ସୋଽପି ମୋହ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ତଥା କାତ୍ଯାଯନୋଽଭଵତ୍॥ ୨.
ସେ ମଧ୍ୟ ମୋହ ଛାଡି, କାଟ୍ୟାୟନଙ୍କ ପରି ହୋଇଗଲେ।
ଏଵଂ ସୁଶ୍ରଵସା ପ୍ରୋକ୍ତାଂ କଥାମାକର୍ଣ୍ଯ ପଦ୍ମଭୂଃ ୨.
ସୁଶ୍ରବାସ କହିଥିବା ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପଦ୍ମଭୂ ଅତି ଧ୍ୟାନରେ ଶୁଣିଲେ।
ସାଧୁ ତେ ଵ୍ଯାହୃତଂ ଵତ୍ସ ଏଵମେତନ୍ନ ଚାନ୍ଯଥା ୨.
ଭଲ କହିଛ, ପୁଅ; ଏହିପରି ହେବ, ଅନ୍ୟ ଭାବେ ନୁହେଁ।
ଦାନଂ ଯଜ୍ଞାନାଂ ଵରୂଥଂ ଦକ୍ଷିଣା ଲୋକେ ଦାତାରଁସର୍ଵଭୂତାନ୍ଯୁପଜୀଵଂତି ଦାନେନାରାତୀରଁପାନୁଦଂତ ଦାନେନ ଦ୍ଵିଷଂତୋ ମିତ୍ରା ଭଵଂତି ଦାନେ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ତସ୍ମାଦ୍ଦାନଂ ପରମଂ ଵଦଂତୀତି॥ ୨.
ଦାନ ଯଜ୍ଞର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର; ଦାନକାରୀ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଦାନରେ ଜୀବନ ନେଇଥାନ୍ତି; ଦାନରେ ଶତ୍ରୁ ଦୂର ହୁଅନ୍ତି; ଦାନରେ ଶତ୍ରୁ ମିତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ଦାନରେ ସବୁ କିଛି ଟିକି ରହିଥାଏ। ତେଣୁ ଦାନକୁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ କୁହାଯାଏ।
ସଂସାରସାଗରେ ଘୋରେ ଧର୍ମାଧର୍ମୋର୍ମିସଂକୁଲେ ୨.
ଘୋର ସଂସାର ସାଗରରେ, ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମର ତରଙ୍ଗରେ ଭରିଯାଇଛି।
ଇତି ସଂଚିଂତ୍ଯ ଚ ମଯା ପୁଷ୍କରେ ସ୍ଥାପିତା ଦ୍ଵିଜାଃ ୨.
ଏପରି ଭାବି, ମୁଁ ପୁଷ୍କରରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ବସାଇଥିଲି।
ସ୍ଥାପିତାଃ ଶ୍ରୀହରିଭ୍ଯାଂ ତୁ ଶ୍ରୀଗୌର୍ଯା ଵେଦଵିତ୍ତମାଃ ୨.
ଶ୍ରୀହରି ଓ ଶ୍ରୀଗୌରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବେଦ ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ବସାଇଯାଇଥିଲେ।
ଶ୍ରୀମାଲେ ଚ ତଥା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ହ୍ଯେଵମାଦିସୁରୋତ୍ତମୈଃ ୨.
ଏଭଳି, ଶ୍ରୀମାଳରେ ମଧ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ବସାଇଯାଇଥିଲେ।
ନ ହି ଦାନଫଲେ କାଂକ୍ଷା କାଚିନ୍ନଽସ୍ତି ସୁରୋତ୍ତମାଃ ୨.
ଦାନର ଫଳ ପାଇଁ କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ନାହିଁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ କୃତସ୍ଥାନା ନାନାଧର୍ମୋପଦେଶନୈଃ ୨.
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରହି, ବିଭିନ୍ନ ଧର୍ମ ଶିଖାଇଥାନ୍ତି।
ଦାନଂ ଚତୁର୍ଵିଧଂ ଦାନମୁତ୍ସର୍ଗଃ କଲ୍ପିତଂ ତଥା ୨.
ଦାନ ଚାରି ପ୍ରକାରର, ଏବଂ ତ୍ୟାଗ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଚାରି ପ୍ରକାରର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।
ଵାପୀକୂପତଡାଗାନାଂ ଵୃକ୍ଷଵିଦ୍ଯାସୁରୌକସାମ୍ ୨.
ଉପକୂପ, ପୋକରି, ଜଳାଶୟ, ଗଛ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ଘର—
ଉପଜୀଵନ୍ନିମାନ୍ଯଶ୍ଚ ପୁଣ୍ଯଂ କୋଽପି ଚରେନ୍ନରଃ ୨.
ଏହି ସବୁ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି, ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ଲୋକ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ କାମ କରେ।
ତଦେଷାମେଵ ସର୍ଵେଷାଂ ଵିପ୍ରସଂସ୍ଥାପନଂ ପରମ୍ ୨.
ଏହି ସବୁ ମଧ୍ୟରୁ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସ୍ଥାପନା ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ।
ଦେଵତାଯତନଂ ଯାଵଦ୍ଯାଵଚ୍ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣଗୃହମ୍ ୨.
ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିରରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ—
ଏତତ୍ସ୍ଵଲ୍ପଂ ହି ଵାଣିଜ୍ଯଂ ପୁନର୍ବହୁଫଲପ୍ରଦମ୍ ୨.
ଏହା ଦେଖିବାକୁ ଛୋଟ ବ୍ୟବସାୟ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଅନେକ ଫଳ ଦେଇଥାଏ।
ତସ୍ମାଦିଦଂ ତ୍ଵହମପିବ୍ରଵୀମି ସୁରସତ୍ତମାଃ ୨.
ତେଣୁ, ହେ ଦେବମାନ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହି କଥା ମୁଁ ଏବେ କହୁଛି।
ଇତି ସାରସ୍ଵତପ୍ରୋକ୍ତାଂ ତଥା ପଦ୍ମଭୁଵେରିତାମ୍ ୨.
ଏହି କଥା ସାରସ୍ୱତୀ ଓ ପଦ୍ମଜନ୍ମା କହିଥିଲେ।
ତତଃ ସଭାଵିସର୍ଗାଂତେ ସୁରମ୍ଯେ ମେରୁମୂର୍ଧନି ୨.
ତାପରେ, ସଭା ଓ ବିସର୍ଜନ ଶେଷରେ, ସୁନ୍ଦର ମେରୁ ଶିଖରରେ—
ସତ୍ଯମାହ ଵିରଂଚିସ୍ତୁ ସ କିମର୍ଥଂ ତୁ ଜୀଵତି ୨.
ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ୟ କହିଲେ: 'ତେଣୁ ସେ କାହିଁକି ଜୀବନ୍ତି?'
ତଦହଂ ଦାନପୁଣ୍ଯଂ ହି କରିଷ୍ଯାମି କଥଂ ସ୍ଫୁଟମ୍ ୨.
ତେଣୁ, ମୁଁ କିପରି ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଦାନର ପୁଣ୍ୟ କରିପାରିବି?
ଅନର୍ହତେ ଯଦ୍ଦଦାତି ନ ଦଦାତି ତଥାର୍ହତେ ୨.
ଯାହା ଅଯୋଗ୍ୟକୁ ଦିଯାଏ, ଯୋଗ୍ୟକୁ ଦିଯାଏନା—
ଦେଶେକାଲେ ଚ ପାତ୍ରେ ଚ ଶୁଦ୍ଧେନ ମନସା ତଥା ୨.
ଉଚ୍ଚିତ ସ୍ଥାନ ଓ ସମୟରେ, ଯୋଗ୍ୟ ପାତ୍ରକୁ, ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ—
ତମୋଵୃତସ୍ତୁ ଯୋ ଦଦ୍ଯାତ୍କ୍ରୋଧାତ୍ତଥୈଵ ଚ ୨.
ଯେ ଅନ୍ଧକାରରେ ବା କ୍ରୋଧରେ ଦାନ କରେ—
ବାଲତ୍ଵେଽପି ଚ ସୋଽଶ୍ରାତି ଯଦ୍ଦତ୍ତଂ ଦମ୍ଭକାରଣାତ୍ ୨.
ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ, ଯଦି ଦାନ କୌଣସି ଢୋଙ୍ଗ ପାଇଁ ଦିଯାଏ, ସେ ଖୁସି ହୁଏନା।
ଵୃଦ୍ଧତ୍ଵେ ହି ସମଶ୍ରାତି ନରୋ ଵୈ ନାତ୍ର ଭଵିଷ୍ଯତି ଶୁଭାର୍ଜିତଂ ପ୍ରଯୁଞ୍ଜୀତ ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ଶାଠ୍ଯଵର୍ଜିତଃ॥ ୨.
ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଖୁସି ହୁଏନା; ଏପରି ଲୋକ ହେବେନା। ଯାହା ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ, ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ଏବଂ ଚତୁର୍ୟତା ଛାଡି ଉପଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ।
ତଦେତନ୍ନିର୍ଧନତ୍ଵାଚ୍ଚ କଥଂ ନାମ ଭଵିଷ୍ଯତି ୨.
ଏହି ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦ୍ୱାରା, କିପରି ଏହା ଘଟିପାରିବ?
ନାଧନସ୍ଯାସ୍ତ୍ଯଯଂ ଲୋକୋ ନ ପରଶ୍ଚ କଥଂଚନ ୨.
ଗରିବଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଲୋକ ନାହିଁ, ପରଲୋକ ମଧ୍ୟ କିଛି ଭାବେ ନାହିଁ।
ଦାରିଦ୍ର୍ଯଂ ପାତକଂ ଲୋକେ କସ୍ତଚ୍ଛଂସିତୁମର୍ହତି ୨.
ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଏହି ଜଗତରେ ଏକ ପାପ; କିଏ ଏହାକୁ ସହିପାରିବ?
ଯଃ କୃଶାଶ୍ଵଃ କୃଶଧନଃ କୃଶଭୃତ୍ଯଃ କୃଶାତିଥିଃ ୨.
ଯେଉଁଠାରେ ଅଶ୍ୱ ଦୁଃଖିତ, ଧନ କମ୍, ଦାସ କମ୍, ଅତିଥି କମ୍—