ହତା ତସ୍ଯ ଜନିର୍ନାଭୂତ୍କଥଂ ପାପ ଦୁରାତ୍ମନା॥ ୩.
ତାହାର ଜନ୍ମ ନଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା; ଏପରି ପାପୀ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ଜଣେ କିପରି ଅଛି ?
ଶ୍ମଶାନସ୍ତଂଭ ଯେନାହଂ ଦତ୍ତା ତୁଭ୍ଯଂ କୃତଂତ୍ଵାଯ ୩.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଥିବା ଶ୍ମଶାନର ଦଣ୍ଡ, ତୁମ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଛି ।
ନେତୁମିଚ୍ଛସି ମାଂ ତତ୍ର ଯତ୍ର କ୍ଷାରୋଦକଂ ସଦା ୩.
ତୁମେ ମୋତେ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛ କି, ଯେଉଁଠାରେ ସଦା ଲୁଣା ଜଳ ରହିଛି ?
ଗଚ୍ଛ ଵା ତିଷ୍ଠ ଵା ଵୃଦ୍ଧ ଵସ ଵା କାକଵଚ୍ଚିରମ୍ ୩.
ବୃଦ୍ଧ, ଚାହୁଁଲେ ଯାଅ, ଚାହୁଁଲେ ରୁହ, କିମ୍ବା କାକ ପରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହ ।
ଵିପୁଲଂ ଶିଷ୍ଯମାଦିଶ୍ଯ ଗୃହ ଏକୋଽତ୍ର ଆଗତଃ ୩.
ସେ ତାଙ୍କର ଉତ୍ତମ ଶିଷ୍ୟକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ଏକା ଘରକୁ ଆସିଲେ ।
ଚିଂତାଂ ସୁଵିପୁଲାଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ନରକେ ଦୁଷ୍କୃତୀ ଯଥା ୩.
ସେ ବଡ଼ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଦୁଷ୍କର୍ମୀ ନରକରେ ଭୟଭୀତ ହୁଏ ।
ନରୋ ହି ଗୃହିଣୀହୀନୋ ଅର୍ଧଦେହ ଇତି ସ୍ମୃତଃ ୩.
ପ୍ରକୃତରେ, ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କର ଭାର୍ଯ୍ୟା ନାହିଁ, ସେ ଅର୍ଧ ମଣିଷ ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ ।
ଅନଯୋର୍ହି ଫଲଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସାରତା ନାତ୍ର କାଚନ ୩.
ଏହି ଦୁଇଟିରୁ ଫଳ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଯୋଗ୍ୟ; ଏଠାରେ ତତ୍ତ୍ୱ ନେଇ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ ।
ଅନଯୋର୍ହିଫଲଂ ଗ୍ରାହ୍ଯଂ ସାରତା ନାତ୍ର କାଚନ ୩.
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ କେବଳ ସତ୍ୟ ଫଳକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ୍; ଏଠାରେ ତାର ସାର ଉପରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଔତ୍ତାନପାଦିରସ୍ପୃଶ୍ଯ ଉତ୍ତମୋ ହି ସୁରୈଃ କୃତଃ ୩.
ଔତ୍ତାନପାଦ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କରିଥିଲେ।
ଯାମି ଵା ତତ୍କଥଂ ପାଦୌ ଚଲତୋ ମେ କଥଂଚନ ୩.
ମୁଁ ସେଠାକୁ କିପରି ଯିବି? ମୋ ପାଦ କିପରି ଚାଲିପାରିବ?
ଅତୋଽହମତିମୁହ୍ଯାମି ଭୃଶଂ ଶୋଚାମି ରୋଦିମି ୩.
ଏହିକାରଣରୁ ମୁଁ ବହୁତ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ଅଛି ଏବଂ କାନ୍ଦୁଛି।
ସାଧୁସାଧ୍ଵିତ୍ଯଥୋଵାଚ ତଂ ସୁଭଦ୍ରୋଽପ୍ଯହଂ ତଥା ୩.
ତାପରେ ସୁଭଦ୍ରା ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ, ମୁଁ ଯେପରି ଭଳି କହିଥିଲି, 'ଭଲ କଲେ, ଭଲ କଲେ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଚିନ୍ତଯାଵଶ୍ଚ ମନସି ପ୍ରତୀକାରଂ ମୁନେରୁଭୌ ୩.
ଆମେ ଦୁଇଜଣ ମନରେ ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଉପାୟ ଭାବିଲୁ।
ପରାର୍ଥାଯ ଭଵତ୍ଯେଷ ପୁରୁଷୋଽନ୍ଯେ ପୁରୀଷକାଃ ୩.
ଏହି ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଅଛନ୍ତି; ବାକି ସମସ୍ତେ କେବଳ ଅପବିତ୍ର।
ମା ମୁନେ ପରିଖିଦ୍ଯସ୍ଵ ଦେଵଶର୍ମନ୍ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ୩.
ହେ ମୁନି, ଆପଣ ମନ ଭାଙ୍ଗିବେ ନାହିଁ; ଦେବଶର୍ମନ, ଦୃଢ଼ ରୁହନ୍ତୁ।
ଗମିଷ୍ଯାମ୍ଯାଶ୍ରମଂ ତ୍ଵଂ ଚ ନାତ୍ରାପି ପରିହାସ୍ଯତେ ୩.
ମୁଁ ଆଶ୍ରମକୁ ଯିବି, ଆପଣ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ଏଵଂ ତେ ଵଦମାନସ୍ଯ ଆଯୁରସ୍ତୁ ଶତଂ ସମାଃ ୩.
ଆପଣ ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, ଆପଣଙ୍କୁ ଶତବର୍ଷ ଆୟୁଷ୍ୟ ମିଳୁ।
ହର୍ଷସ୍ଥାନେ ଵିଷାଦଶ୍ଚ ପୁନର୍ମାଂ ବାଧତେ ଶ୍ରୃଣୁ ୩.
ଶୁଣନ୍ତୁ, ଆନନ୍ଦ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖ ପୁଣି ମୋତେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଉଛି।
କଥମେତନ୍ମହତ୍କର୍ମ କାରଯାମି ମୁଧାଵଦ ୩.
ମୁଁ କିପରି ଏହି ବଡ଼ କାମଟି ଅକାରଣରେ କରିପାରିବି?
ଶାପିତୋଽସି ମଯା ପ୍ରାଣୈର୍ଯଥା ଵଚ୍ମି ତଥା କୁରୁ ୩.
ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପ ଦେଇଛି; ମୁଁ ଯେପରି କହୁଛି, ସେପରି ନିଜ ପ୍ରାଣ ଦେଇ କର।
ଶ୍ରାଦ୍ଧଂ ଗଂଗାର୍ଣଵେ ଚାତ୍ର ମତ୍ପିତୄଣାଂ ତ୍ଵମାଚର ଚତୁର୍ଭାଗଂ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଏଵମେଵୈତଦାଚର॥ ୩.
ମୋ ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଏଠି ଗଙ୍ଗା ସଙ୍ଗମରେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କର; ମୁଁ ତୁମକୁ ଚାରିଭାଗ ଦେବି—ଏହିପରି ଠିକ୍ ଭାବେ କର।
ଯଦ୍ଯେଵଂ ତଵ ସଂତୋଷସ୍ତ୍ଵେଵମସ୍ତୁ ମୁନୀଶ୍ଵର ୩.
ଯଦି ଏହାରେ ଆପଣଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ଅଛି, ତେବେ ଏହିପରି ହେଉ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦେଵଶର୍ମା ତତୋ ହୃଷ୍ଟୋ ଦତ୍ତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ତ୍ରିଵାଚିକମ୍ ୩.
ତାପରେ ଦେବଶର୍ମନ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ପୁଣ୍ୟ ତିନିପ୍ରକାର ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଏଵଂଵିଧୋ ନାରଦାସୌ ମହୀ ସାଗରସଂଗମଃ ୩.
ଏପରି ଥିଲେ ସେ ନାରଦ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ସଙ୍ଗମରେ ଥିବା ଏହି ଭୂମି।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଫାଲ୍ଗୁନାହଂ ହର୍ଷଗଦ୍ଗଦଯା ଗିରା ୩.
ଏପରି ଶୁଣି, ମୁଁ ଫାଲ୍ଗୁନ, ଆନନ୍ଦରେ କଣ୍ଠ ଭରି ଉଚ୍ଚାରଣ କଲି।
ଯୂଯଂ ଵଯଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ମହୀତୀରଂ ସୁଶୋଭନମ୍ ୩.
ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଏହି ସୁନ୍ଦର ପୃଥିବୀର କୂଳକୁ ଯିବା।
ମମ ଚୈଵଂ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୃଗୁଃ ସହ ମଯଯଯୌ ୩.
ମୋର କଥା ଶୁଣି ବୃଗୁ ମୋ ସହିତ ଚାଲିଗଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାତିହୃଷ୍ଟୋହମାସଂ ରୋମାଂଚକଂଚୁକଃ ୩.
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି, ମୋ ଦେହରେ କୁଞ୍ଚିତ ରୋମ ହେଲା।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଭୃଗୋ ସ୍ଥାନମନୁତ୍ତମମ୍ ୩.
ତୁମର କୃପାରେ, ବୃଗୁ, ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ସ୍ଥାପନ କରିବି।