ତପଃ କର୍ତୁମନୁପ୍ରାପ୍ତା କାଂଚୀଂ କନକତୋରଣାମ୍
ସେ ସୁନା ତୋରଣ ଦ୍ୱାରରେ ଶୋଭିତ କାଞ୍ଚୀକୁ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ମାନସୋଦ୍ଭୂତଂ କହ୍ଲାରମିଦମୁତ୍ତମମ୍
ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କହଲାର ଫୁଲ ପାଇଲେ।
ଯଦକ୍ଷଯମଵିଶ୍ରାଂତମର୍ଚନାଯୋଜିତଂ ମଯା 1.3.1.13.
ଯାହାକୁ ମୁଁ ଅବିନାଶୀ ଓ ଅବିରତ ଉପାସନାରେ ବ୍ୟବହାର କରିଛି।
ଅଵେକ୍ଷଣୀଯୋ ଭୂପାଲୈରନୁପାଲ୍ଯଶ୍ଚ ସର୍ଵଦା
ରାଜାମାନେ ସଦା ଏହାକୁ ଦେଖିବା ଓ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାଭୀପ୍ସିତସିଦ୍ଧ୍ଯର୍ଥଂ ମତ୍ପ୍ରୀତିକରଣାଯ ଚ
ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଓ ମୋ ପ୍ରୀତି ପାଇଁ,
ରକ୍ଷଣୀଯା ପ୍ରଯତ୍ନେନ ତତ୍ସଂନିଧିମୁପାଗତୈଃ ଆଲୋକ୍ଯତାମିଦଂ ରୂପଂ କନ୍ଯାଯାଂ ମମ କାଂତିମତ୍
ଏହାକୁ ଯେଉଁମାନେ ନିକଟରେ ଆସନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହାକୁ ସାବଧାନରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ରୂପ ମୋର, ଏହି କନ୍ୟାରେ ଦେଖିଯାଉ।
ତଥେତି ଵରଦଃ ପ୍ରାଦାଦ୍ଵରଂ ସର୍ଵମଭୀପ୍ସିତମ୍
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି, ଦୟାକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ ଦାନ ଦେଲେ।
ସର୍ଵଦା ଵରଦାଗୌର୍ଯା ସର୍ଵଭୋଗୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତଃ
ସେ ସଦା ଦୟାଦାନୀ ଗୌରୀଙ୍କ ସହ ଓ ସମସ୍ତ ଭୋଗରେ ଆବୃତ।
ସଂପଶ୍ଯଂତି ନମସ୍ଯଂତି କୃତାର୍ଥାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ
ଯେଉଁମାନେ ଦେଖନ୍ତି ଓ ପୂଜନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ କାମନା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଭଵଂତି ସତତଂ ତେଷାଂ ସମଗ୍ରାଃ ସର୍ଵସଂପଦଃ
ସମସ୍ତ ସଂପଦ ସଦା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆସେ।
ଲଭଂତେ ପାପନାଶଂ ଚ ମାହାତ୍ମ୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଧାରଣାତ୍
ଏହି ମହିମାକୁ ଧାରଣ କରି, ସେମାନେ ପାପ ନାଶ ପାନ୍ତି।
ସଦାଶିଵପ୍ରସାଦଂ ଚ ଦତ୍ତେ ଶୋଣାଦ୍ରିଦର୍ଶନମ୍ ।। 1.3.1.13.
ସେମାନେ ସଦାଶିବଙ୍କ ଦୟା ଓ ଶୋଣା ପାହାଡ଼ର ଦର୍ଶନ ପାନ୍ତି।
ଇତି କୈଲାସଶିଖରାତ୍ପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵୀ ଶିଵାଜ୍ଞଯା
ଏପରି ଭାବେ କୈଳାସ ଶିଖରରୁ ଦେବୀ, ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଆସିଗଲେ।
ସ୍ଥାନେଷ୍ଵନ୍ଯେଷୁ ଦେଵସ୍ଯ ଵିଦ୍ଯମାନେଷୁ ଚ କ୍ଷିତୌ
ପୃଥିବୀରେ ଦେବତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଅଛି।
ଅଯଂ ସଦାଶିଵଃ ସାକ୍ଷାଦରୁଣାଚଲରୂପତଃ
ଏହିଠାରେ ସଦାଶିବ ନିଜେ ଅରୁଣାଚଳ ରୂପରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଏତତ୍ତୁ ତୈଜସଂ ଲିଗଂ ସର୍ଵଦେଵନମସ୍କୃତମ୍
ଏହି ଦୀପ୍ତିମାନ ଲିଙ୍ଗକୁ ସମସ୍ତ ଦେବତା ପ୍ରଣାମ କରନ୍ତି।
ଅରୁଣାଚଲନାଥସ୍ଯ ତେଜସା ଧୂତକଲ୍ମଷାଃ
ଅରୁଣାଚଳନାଥଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର ହୋଇଯାଏ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୈର୍ନମସ୍କାରୈସ୍ତପୋଭିର୍ନିଯମୈରପି
ପରିକ୍ରମା, ପ୍ରଣାମ, ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ,
ନ ତଥା ତପସା ଯୋଗୈର୍ଦାନୈଃ ପ୍ରୀଣାତି ଶଂକରଃ
ଶଂକର ତପସ୍ୟା, ଯୋଗ ଓ ଦାନରେ ଏତେ ଖୁସି ହୁଅନାହିଁ।
ସ୍ଵଯଂଭୁଵଃ ସଦା ଵେଦାଃ ସେତିହାସା ଦିଵି ସ୍ଥିତାଃ
ସଦା ବେଦ ଓ ଇତିହାସ ଦିବିରେ ବସିଛି।
ଏତସ୍ଯ ଵୈଭଵଂ ସର୍ଵଂ ନ ମଯା ନ ଚ ଶାର୍ଙ୍ଗିଣା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ମହିମା ମୋତେ ଓ ଶାର୍ଙ୍ଗଧରଙ୍କୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜଣା ନାହିଁ।
ଦେଵାଶ୍ଚ ହରିମୁଖ୍ଯାସ୍ତେ କଲ୍ପକାଦ୍ଯାଃ ସୁରଦ୍ରୁମାଃ 1.3.1.13.
ଦେବତାମାନେ, ହରିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଏବଂ କଳ୍ପ ଆରମ୍ଭରୁ ଇଚ୍ଛାପୂରଣ ବୃକ୍ଷମାନେ—
ନ ତସ୍ଯ କଲିଦୋଷଃ ସ୍ଯାନ୍ନାଧିଵ୍ଯାଧିଵିଜୃଂଭଣା
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଳିର ଦୋଷ କିମ୍ବା ରୋଗ ଓ ଦୁଃଖର ପ୍ରକୋପ ନାହିଁ।
ଇତ୍ଯେତତ୍କଥିତଂ ସର୍ଵଂ ତଵ ଶଂଭୁପଦାଶ୍ରଯମ୍
ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲି, ଯାହା ଶଂଭୁଙ୍କ ଚରଣର ଆଶ୍ରୟ।
ଶ୍ରୁତିପୁଟଯୁଗଲାତ୍ପିବନ୍ମନୋଜ୍ଞାଂ ସନକମୁନିସ୍ତପସାଂ ଫଲଂ ସ ଲେଭେ
ବେଦର ଦୁଇ ମଣିକ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟାର ମଧୁର ଫଳ ପିଇ, ସନକ ମୁନି ଏହା ଲାଭ କଲେ।
ଅଥାରୁଣାଚଲମାହାତ୍ମ୍ଯୋତ୍ତରାର୍ଧମ୍ ଵସଂତୋ ନୈମିଷାରଣ୍ଯେ ମୁନଯଃ ସୂତମବ୍ରୁଵନ୍ ମୁନଯ ଊଚୁଃ ସ୍ଥାନାନାମୁତ୍ତମଂ ଶୈଵଂ ଯତ୍ସ୍ଥଲଂ ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ନଃ
ଏବେ ଅରୁଣାଚଳର ମହିମାର ଦ୍ୱିତୀୟ ଅର୍ଦ୍ଧରେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ମୁନିମାନେ ସୂତଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: 'ହେ ସୂତ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟରେ ଶିବ ଭକ୍ତିର ସର୍ବୋତ୍ତମ ସ୍ଥାନ କଣ?'
ସୂତ ଉଵାଚ ଯୂଯଂ ଶୃଣୁତ ଯତ୍ପୂର୍ଵଂ ନଂଦୀଶ୍ଵରମୁଖାଚ୍ଛ୍ରୁତମ୍
ସୂତ କହିଲେ: 'ତମେ ସମସ୍ତେ ଶୁଣ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଥିଲି।'
ନଂଦୀଶ୍ଵର ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତୋ ମହିମା ମାଧ୍ଯମେଶ୍ଵରଃ
ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର, ତୁମେ ମାଧ୍ୟେଶ୍ୱରଙ୍କ ମହିମା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିଛ।
ତଥାପି ଵଦ ମେ ଭୂଯୋ ଦେଵଦେଵ ଦଯାନିଧେ
ତଥାପି, ହେ ଦେବଦେବ, ଦୟାର ସାଗର, ମୋତେ ପୁନି କହ।
ତ୍ଵଯାପ୍ଯଵିଦିତଂ କିଂଚିନ୍ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ଭୁଵନତ୍ରଯେ
ତୁମେ ଏହି ତିନି ଜଗତରେ କିଛି ଅଜଣା ନାହିଁ।