କାଂଚନୈରର୍ନୋପ୍ରଦାନୈଶ୍ଚ ଗୃହଦାନୈର୍ଧନାଦିଭିଃ ୬.
ସୁନା, ଜମି, ଘର ଓ ଧନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦାନ ଦେଇ,
ତତଃ କରଂ ସମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ପ୍ରାହେନ୍ଦ୍ରୋ ଦେଵସଂଗମେ ୬.
ତାପରେ, ହାତ ଉଠାଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନଙ୍କ ସଭାରେ କହିଲେ।
ଗଣାଧୀଶୋ ଵଯଂ ଯାଵଦ୍ଯାଵତ୍ତ୍ରିଭୁଵନଂ ତ୍ଵିଦମ୍ ୬.
ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ତିନି ଭୁବନ ଅଛି, ଆମେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଧିପତି।
ବ୍ରହ୍ମଶାପୋ ରୁଦ୍ରଶାପୋ ଵିଷ୍ଣୁଶାପସ୍ତଥୈଵ ଚ ୬.
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶାପ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶାପ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଶାପ ସମାନ।
ତତସ୍ତଥେତି ତୈଃ ସର୍ଵୈର୍ହୃଷ୍ଟୈସ୍ତତ୍ର ତଥୋଦିତମ୍ ସ୍ଥାନେ ଉଭେ ଦେଵକୃତେ ପ୍ରସନ୍ନାସ୍ତତୋ ଯଯୁର୍ଦେଵତା ଦେଵସଦ୍ମ॥ ୬.
ତାପରେ ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ସ୍ୱୀକାର କଲେ। ଦେବତାମାନେ କରିଥିବା ଦୁଇଟି କାମ ସଠିକ୍ ଥିଲା, ଏହାରେ ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ଦେବସଦନକୁ ଫେରିଗଲେ।
ମହୀସାଗରମାହାତ୍ମ୍ଯମଦ୍ଭୁତଂ କୀର୍ତିତଂ ତ୍ଵଯା ୭.
ତୁମେ ପୃଥିବୀ ଓ ସମୁଦ୍ରର ଅଦ୍ଭୁତ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।
ତଦହଂ ଵିସ୍ତରାଚ୍ଛ୍ରୋତୁମିଦମିଚ୍ଛାମି ନାରଦ ୭.
ନାରଦ, ମୁଁ ଏହାକୁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ।
ମହାଦାଖ୍ଯାନମାଖ୍ଯାସ୍ଯେ ଯଥା ଜାତା ମହୀନଦୀ ୭.
ମୁଁ ଏବେ ମହୀ ନଦୀ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ସେ ମହାକଥା କହିବି।
ପୁରାଭୂଦ୍ଭୂପତିର୍ଭୂମାଵିନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଇତି ଶ୍ରୁତଃ ୭.
ପୁରୁଣା କଥା, ପୃଥିବୀରେ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ଉଚିତଜ୍ଞୋ ଵିଵେକସ୍ଯ ନିଵାସୋ ଗୁଣସାଗରଃ ୭.
ସେ ଯଥାଯଥ କାମରେ ପାରଙ୍ଗତ, ବିବେକର ଆଶ୍ରୟ ଏବଂ ଗୁଣର ସମୁଦ୍ର ଥିଲେ।
ତଦୀଯପୂର୍ତଧର୍ମସ୍ଯ ଚିହ୍ନେନ ନ ଯଦଂକିତମ୍ ୭.
ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟର ଚିହ୍ନ ଛାଡ଼ି କିଛି ଅଛିନଥିଲା।
ଭୂପାଲୋଽସୌ ଦଦୌ ଦାନମାସହସ୍ରାଦ୍ଧନାର୍ଥିନାମ୍ ୭.
ସେ ଭୂପତି ହଜାର-ହଜାର ଦରିଦ୍ରଙ୍କୁ ଦାନ ଦେଇଥିଲେ।
ତାଡ୍ଯତେ ତତ୍ପୁରେ ପ୍ରାତଃ କାର୍ଯମେକାଦଶୀଵ୍ରତମ୍ ୭.
ତାଙ୍କ ସହରରେ ପ୍ରତିଦିନ ସକାଳେ ଏକାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ ହେଉଥିଲା।
ସ୍ଵରଣୈରାସ୍ତୃତା ଦର୍ଭୈର୍ଦ୍ଵ୍ଯଂଗୁଲୋତ୍ସେଧିତା ମହୀ ୭.
ସେଠାରେ ମାଟି ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଳ ଉଁଚ ହେବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁନାର ଦର୍ଭା ଘାସରେ ଢାକାଯାଇଥିଲା।
ଶକ୍ଯା ଗଣଯିତୁଂ ପ୍ରାଜ୍ଞୈସ୍ତଦୀଯଂ ସୁକୃତଂ ନ ତୁ ୭.
ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ କାମ ଗଣନା କରିପାରିନଥିଲେ।
ଧାମ ପ୍ରଜାପତେଃ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଵିମାନେନ କୁରୂଦ୍ଵହ ୭.
ହେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଦେବମାନ୍ୟ ବିମାନରେ ବସି ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଧାମକୁ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ।
ଅଥ କଲ୍ପଶତସ୍ଯାଂତେ ଵ୍ଯତୀତେ ତଂ ମହୀପତିମ୍ ୭.
ତାପରେ ଶତ କଳ୍ପ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ସେ ମହୀପତିଙ୍କର ଅବଧି ଶେଷ ହେଲା।
ଇଂଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଦ୍ରୁତଂ ଗଚ୍ଛ ଧରାପୃଷ୍ଠଂ ନୃପୋତ୍ତମ ୭.
ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ରାଜାମାନ୍ୟ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯାଅ।
କସ୍ମାଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ନିତୋ ଭୂମୌ ମାଂ ପ୍ରେଷଯସି ସମ୍ପ୍ରତି ୭.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏଠାରୁ ଏବେ କାହିଁକି ମୋତେ ପୃଥିବୀକୁ ପଠାଉଛ?
ନ ପୁଣ୍ଯଂ କେଵଲଂ ରାଜନ୍ଗୁପ୍ତଂ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ସାଧକମ୍ ୭.
ହେ ରାଜା, ଲୁଚାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ପୁଣ୍ୟମାତ୍ର ଶ୍ୱର୍ଗ ପ୍ରାପ୍ତିରେ ସାହାଯ୍ୟ କରେନାହିଁ।
ତଵ କୀର୍ତିସମୁଚ୍ଛେଦଃ ସାଂପ୍ରତଂ ଵସୁଧାତଲେ ୭.
ଏବେ ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ପୃଥିବୀରୁ ମିଛାଯାଉଛି।
ଯଦି ଵାଂଛା ମହୀପାଲ ମମ ଧାମନି ସଂସ୍ଥିତୌ॥ ୭.
ହେ ମହୀପାଳ, ଯଦି ତୁମେ ମୋ ଧାମରେ ରହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛ,
ମଦୀଯଂ ସୁକୃତଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍କଥଂ ଭୂମୌ ଭଵେଦିତି ୭.
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ମୋର କଲ୍ୟାଣମୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ କିପରି ଫଳିବ?
ବଲଵାନେଷ ଭୂପାଲ କାଲଃ କଲଯତି ସ୍ଵଯମ୍॥ ୭.
ହେ ରାଜା, ସମୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛାଅନୁଯାୟୀ କାମ କରେ।
ବ୍ରହ୍ମାଂଡାନ୍ଯପି ମାଂ ଚୈଵ ଗଣନା କା ଭଵାଦୃଶାମ୍ ୭.
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡମାନେ ଓ ମୁଁ ମଧ୍ୟ—ତୁମ ପରି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଗଣନା ଅଛି?
ଯତ୍କୀର୍ତିମାତ୍ମନୋ ଵ୍ଯକ୍ତିଂ ନୀତ୍ଵାଭ୍ଯେହି ପୁନର୍ଦିଵମ୍ ୭.
ନିଜର କୀର୍ତ୍ତିକୁ ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରକାଶ କରି, ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଯାଅ।
ପଶ୍ଯତିସ୍ମ ତଥାତ୍ମାନଂ ମହୀତଲମୁପାଗତମ୍ ୭.
ସେ ଏପରି ଦେଖିଲେ ଯେ ସେ ନିଜେ ପୃଥିବୀକୁ ଆସିପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି।
ନଗରଂ ସ ତଦା ଦେଶମପ୍ରାକ୍ଷୀଦିତି ଵିସ୍ମିତଃ ଜନା ଊଚୁଃ ୭.
ତାପରେ ସେ ସେହି ସହର ଓ ଦେଶ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ଲୋକେ କହିଲେ:
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ପୃଚ୍ଛସି ଭୋ ଭଦ୍ର କଞ୍ଚିତ୍ପୃଚ୍ଛ ଚିରାଯୁଷମ୍ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଉଵାଚ ୭.
‘ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଯେଉଁଠି ଦୀର୍ଘାୟୁ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଯାହା ଜଣାଇବାକୁ ଚାହଁ, ପଚାର।’ ଇନ୍ଦ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ କହିଲେ।
ପୃଥିଵୀଜଯରାଜ୍ଯେସ୍ମିନ୍ଯତ୍ର ପ୍ରବୂତ ମା ଚିରମ୍ ଜନା ଊଚୁଃ ୭.
‘ଏହି ପୃଥିବୀର ଜୟୀ ରାଜାମାନଙ୍କ ଦେଶରେ, ଯେଉଁଠି ପ୍ରଚୁରତା ଅଛି, ସେଠି ଅଧିକ ସମୟ ରୁହନ୍ତୁ ନାହିଁ,’ ଲୋକେ କହିଲେ।