ଅତ୍ର ସୌଵର୍ଣ୍ଯଦୋଲାଯାଂ ଲିଂଗ ଆରୋପିତେ ଜନୈଃ ୯.
ଏଠାରେ, ସୁନାର ଝୁଲାରେ, ଲୋକମାନେ ଲିଙ୍ଗକୁ ରଖିଥିଲେ।
ନିସର୍ଗାଜ୍ଜତିଚାପଲ୍ଯାଚ୍ଚିରକାଲଂ ପୁନଃପୁନଃ ୯.
ସ୍ୱଭାବ ଓ ଅତି ଚଞ୍ଚଳତା ଦ୍ୱାରା, ବହୁଦିନ ଧରି ପୁନିପୁନି,
ଦୋଲାଧିରୂଢମାଲୋକ୍ଯ ଲକୁଟୈର୍ମାଂ ଵ୍ଯତାଡଯନ୍ ୯.
ମୁଁ ଝୁଲାରେ ଚଢ଼ିଥିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ମୋତେ ଲାଠିରେ ମାଡ଼ିଥିଲେ।
ତେଷାଂ ପ୍ରହାରୈଃ ସୁଦୃଢୈର୍ବହୁଭିର୍ଵଜ୍ରଦୁଃସହୈଃ ୯.
ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ବଜ୍ର ସମ ଅସହ୍ୟ ଅନେକ ଆଘାତରେ,
କାଶୀଶ୍ଵରସ୍ଯ ତନଯଃ ପ୍ରତୀତୋଽସ୍ମି କୁଶଧ୍ଵଜଃ ୯.
ମୁଁ କାଶୀଶ୍ୱରଙ୍କ ପୁଅ ହେଲି, ଯାହାକୁ କୁଶଧ୍ୱଜ କୁହାଯାଏ।
କାରଯାମି ଧରାପୃଷ୍ଠେ ଚୈତ୍ରେ ଦମନକୋତ୍ସଵମ୍ ୯.
ମୁଁ ଚୈତ୍ର ମାସରେ ଭୂମିରେ ଦମନକ ଉତ୍ସବ କରେ।
ତଥା ତଥାଽଶୁଭଂ ଯାତି ପୁଣ୍ଯମାଯାତି ଭଦ୍ରକ ୯.
ଏଭଳି କରି, ଅଶୁଭ ଦୂରେଇଯାଏ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଆସେ, ହେ ଭଦ୍ରକ।
ଶିଵାଚାର୍ଯୈର୍ଵିମୁକ୍ତୋଽହଂ ପଶୁପାଶୈସ୍ତଦାଗମାତ୍ ୯.
ଶିବ ଆଚାର୍ୟମାନେ ମୋତେ ସେ ସମୟରେ ପଶୁବନ୍ଧନରୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ।
ଆରାଧଯାମି ଦେଵେଶଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଚିତ୍ତମୁମାପତିମ୍ ୯.
ମୁଁ ମନକୁ ଅନ୍ତର୍ମୁଖୀ କରି, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ଉମାପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ।
ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତିନିରୋଧେନ ଵୈରାଗ୍ଯାଭ୍ଯାସଯୋଗତଃ ୯.
ମନର ଚଞ୍ଚଳତାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ବିରାକ୍ତି ଓ ଯୋଗ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା,
ତତୋ ମାଂ ପ୍ରଣିଧାନେନାଭ୍ଯାସେନ ଦୃଢଭୂମିନା ୯.
ତାପରେ ଭକ୍ତି ଓ ଦୃଢ଼ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲୁ ।
କୁଶଧ୍ଵଜାହଂ ତୁଷ୍ଟୋଦ୍ଯ ଵରଂ ଵରଯ ଵାଂଛିତମ୍ ୯.
ମୁଁ କୁଶଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲି, 'ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ତୁମେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା କର, ଏକ ଦାନ ମାଗ ।'
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତ୍ଯୁକ୍ତୋ ମଯା ଶମ୍ଭୁର୍ଭୂଯାସଂ ତେ ଗଂଣୋ ହ୍ଯହମ୍ ୯.
ଏହା ଶୁଣି, ମୁଁ କହିଲି, 'ହେ ଶମ୍ଭୁ, ମୁଁ ତୁମ ଗଣମାନ୍ୟ ହେବାକୁ ଚାହେଁ ।'
ତତଃ କୈଲାସମାନୀଯ ଵିମାନଂ ମମ ଚାଦିଶତ୍ ୯.
ତାପରେ ସେ ମୋର ଦେବବିମାନ କୁ କୈଳାସକୁ ଆଣି, ମୋତେ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ।
ଵିଚରାମି ପ୍ରତୀତୋଽହଂ ତଦାରୂଢୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ୯.
ମୁଁ ସେଥିରେ ଚଢ଼ି, ଇଚ୍ଛାମତେ ଖୁସି ହୋଇ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲି ।
ଗଵାକ୍ଷାଧିଷ୍ଠିତୋଽପଶ୍ଯଂ ଵସଂତେ ମୁନିକନ୍ଯକାମ୍ ୯.
ବିମାନର ଜଣାଳିରୁ, ମୁଁ ବସନ୍ତକାଳରେ ଜଣେ ମୁନିର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖିଲି ।
ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯସୁତାଂ ଭଦ୍ର ଵିଵସ୍ତ୍ରାଂ ଜଲମଧ୍ଯଗାମ୍ ୯.
ହେ ଭଦ୍ରେ, ସେ ଥିଲେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟଙ୍କର କନ୍ୟା, ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ନିର୍ବସନା ।
ଵିସ୍ତୀର୍ଣଜଘନାଭୋଗାଂ ରଂଭୋରୁଂ ସଂହତସ୍ତନୀମ୍ ୯.
ତାଙ୍କର କଟି ପ୍ରଶସ୍ତ, ଉରୁ କଦଳୀ ଗଛ ପରି, ଅଂଶ ଉଚ୍ଚ ଓ ଗଢ଼ିଆ ।
ପ୍ରୋନ୍ନିଦ୍ରପଂକଜମୁଖୀଂ ଵର୍ଣନୀଯତମାକୃତିମ୍ ୯.
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି, ଶରୀର ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୂପବତୀ ।
ପ୍ରୋଦ୍ଯତ୍କଟାକ୍ଷଵିକ୍ଷେପୈଃ ଶରଵ୍ରାତୈରିଵ ସ୍ମରଃ ୯.
ତାଙ୍କର ଚାଉଣିରୁ ଯେପରି ଅନେକ ଶର ମୋତେ ଲାଗୁଥିଲା, ସେପରି କାମଦେବ ମୋତେ ବିଧି ଦେଉଥିଲେ ।
ଵଯସ୍ଯାସଂଵୃଚାମେଵଂ ଖେଲମାନାଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ୯.
ସେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଅନ୍ଧାରେ ଥିଲେ, ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଖେଳୁଥିଲେ ।
ସା ଗୃହୀତା ମଯା ଦୀର୍ଘଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣା ମହାସ୍ଵନମ୍ ୯.
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲି, ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କାନ୍ଦିଲେ ।
ତତୋ ଵଯସ୍ଯାସ୍ତା ଦୀନା ମୁନିମାହୁଃ ପ୍ରଧାଵିତାଃ ୯.
ତାପରେ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଦୌଡ଼ି ମୁନିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ ।
ରୁଦନ୍ତୀଂ ଭଗଵନ୍ନେତାଂ ତ୍ରାହ୍ଯୁତ୍ତିଷ୍ଠେତି ସର୍ଵତଃ ୯.
ସେମାନେ ସବୁଠାରେ କାନ୍ଦି କହିଲେ, 'ହେ ଭଗବନ୍, ତାଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାନ୍ତୁ, ଦୟାକରି ଉଠନ୍ତୁ!'
ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯୋଽଭ୍ଯଗାତ୍ତସ୍ଯା ଵ୍ଯୋମନ୍ଯୁପପଦଂ ତ୍ଵରନ୍ ୯.
ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶରେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲେ ।
ତତଃ ପ୍ରକୁପିତଃ ପ୍ରାହ ମୁନିମାମତି ଦୁଃସହମ୍ ଅଗ୍ନିଵେଶ୍ଯ ଉଵାଚ ୯.
ତାପରେ ଅଗ୍ନିବେଶ୍ୟ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ମୋତେ ଅସହ୍ୟ କଥା କହିଲେ ।
ଗୃଧ୍ରେଣେଵାଽଧୁନା ଵ୍ଯୋମ୍ନି ତସ୍ମାଦ୍ଗଧ୍ରୋ ଭଵ ଦ୍ରୁତମ୍ ୯.
ଏବେ ତୁମେ ଆକାଶରେ ଗୃଧ୍ର ପରି ଅଛ, ଏହିପରି ତୁମେ ତୁରନ୍ତ ଗୃଧ୍ର ହେଉ ।
ତ୍ଵଯା ହୃତାଧୁନାସ୍ଯୈତତ୍ଫଲମାପ୍ନୁହି ଦୁର୍ମତେ ୯.
ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ନେଇଛ, ଦୁଷ୍ଟମନା, ଏହି ଫଳ ଏବେ ଭୋଗ କର ।
ପାଦୌ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ନ୍ଯପତଂ ରୁଦନ୍ନତିତରାଂ ତଦା ୯.
ସେ ସମୟରେ, ସେ ତାଙ୍କର ପାଦ ଧରି ଭୂଇଁକୁ ପଡ଼ିଗଲେ ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ କାନ୍ଦିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ପ୍ରସାଦଂ କୁରୁ ତେ ଶାପଂ ଵ୍ଯାଵର୍ତଯ ତପୋନିଧେ ୯.
ଦୟା କର, ମୋ ପ୍ରତି କୃପା କରି ତୁମ ଶାପ ଫେରାଇ ଦିଅ, ତପସ୍ଵୀ ମହାଶୟ।