ଊଷରେ ଵାପିତଂ ବୀଜଂ ଭିନ୍ନଭାଂଡେ ଚ ଗୋଦୁହମ୍ ୫.
ସେଠି ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ ମାନେ ଉପଜିବା ଜମିରେ ମାନ୍ୟା ହେବା ଦାନା କିମ୍ବା ଫାଟିଯାଇଥିବା ପାତ୍ରରେ ଦୁଧ ଢାଳିବା ସମାନ।
ଵିଧିହୀନେ ତଥାଽପାତ୍ରେ ଯୋ ଦଦାତି ପ୍ରତିଗ୍ରହମ୍ ୫.
ଯେଉଁଠି ନିୟମ ଛାଡ଼ି କିମ୍ବା ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦାନ ଦିଅନ୍ତି କିମ୍ବା ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି—
ଭୂରାପ୍ତା ଗୌସ୍ତଥା ଭୋଗାଃ ସୁଵର୍ଣଂ ଦେହମେଵ ଚ ୫.
ଏଭଳି ଭୂମି, ଗାଈ, ଭୋଗବିଲାସ, ସୁନା ଏବଂ ଦେହ—
ଘ୍ନଂତି ତସ୍ମାଦଵିଦ୍ଵାଂସ୍ତୁ ବିଭିଯାଚ୍ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରହାତ୍ ୫.
ଏସବୁ ଅଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ନାଶ କରେ; ତେଣୁ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ଭୟ କରିବା ଉଚିତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯେ ଗୂଢତପସୋ ଗୂଢସ୍ଵାଧ୍ଯାଯସାଧକାଃ ୫.
ତେଣୁ ଯେମାନେ ଗୁପ୍ତରେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ଗୁପ୍ତରେ ଅଧ୍ୟୟନ କରନ୍ତି—
ଦେଶେ କାଲ ଉପାଯେନ ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାସମନ୍ଵିତମ୍ ୫.
ସେମାନେ ଠିକ୍ ସ୍ଥାନ, ସମୟ ଓ ଉପାୟରେ, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ଦାନ କରନ୍ତି।
ନ ଵିଦ୍ଯଯା କେଵଲଯା ତପସା ଵାପି ପାତ୍ରତା ୫.
କେବଳ ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା କେବଳ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଯୋଗ୍ୟତା ମିଳେ ନାହିଁ।
ତେଷାଂ ତ୍ରଯାଣାଂ ମଧ୍ଯେ ଚ ଵିଦ୍ଯା ମୁଖ୍ଯୋ ମହାଗୁଣଃ ୫.
ଏହି ତିନିଟି ମଧ୍ୟରେ ଜ୍ଞାନ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ମହାନ ଗୁଣ।
ତସ୍ମାଚ୍ଚକ୍ଷୁଷ୍ମତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ଦେଶେ ଦେଶେ ପରୀକ୍ଷଯେତ୍ ୫.
ତେଣୁ ଦୃଷ୍ଟିମାନ୍ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତି ପ୍ରତ୍ୟେକ ସ୍ଥାନକୁ ଭଲଭାବେ ପରୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ମନସା ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାତ୍ସମୁତ୍ଥିତଃ ୫.
ଏଭଳି ଭାବି ମୁଁ ମନରେ ଭାବି, ସେ ସ୍ଥାନରୁ ଉଠିଗଲି।
ଇମାଞ୍ଛ୍ଲୋକାନ୍ଗାଯମାନଃ ପ୍ରଶ୍ରରୂପାଞ୍ଛୃଣୁଷ୍ଵ ତାନ୍ ୫.
ମୁଁ ଏହି ଶ୍ଲୋକଗୁଡ଼ିକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ଗାଉଛି, ତୁମେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣ।
ପଂଚପଂଚାଦ୍ଭୁତଂ ଗେହଂ କୋ ଵିଜାନାତି ଵା ଦ୍ଵିଜଃ ୫.
ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଥିବା ଘରକୁ କିଏ ଜାଣେ, କିଏ ଦ୍ୱିଜ?
କୋ ଵା ଚିତ୍ରକଥାବଂଧଂ ଵେତ୍ତି ସଂସାରଗୋଚରଃ ୫.
ଏହି ସଂସାରରେ ଘୁରୁଥିବା ମାନେ କିଏ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥାମାଳା ଓ ତାହାର ବନ୍ଧନକୁ ଜାଣିପାରିବେ?
କୋ ଵାଷ୍ଟଵିଧଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯଂ ଵେତ୍ତି ବ୍ରାହ୍ମଣସତ୍ତମଃ ୫.
ହେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କିଏ ଏହି ଆଠ ପ୍ରକାରର ବ୍ରାହ୍ମଣତ୍ୱକୁ ଜାଣେ?
ଚତୁର୍ଦଶମନୂନାଂ ଵା ମୂଲଵାସରଂ ଵେତ୍ତି କଃ ୫.
ଚଉଦ ମନୁଙ୍କର ମୂଳ ଦିନ କିଏ ଜାଣେ?
ଉଦ୍ଵେଜଯତି ଭୂତାନି କୃଷ୍ଣାହିରିଵ ଵେତ୍ତି କଃ ୫.
କିଏ ଜାଣେ କଣସି ଜିନିଷ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ କଳା ସାପ ଭଳି ଅସ୍ଥିର କରେ?
ପଂଥାନାଵପି ଦ୍ଵୌ କଶ୍ଚିଦ୍ଵେତ୍ତି ଵକ୍ତି ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ୫.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ କିଏ ଦୁଇଟି ପଥ ଜାଣିଛନ୍ତି ଏବଂ କହିପାରନ୍ତି?
ତେ ମେ ପୂଜ୍ଯତମାସ୍ତେଷାମହାମାରାଧକଶ୍ଚିରମ୍ ୫.
ସେମାନେ ମୋ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ପୂଜ୍ୟ; ମୁଁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ସେମାନଙ୍କର ମହା ଉପାସକ।
ତେ ଚାହୁର୍ଦୁଃଖଦାଃ ଖ୍ଯାତାଃ ପ୍ରଶ୍ରାସ୍ତେ କୁର୍ମହେ ନମଃ ୫.
ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଦେବାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ; ଆମେ ସମ୍ମାନ ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ହିମାଦ୍ରିଶିଖରାସୀନୋ ଭୂଯଶ୍ଚିଂତାମଵାପ୍ତଵାନ୍ ୫.
ହିମାଳୟ ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବସି ମୁଁ ପୁଣି ଗଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ପଡିଲି।
ତତୋ ମେ ଚିଂତଯାନସ୍ଯ ପୁନର୍ଜାତା ମତିସ୍ତ୍ଵିଯମ୍ ୫.
ତାପରେ ମୁଁ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ ମୋ ମନରେ ଏହି ନୂତନ ବିଚାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିପ୍ରାଃ ସଂଵସଂତି ମୂର୍ତାନୀଵ ତପାଂସି ଚ ୫.
ଯେଉଁଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସୁଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା ମାନେ ଦେହଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ପ୍ରକଟ ହୁଏ।
ସ୍ଥାନେ ତସ୍ମିନ୍ଗମିଷ୍ଯାମୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାହଂ ଚଲିତସ୍ତଦା ୫.
‘ମୁଁ ସେଠାକୁ ଯିବି’ ବୋଲି କହି, ସେ ସମୟରେ ମୁଁ ଚାଲିଗଲି।
ଅଦ୍ରାକ୍ଷଂ ପୁଣ୍ଯଭୂମିସ୍ଥଂ ଗ୍ରାମରତ୍ନମହଂ ମହତ୍ ୫.
ମୁଁ ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ଅବସ୍ଥିତ ଏକ ବଡ଼ ଗ୍ରାମ ମଣିକୁ ଦେଖିଲି।
ଯତ୍ର ପୁଣ୍ଯଵତାଂ ସଂତି ଶତଶଃ ପ୍ରଵରାଶ୍ରମାଃ ୫.
ଯେଉଁଠାରେ ଶତଶଃ ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଆଶ୍ରମ ଅଛି।
ଯଜ୍ଞଭାଜାଂ ମୁନୀନାଂ ଯଦୁପକାରକରଂ ସଦା ୫.
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ମୁନିମାନେ ସଦା ଉପକୃତ ହୁଅନ୍ତି।
ମୁନୀନାଂ ଯତ୍ର ପରମଂ ସ୍ଥାନଂ ଚାପ୍ଯଵିନାଶକୃତ୍ ୫.
ଯେଉଁଠାରେ ମୁନିମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଅବସ୍ଥା ଅଛି, ଯାହା ଅବିନାଶକୁ ମଧ୍ୟ ନଶ୍ୱର କରେ।
ଯତ୍ର କୃତଯୁଗସ୍ତାର୍ଥଂ ବୀଜଂ ପାର୍ଥାଵଶିଷ୍ଯତେ ୫.
ଯେଉଁଠାରେ କୃତଯୁଗ ପାଇଁ ପାର୍ଥପୁତ୍ରମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବୀଜ ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି।
ସ୍ଥାନକଂ ତତ୍ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋଽହଂ ଦ୍ଵିଜାଶ୍ରମାନ୍ ୫.
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମୁଁ ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି।
ପରସ୍ପରଂ ଚିଂତଯାନା ଵେଦା ମୂର୍ତିଧରା ଯଥା ୫.
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ଏମିତି ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଵେଦମାନେ ଦେହ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।