା ମୁନିମାହୁଃ ପ୍ରଧାଵିତାଃ ୯.
ତାପରେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ି ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ।
ରୁଦନ୍ତୀଂ ଭଗଵନ୍ନେତାଂ ତ୍ରାହ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠେତି ସର୍ଵତଃ ୯.
ସେମାନେ ସବୁଠାରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବନ୍, ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଦୟାକରି ଉଠନ୍ତୁ!'
ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯୋଽଭ୍ଯଗାତ୍ତସ୍ଯା ଵ୍ଯୋମନ୍ଯୁପପଦଂ ତ୍ଵରନ୍ ୯.
ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରକୁପିତଃ ପ୍ରାହ ମୁନିମାମତି ଦୁଃସହମ୍ ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯ ଉଵାଚ ୯.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମୋତେ ଅସହ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।
ଗୃଧ୍ରେଣେଵାଽଧୁନା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତସ୍ମାଦ୍ଗଧ୍ରୋ ଭଵ ଦ୍ରୁତମ୍ ୯.
ଏବେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଗୃଧ୍ର ପରି ଅଛ, ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହେଉ ।
ତ୍ଵଯା ହୃତାଧୁନାସ୍ଯୈତତ୍ଫଲମାପ୍ନୁହି ଦୁର୍ମତେ ୯.
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଛ, ଦୁଷ୍ଟମନା, ଏହି ଫଳ ଏବେ ଭୋଗ କର ।
ପାଦୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ନ୍ଯପତଂ ରୁଦନ୍ନତିତରାଂ ତଦା ୯.
ସେ ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ତେ ଶାପଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତଯ ତପୋନିଧେ ୯.
ଦୟା କର, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରି ତୁମ ଶାପ ଫେରାଇ ଦିଅ, ତପସ୍ଵୀ ମହାଶୟ।
ଭଵଂତି ସଂତସ୍ତଦ୍ଗୃଧ୍ରୋ ମା ଭଵେଯଂ ପ୍ରସୀଦ ମେ ୯.
ଯେମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି ସେମାନେ ଲୋଭୀ ହୁଅନ୍ତି; ମୁଁ ଏପରି ହେବିନାହିଁ—ମୋତେ କ୍ଷମା କର।
ପ୍ରସନ୍ନଃ ପ୍ରାହ ନୋ ମିଥ୍ଯା ମମ ଵାକ୍ଯଂ ଭଵେତ୍କ୍ଵଚିତ୍ ୯.
ସେ ଶାନ୍ତ ହୋଇ କହିଲେ: ମୋର କଥା କେବେଁଠି ମିଥ୍ୟା ହେବନାହିଁ।
ଯଦା ଯାସ୍ଯସି ଶାପସ୍ଯ ତଦା ମୁକ୍ତିମଵାପ୍ସ୍ଯସି॥ ୯.
ଯେତେବେଳେ ଏହି ଶାପର ସମୟ ଶେଷ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତୁମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ମୁନିଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଗୃହୀତ୍ଵା ନିଜକନ୍ଯକାମ୍ ୯.
ଏପରି କହି, ସେ ମୁନି ନିଜ କନ୍ୟାକୁ ନେଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଏଵଂ ତଦା ଦମନକୋତ୍ସଵ ଈଶ୍ଵରସ୍ଯ ଆଂଦୋଲନେନ ନୃପଵେଶ୍ମନି ମେଽଵତାରଃ ୯.
ସେ ସମୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କର ଚେଷ୍ଟାରେ ଦମନକ ଉତ୍ସବ ହେଲା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ମହଳରେ ମୋର ଅବତାର ଘଟିଲା।
ଗୃଧ୍ରସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁଃଖଵିସ୍ମଯସଂଯୁତଃ ୧୦.
ଗୃଧ୍ରଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ଦୁଃଖ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତସ୍ତମାଲୋକ୍ଯ ତଥା ମୁମୂର୍ଷୁଂ କୌଶିକାଦିଭିଃ ୧୦.
ତାପରେ, କୌଶିକ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ସେ ଏଭଳି ମୃତ୍ୟୁଶୟ୍ୟାରେ ଥିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ମୈଵଂ କାର୍ଷୀଃ ଶ୍ରୁଣୁ ଗିରଂ ଭଦ୍ରକ ତ୍ଵଂ ଚିରଂତନଃ ୧୦.
ଏଭଳି କରନି, ମୋ କଥା ଶୁଣ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ପୁରାତନ।
ମାନସେ ସରସି ଖ୍ଯାତଃ କୂର୍ମୋମଂଥରକାଖ୍ଯଯା ୧୦.
ମନସ୍ସରୋବରରେ ମୁଁ ମନ୍ଥରକ ନାମକ କଚ୍ଛପ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ତତଃ ପ୍ରତୀତାସ୍ତେ ଭୂପମୁନିଗୃଧ୍ରବକାସ୍ତଥା ୧୦.
ତାପରେ, ରାଜା, ମୁନି, ଗୃଧ୍ର ଓ ବକା—allେ ଏହି କଥାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିଲେ।