ଵିପ୍ରୈରୁତ୍ଥାଯ ସଂପୃଷ୍ଟଃ କସ୍ତ୍ଵଂ ଵିପ୍ର କ୍ଵ ଚାଗତଃ ୬.
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଠି ଜିଜ୍ଞାସା କଲେ, 'ତୁମେ କିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କେଉଁଠୁ ଆସିଛ?'
ମୁନିଃ କପିଲନାମାହଂ ନାରଦାଯ ନିଵେଦ୍ଯତାମ୍ ୬.
ସେ କହିଲେ, 'ମୁଁ କପିଳ ନାମକ ମୁନି, ଏହି କଥା ନାରଦଙ୍କୁ ଜଣାଇଦିଅ।'
ଧନ୍ଯୋହଂ ଯଦିହାଯାତଃ କପିଲ ତ୍ଵଂ ମହାମୁନେ ୬.
'ମହାମୁନି କପିଳ, ଆପଣ ଏଠାରେ ଆସିଛନ୍ତି ବୋଲି ମୁଁ ଧନ୍ୟ ହେଲି।'
ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ତ୍ଵଯା ଦେଯଂ ଯଦି ମେ ତ୍ଵଂ ଶ୍ରୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍ ୬.
'ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଆପଣ ମୋତେ କିଛି ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି ଯଦି, ତେବେ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।'
ଭୂମିଦାନଂ କରିଷ୍ଯାମି କଲାପଗ୍ରାମଵାସିନାମ୍ ୬.
'ମୁଁ କଳାପ ଗ୍ରାମର ଲୋକମାନେଂକୁ ଜମିଦାନ କରିବି।'
ତତୋ ମଯା ପ୍ରତିଜ୍ଞାତମେଵମସ୍ତୁ ମହାମୁନେ ୬.
ତାପରେ ମୁଁ ଏହି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲି: 'ଏହିପରି ହେଉ, ମହାମୁନି।'
ଶ୍ରାଦ୍ଧେ ଵା ପ୍ରାପ୍ତକାଲେ ଵା ହ୍ଯତିଥିର୍ଵିମୁଖୀଭଵେତ୍ ୬.
ଶ୍ରାଦ୍ଧ ବେଳେ କିମ୍ବା ଯଥାସମୟରେ, ଯଦି ଅତିଥିକୁ ଅବହେଳା କରାଯାଏ,
ସ ଗଚ୍ଛେଦ୍ରୌରଵାଁଲ୍ଲୋକାନ୍ଯୋଽତିଥିଂ ନାଭିପୂଜଯେତ୍ ୬.
ଯିଏ ଅତିଥିଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇନାହାନ୍ତି, ସେ ରୌରବ ଲୋକକୁ ଯିବେ।
ଦାନୈର୍ଯଜ୍ଞୈସ୍ତ ତସ୍ତସ୍ମିନ୍ଭୋଜିତଃ କପିଲୋ ମୁନିଃ ୬.
ସେଠାରେ, କପିଳ ମୁନିଙ୍କୁ ଦାନ ଓ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ପାଦପ୍ରକ୍ଷାଲନାର୍ଥାଯ ସିଦ୍ଧଦେଵସମାଗମେ ୬.
ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ, ସିଦ୍ଧ ଦେବମାନଙ୍କ ଏକଠା ହେବା ସମୟରେ,
ତତୋ ହାସୋ ମହାଞ୍ଜଜ୍ଞେ ସିଦ୍ଧାପ୍ସରଃ ସୁପର୍ଵଣାମ୍ ୬.
ତାପରେ ଶୁଭ ଅଙ୍ଗବତୀ ସିଦ୍ଧ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ହସ ଉପଜିଲା।
ତତୋ ମମାପି ମନସି ଶୋକଵେଗୋ ମହାନଭୂତ୍ ୬.
ତାପରେ, ମୋ ମନରେ ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଦୁଃଖର ଉତ୍କଳନ ହେଲା।
ସର୍ଵେଷ୍ଵପି ଚ କାର୍ଯେଷୁ ହେତିଶବ୍ଦୋ ଵିଗର୍ହିତଃ ୬.
ସମସ୍ତ କାମରେ ‘ଅସ୍ତ୍ର’ ବୋଲି କହିବାକୁ ଭଲ ମନାଯାଏ।
ତତୋହମବ୍ରଂଵଂ ଵିପ୍ରାନ୍ଯୂଯଂ ମୂର୍ଖା ଭଵିଷ୍ଯଥ ୬.
ତେବେ ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ କହିଲି: ‘ତମେ ସମସ୍ତେ ମୂର୍ଖ ହେବେ।’
ଏଵମୁକ୍ତେ ପ୍ରହସ୍ଯୈଵ ହାରୀତଃ ପ୍ରାବ୍ରଵୀଦିଦମ୍ ୬.
ଏହିପରି କହିବା ପରେ, ହାରୀତ ହସି କହିଲେ:
କଃ ଶାପୋ ଦୀଯତେ ତୁଭ୍ଯଂ ଶାପୋଯମଯମେଵ ତେ ୬.
ତୋତେ କେଉଁ ଶାପ ଦିଆଯିବ? ଏହି ଅବସ୍ଥା ହେଉଛି ତୋର ଶାପ।
ତଥାଵିଧସ୍ଯ ଭଵତୋ ଵାମପାଦପ୍ରଦାନତଃ॥ ୬.
ତୁମେ ବାମ ପାଦ ଦେଇ ଦାନ କରିଥିବାରୁ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥା ହେଲା।
ଶ୍ରୃଣୁ ତତ୍କାରଣଂ ଧୀମଞ୍ଛୂନ୍ଯତା ମେ ଯତୋ ଭଵେତ୍॥ ୬.
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ମୋ ପ୍ରତି ଏହି ଶୂନ୍ୟତା କାହିଁକି ଆସିଲା, ତାହା ଶୁଣ।
ଇତି ଚିଂତଯତଶ୍ଚିତ୍ତେ ହା ଦୁଃଖୋଽଯଂ ପ୍ରତିଗ୍ରହଃ ୬.
ମୁଁ ମନେ ଭାବୁଥିଲି: ‘ହାଁ, ଏହି ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଦୁଃଖଦାୟକ।’
ମହାଦାନଂ ହି ଗୃହ୍ଣାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସ୍ଵଂ ଶୁଭଂ ହି ଯତ୍ ୬.
ଯେତେବେଳେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏକ ବଡ଼ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରେ, ସେ ଯେଉଁ ଶୁଭ କର୍ମ କରିଥାଏ—
ଦାତା ପ୍ରତିଗ୍ରହୀତା ଚ ଵଚନଂ ହି ପରସ୍ପରମ୍ ୬.
ଦାତା ଓ ଗ୍ରହୀତା, ଦୁଇଜଣେ ଏକାପରେ ଏକା ଆଲୋଚନା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ଚିଂତଯତୋ ମହ୍ଯଂ ଶୂନ୍ଯତାଭୂଦ୍ଧି ନାରଦ ୬.
ମୁଁ ଏହିପରି ଭାବୁଥିଲି, ହେ ନାରଦ, ମୋ ମନରେ ଶୂନ୍ୟତା ଆସିଗଲା।
ହୃତସ୍ଵଶ୍ଚାନ୍ଯଚିତ୍ତଶ୍ଚ ଶୂନ୍ଯାହ୍ଯେତେ ଭଵଂତି ଚ ୬.
ଯାହାର ଧନ ହରାଯାଏ ଓ ମନ ଅନ୍ୟଠାରେ ରହେ—ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାନ୍ତି।
କୃତଃ କୋପସ୍ତତସ୍ତୁଭ୍ଯମେଵଂ ହାନିରିଯଂ ମୁନେ ୬.
ଏହିପରି ତୋରେ କ୍ରୋଧ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଏହିପରି ହାନି ଘଟିଲା, ହେ ମୁନି।
ଧିଙ୍ମାମସ୍ତୁ ଚ ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିମଵିମୃଶ୍ଯାର୍ଥକାରିଣମ୍ ୬.
ମୋ ଅବିଚାର ଓ ଅବିବେକ ପାଇଁ ମୋତେ ନିନ୍ଦା କରାଯାଉ।
ସହସା ନ କ୍ରିଯାଂ କୁର୍ଯାତ୍ପଦମେତନ୍ମହାପଦାମ୍ ୬.
କେହି ହଠାତ କାମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହା ବଡ଼ ଅପମାଦର ପଥ।
ସତ୍ଯମାହ ମହାବୁଦ୍ଧିଶ୍ଚିରକାରୀ ପୁରା ହି ସଃ ୬.
ଯିଏ ବହୁ ଭାବି ଏକ କାମ କରେ, ସେ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା କହିଥିଲେ।
ଚିରକାରି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଗୌତମସ୍ଯାଭଵତ୍ସୁତଃ ୬.
ଗୌତମଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ‘ବହୁ ଭାବି କାମ କରୁଥିବା’ ଏବଂ ବଡ଼ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଚିରକାର୍ଯାଭିସଂପତେଶ୍ଚିରକାରୀ ତଥୋଚ୍ଯତେ ୬.
ବହୁ ଭାବି କାମ କରିଥିବା ପାଇଁ, ସେ ‘ବହୁ ଭାବି କାମ କରୁଥିବା’ ବୋଲି ପରିଚିତ।
ବୁଦ୍ଧିଲାଘଵଯୁକ୍ତେନ ଜନେନାଦୀର୍ଘଦର୍ଶିନା ୬.
ଯିଏ ଦୂରଦର୍ଶି ନୁହେଁ ଓ ହଳକା ବୁଦ୍ଧି ଥାଏ—