ପିତରି ପ୍ରୀତିମାପନ୍ନେ ସର୍ଵାଃ ପ୍ରୀଣଂତି ଦେଵତାଃ ୬.
ପିତା ଖୁସି ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି।
ନିଷ୍କୃତିଃ ସର୍ଵପାପାନାଂ ପିତା ଯଦଭିନଂଦତି ୬.
ପିତାଙ୍କର ସମ୍ମତି ସମସ୍ତ ପାପର ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ।
କ୍ଲିଶ୍ଯନ୍ନପି ସୁତଃ ସ୍ନେହଂ ପିତା ସ୍ନେହଂ ନ ମୁଂଚତି ୬.
ପୁଅ ଯଦିଓ ଦୁଃଖ ପାଏ, ସେ ସ୍ନେହ ଛାଡ଼େନି; ପିତା ତ ଏ ସ୍ନେହ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତିନି।
ପିତା ନାଲ୍ପତରଂ ସ୍ଥାନଂ ଚିଂତଯିଷ୍ଯାମି ମାତରମ୍ ୬.
ମୁଁ ମାଆକୁ କେବେ ପିତାଠାରୁ କମ୍ ମନେ କରିବିନି।
ଅସ୍ଯ ମେ ଜନନୀ ହେତୁଃ ପାଵକସ୍ଯ ଯଥାରଣିଃ ୬.
ଯେପରି ଅରଣି କାଠିରୁ ଅଗ୍ନି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସେପରି ଏହି ମାଆ ମୋ ଜନ୍ମର କାରଣ।
ମାତୃଲାଭେ ସନାଥତ୍ଵମନାଥତ୍ଵଂ ଵିପର୍ଯଯେ ୬.
ମାଆ ଥିଲେ ଜଣେ ସୁରକ୍ଷିତ, ମାଆ ନଥିଲେ ସେ ଅସୁରକ୍ଷିତ।
ଶ୍ରିଯା ହୀନୋଽପି ଯୋ ଗେହେ ଅଂବେତି ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ ୬.
ଘରେ ଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ମାଆ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅପି ଵର୍ଷଶତସ୍ଯାଂତେ ସ ଦ୍ଵିହାଯନଵଚ୍ଚରେତ୍ ୬.
ଶତ ବର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଦୁଇ ବର୍ଷର ଶିଶୁ ପରି ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ରକ୍ଷଯେଚ୍ଚ ସୁତଂ ମାତା ନାନ୍ଯଃ ପୋଷ୍ଯଵିଧାନତଃ ୬.
ମାଆଁ ଛୁଆଁକୁ ଯେପରି ରକ୍ଷା କରେ, ତାହା କେହିଓ ଅନ୍ୟେ କରିପାରେନି। ପୋଷଣର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ମାଆଁଠାରୁ ବଡ଼ କେହି ନୁହେଁ।
ତଦା ଶୁନ୍ଯଂ ଜଗତ୍ତସ୍ଯ ଯଦା ମାତ୍ରା ଵିଯୁଜ୍ଯତେ ୬.
ମାଆଁଠାରୁ ଦୂର ହେଲେ, ସେ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ସଂସାର ଶୂନ୍ୟ ଲାଗେ।
ନାସ୍ତି ମାତୃସମଂ ତ୍ରାଣଂ ନାସ୍ତି ମାତୃସମା ପ୍ରପା ୬.
ମାଆଁର ରକ୍ଷା ସମାନ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ; ମାଆଁ ସମାନ ଆଶ୍ରୟ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଅଂଗାନାଂ ଵର୍ଧନାଦଂବା ଵୀରସୂତ୍ଵେ ଚ ଵୀରସୂଃ ୬.
ମାଆଁ ଛୁଆଁର ଦେହକୁ ବଢ଼ାଇଥାଏ, ଏବଂ ଶୂରବୀର ଜନ୍ମ ଦେଇ, ସେ ଶୂରମାତା ହୁଏ।
ଦେଵତାନାଂ ସମାଵାପମେକତ୍ଵଂ ପିତରଂ ଵିଦୁଃ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ପୂଗୋ ନାତ୍ଯେତି ମାତରମ୍॥ ୬.
ଦେବତାମାନେ ଏକତାକୁ ବାପା ବୋଲି ଜାଣନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ଓ ଦେବତାମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ମାଆଁଠାରୁ ଉପରେ ନୁହେଁ।
ପତିତା ଗୁରଵସ୍ତ୍ଯାଜ୍ଯା ମାତା ଚ ନ କଥଂଚନ ୬.
ଗୁରୁ ଯଦି ଅପମାନିତ ହେଲେ ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ମାଆଁକୁ କେବେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵଂ ସ କୌଶିକୀତୀରେ ବଲିଂ ରାଜାନମୀକ୍ଷତୀମ୍ ୬.
ଏଭଳି ଭାବେ, କୌଶିକୀ ନଦୀ କୂଳରେ ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ବଳି ଦେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯ ଚିରକାଲଂ ହି ଚିଂତାଂତଂ ନାଭ୍ଯପଦ୍ଯତ ୬.
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଭାବିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜ ଚିନ୍ତାର ନିଷ୍କର୍ଷକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଗାଯନ୍ଗାଖାମୁପାଯାତଃ ପିତୁସ୍ତସ୍ଯାଶ୍ରମାଂତିକେ ୬.
ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ, ସେ ନିଜ ବାପାଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଅତସ୍ତାଭ୍ଯଃ ଫଲଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ନ ସ୍ଯାଦ୍ଦୋଷେକ୍ଷଣଃ ସୁଧୀଃ ୬.
ତେଣୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ସେମାନଙ୍କଠାରୁ ଫଳ ଗ୍ରହଣ କରିପାରନ୍ତି, ଏଥିରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ।
ଦୁଃଖିତଶ୍ଚିଂତଯନ୍ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭୃଶମଶ୍ରୂଣି ଵର୍ତଯନ୍ ୬.
ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ଅଧିକ ଅଶ୍ରୁ ପକାଇ ଆସିଲେ।
ହତ୍ଵା ନାରୀଂ ଚ ସାଧ୍ଵୀଂ ଚ କୋ ନୁ ମାଂ ତାରଯିଷ୍ଯତି ୬.
ମୁଁ ଏକ ନାରୀ ଓ ଏକ ସତୀକୁ ମାରିଦେଲି, ଏବେ କିଏ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବେ?
ଯଦ୍ଯଯଂ ଚିରକାରୀ ସ୍ଯାତ୍ସ ମାଂ ତ୍ରାଯେତ ପାତକାତ୍ ୬.
ଯଦି ଏହିଜଣ ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୁଃଖ ସହିଛନ୍ତି, ସେ ମୋତେ ପାପରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିପାରିବେ।
ଯଦଦ୍ଯ ଚିରକାରୀ ତ୍ଵଂ ତତୋଽସି ଚିରକାରିକଃ ୬.
ଆଜି ତୁମେ ଦୀର୍ଘଦିନ ଦୁଃଖ ସହିଛ, ତେଣୁ ତୁମକୁ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖୀ ବୋଲାଯାଏ।
ଆତ୍ମାନଂ ପାତକେ ଵିଷ୍ଟଂ ଶୁଭାହ୍ଵ ଚିରକାରିକ ୬.
ହେ ଶୁଭନାମ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖୀ, ତୁମେ ନିଜେ ପାପରେ ଡୁବିଯାଇଛ।
ଚିରକାରିକଂ ଦଦର୍ଶାଥ ପୁତ୍ରଂ ମାତୁରୁପାଂତିକେ ୬.
ସେ ଦୀର୍ଘଦୁଃଖୀ ପୁଅକୁ ତାଙ୍କ ମାଆଁ ନିକଟରେ ଦେଖିଲେ।
ଶସ୍ତ୍ରଂ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ସ୍ଥିତୋ ମୂର୍ଧ୍ନା ପ୍ରସାଦାଯୋପଚକ୍ରମେ ୬.
ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି, ସେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦ଼ଢ଼ି ଦେଇ ଦୟା ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ପତ୍ନୀଂ ଚୈଵ ତୁ ଜୀଵଂତୀଂ ପରାମଭ୍ଯଗମନ୍ମୁଦମ୍ ୬.
ଏବଂ ସେ ଜୀବନ୍ତ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ।
ବୁଦ୍ଧିରାସୀତ୍ସୁତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପିତୁଶ୍ଚରଣଯୋର୍ନତମ୍ ୬.
ପିତାଙ୍କର ପାଦ ତଳେ ଝୁକି ପଡ଼ିଥିବା ପୁଅକୁ ଦେଖି, ମେଧାତିଥିଙ୍କର ମନ ଭାବୁକ ହେଲା।
ତତଃ ପିତ୍ରା ଚିରଂ ସ୍ମୃତ୍ଵା ଚିରଂ ଚାଘ୍ରାଯ ମୂର୍ଧନି ୬.
ତାପରେ, ପିତା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପୁଅକୁ ମନେ ପକାଇ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କଲେ।
ଚିରଂ ମୁଦାନ୍ଵିତଃ ପୁତ୍ରଂ ମେଧାତିଥିରଥାବ୍ରଵୀତ୍ ୬.
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇ, ମେଧାତିଥି ପୁଅ ସହ କଥା କହିଲେ।
ଚିରାଯ ଯତ୍କୃତଂ ସୌମ୍ଯ ଚିରମସ୍ମିନ୍ ଦୁଃଖିତଃ ୬.
ହେ ସାଧୁ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଯାହା ହେଇଛି ଓ ଏଠାରେ ଯେଉଁଥିରେ ଦୁଃଖ ହେଲା, ସେ ସମସ୍ତ କଥା କହ।