ତଦୀଯପୂର୍ତଧର୍ମସ୍ଯ ଚିହ୍ନେନ ନ ଯଦଂକିତମ୍ ୭.
ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି କିଛି ଅଛିନଥିଲା।
ଭୂପାଲୋଽସୌ ଦଦୌ ଦାନମାସହସ୍ରାଦ୍ଧନାର୍ଥିନାମ୍ ୭.
ସେ ଭୂପତି ହଜାର-ହଜାର ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ତାଡ୍ଯତେ ତତ୍ପୁରେ ପ୍ରାତଃ କାର୍ଯମେକାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ ୭.
ତାଙ୍କ ସହରରେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵରଣୈରାସ୍ତୃତା ଦର୍ଭୈର୍ଦ୍ଵ୍ଯଂଗୁଲୋତ୍ସେଧିତା ମହୀ ୭.
ସେଠାରେ ମାଟି ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଁଚ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁନାର ଦର୍ଭା ଘାସରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ଶକ୍ଯା ଗଣଯିତୁଂ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ତଦୀଯଂ ସୁକୃତଂ ନ ତୁ ୭.
ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କାମ ଗଣନା କରିପାରିନଥିଲେ।
ଧାମ ପ୍ରଜାପତେଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିମାନେନ କୁରୂଦ୍ଵହ ୭.
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦେବମାନ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଅଥ କଲ୍ପଶତସ୍ଯାଂତେ ଵ୍ଯତୀତେ ତଂ ମହୀପତିମ୍ ୭.
ତାପରେ ଶତ କଳ୍ପ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ମହୀପତିଙ୍କର ଅବଧି ଶେଷ ହେଲା।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଦ୍ରୁତଂ ଗଚ୍ଛ ଧରାପୃଷ୍ଠଂ ନୃପୋତ୍ତମ ୭.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାଅ।
କସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତୋ ଭୂମୌ ମାଂ ପ୍ରେଷଯସି ସମ୍ପ୍ରତି ୭.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏଠାରୁ ଏବେ କାହିଁକି ମୋତେ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଉଛ?
ନ ପୁଣ୍ଯଂ କେଵଲଂ ରାଜନ୍ଗୁପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ସାଧକମ୍ ୭.
ହେ ରାଜା, ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟମାତ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେନାହିଁ।
ତଵ କୀର୍ତିସମୁଚ୍ଛେଦଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵସୁଧାତଲେ ୭.
ଏବେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ପୃଥିବୀରୁ ମିଛାଯାଉଛି।
ଯଦି ଵାଂଛା ମହୀପାଲ ମମ ଧାମନି ସଂସ୍ଥିତୌ॥ ୭.
ହେ ମହୀପାଳ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଧାମରେ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ,
ମଦୀଯଂ ସୁକୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କଥଂ ଭୂମୌ ଭଵେଦିତି ୭.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର କଲ୍ୟାଣମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ଫଳିବ?
ବଲଵାନେଷ ଭୂପାଲ କାଲଃ କଲଯତି ସ୍ଵଯମ୍॥ ୭.
ହେ ରାଜା, ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କାମ କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡାନ୍ଯପି ମାଂ ଚୈଵ ଗଣନା କା ଭଵାଦୃଶାମ୍ ୭.
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନେ ଓ ମୁଁ ମଧ୍ୟ—ତୁମ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଗଣନା ଅଛି?
ଯତ୍କୀର୍ତିମାତ୍ମନୋ ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ନୀତ୍ଵାଭ୍ଯେହି ପୁନର୍ଦିଵମ୍ ୭.
ନିଜର କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶ କରି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯାଅ।
ପଶ୍ଯତିସ୍ମ ତଥାତ୍ମାନଂ ମହୀତଲମୁପାଗତମ୍ ୭.
ସେ ଏପରି ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ନିଜେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ନଗରଂ ସ ତଦା ଦେଶମପ୍ରାକ୍ଷୀଦିତି ଵିସ୍ମିତଃ ଜନା ଊଚୁଃ ୭.
ତାପରେ ସେ ସେହି ସହର ଓ ଦେଶ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଲୋକେ କହିଲେ:
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛସି ଭୋ ଭଦ୍ର କଞ୍ଚିତ୍ପୃଚ୍ଛ ଚିରାଯୁଷମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଉଵାଚ ୭.
‘ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଜଣାଇବାକୁ ଚାହଁ, ପଚାର।’ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କହିଲେ।
ପୃଥିଵୀଜଯରାଜ୍ଯେସ୍ମିନ୍ଯତ୍ର ପ୍ରବୂତ ମା ଚିରମ୍ ଜନା ଊଚୁଃ ୭.
‘ଏହି ପୃଥିବୀର ଜୟୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଚୁରତା ଅଛି, ସେଠି ଅଧିକ ସମୟ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ,’ ଲୋକେ କହିଲେ।
ମାର୍କଂଡେଯ ଇତି ଖ୍ଯାତସ୍ତଂ ଗତ୍ଵା ପୃଚ୍ଛ ସଂଶଯମ୍ ୭.
‘ଯିଏ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେଠାକୁ ଯାଇ ତୁମ ସନ୍ଦେହ ପଚାର।’
ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯାହ ନୃପଃ ସ୍ଵହୃଦଯସ୍ଥିତମ୍ ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଉଵାଚ ୭.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ଗଲେ, ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ନିଜ ହୃଦୟର କଥା କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କହିଲେ:
ପୃଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଭଵାନ୍ଵେତ୍ତି ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଂ ନୃପଂ ନ ଵା॥ ୭.
‘ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି—ତୁମେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମକ ରାଜାକୁ ଜାଣିଛ କି ନାହିଁ?’
ସପ୍ତକଲ୍ପାନ୍ତରେ ନାଭୂତ୍କୋପୀଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସଂଜ୍ଞିତଃ ୭.
‘ସାତଟି କଳ୍ପ ଧରି କେହି ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇନାହାନ୍ତି।’
ସ ନିରାଶସ୍ତଦାକର୍ଣ୍ଯ ଵଚୋ ଭୂପୋଗ୍ନିସାଧନେ ୭.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ରାଜା ନିରାଶ ହୋଇ, ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ।
ମା ସାହସମିଦଂ କାର୍ଷୀର୍ଭଦ୍ର ଵାଚଂ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ମେ ୭.
‘ଏହି ଅତି ଦୁଃସାହସିକ କାମ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୋର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।’
ତତ୍କରୋମି ପ୍ରତୀକାରଂ ତଵ ଦୁଃଖୋପଶାଂତଯେ ୭.
‘ତୁମ ଦୁଃଖ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।’
ନାଡୀଜଂଘ ଇତି ଖ୍ଯାତଃ ସ ତ୍ଵା ଜ୍ଞାସ୍ଯତ୍ଯସଂଶଯମ୍ ୭.
‘ଯିଏ ନାଡ଼ୀଜଂଘ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିବେ।’
ପରୋପକାରୈକଫଲଂ ଜୀଵିତଂ ହି ମହାତ୍ମନାମ୍ ୭.
ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କର ଜୀବନ ସଦା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରାଯାଇଥାଏ।
ତୌ ପ୍ରସ୍ଥିତାଵିତି ତଦା ଵିପ୍ରେଂଦ୍ରନୃପପୁଂଗଵୌ ୭.
ତାପରେ ସେଇ ଦୁଇଜଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ରାଜାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଯାତ୍ରା କଲେ।