ପୁଣ୍ଯାନି ରମଣୀଯାନି ତାନି ଗଚ୍ଛତ ମା ଚିରମ୍ ୧.
ପବିତ୍ର ଓ ମନୋହର ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ବିଳମ୍ବ କରନି।
ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ଦୁଃଖା ଦସ୍ମାନ୍ନ ସଂଶଯଃ ୧.
ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଥିବା ଜଣେ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ଦୁଃଖରୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ; ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତ୍ଵମିଦଂ ସତ୍ଯଵଚନଂ କର୍ତୁମର୍ହସି ପାଂଡଵ ୧.
ହେ ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ ଏହି ସତ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣକୁ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵେତି ଵଚନଂ ତସ୍ଯାଃ ସସ୍ନୌ ତୀର୍ଥେଷ୍ଵନୁକ୍ରମାତ୍ ୧.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ସ୍ନାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯ ତା ଵୀରଂ ପ୍ରୋଚ୍ଯମାନା ଜଯାଶିଷଃ ୧.
ତାପରେ ସେମାନେ ସେ ବୀରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଜୟ ଆଶୀର୍ବାଦ କହିଲେ।
ଏଷ ମେ ହୃଦି ସଂଦେହଃ ସୁଦୃଢଃ ପରିଵର୍ତତେ ୧.
ମୋ ହୃଦୟରେ ଏହି ଦୃଢ଼ ସନ୍ଦେହ ଘୁରିଘୁରି ଚାଲିଛି।
ସର୍ଵଃ କୋଽପ୍ଯତିହୀନୋଽପି ସ୍ଵପୂଜ୍ଯସ୍ଯାର୍ଥସାଧକଃ ୧.
ଅତି ଅପରିପକ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜ ପୂଜ୍ୟତାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବ।
ତଥୈଵ ନଵଦୁର୍ଗାସୁ ସତୀଷ୍ଵତିବଲାସୁ ଚ ୧.
ଏଭଳି ନବଦୁର୍ଗା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସତୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି।
ଏକୈକ ଏଷାଂ ଶକ୍ତୋ ହି ଅପି ଦେଵାନ୍ନିଵାରିତୁମ୍ ୧.
ଏମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକଜଣ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ଇତି ଚିଂତଯତେ ମହ୍ଯଂ ଭୃଶଂ ଦୋଲାଯତେ ମନଃ ୧.
ଏଭଳି ଭାବିବାକୁ ମୋତେ ହୁଏ; ମୋ ମନ ଭଳି ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି।
ଯୋଗ୍ଯଂ ପୃଚ୍ଛସି କୌନ୍ତେଯ ପୁନଃ ପଶ୍ଯୋତ୍ତରାଂ ଦିଶମ୍॥ ୧.
ତୁମେ ଯଥାଯଥିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ; ଏବେ ପୁନି ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଖ।
ତତୋ ଦ୍ଵିଜୌଃ ପରିଵୃତଂ ନାରଦଂ ଦେଵପୂଜିତମ୍ ୨.
ତାପରେ ଦ୍ବିଜମାନେ ନାରଦଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଲେ; ନାରଦ ଦେବତାମାନଙ୍କର ସମ୍ମାନ ପାଇଥିଲେ।
ତତସ୍ତଂ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଜଯାରାତିଧନଂଜଯ ୨.
ତାପରେ ନାରଦ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ, ଶତ୍ରୁଜୟୀଙ୍କୁ, କହିଲେ।
କଚ୍ଚିଦେତାଂ ମହାଯାତ୍ରାଂ ଵୀର ଦ୍ଵାଦଶଵାରଷିକୀମ୍ ୨.
ବୀର, ତୁମେ କି ଏହି ଦ୍ବାଦଶ ବର୍ଷର ମହାଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିଛ?
ମୁନୀନାମପି ଚେତାଂସି ତୀର୍ଥଯାତ୍ରାସୁ ପାଂଡଵ ୨.
ପାଣ୍ଡବ, ତୀର୍ଥଯାତ୍ରା ସମୟରେ ମୁନିମାନଙ୍କର ମନ ମଧ୍ୟ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଏ।
କଚ୍ଚିନ୍ନୈତେନ ଦୋଷେଣ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଟୋଽସି ପାଂଡଵ ୨.
ପାଣ୍ଡବ, ତୁମେ କି ଏହି ଦୋଷରେ ପଡିଛ?
ଯସ୍ଯ ହସ୍ତୌ ଚ ପାଦୌ ଚ ମନଶ୍ଚୈଵ ସୁସଂଯତମ୍ ୨.
ଯାହାର ହାତ, ପାଉ ଓ ମନ ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସେ ଏହି ଦୃଢତା ରଖିଥାଏ।
ତଦିଦଂ ହୃଦି ଧାର୍ଯଂ ତେ କିଂ ଵା ତ୍ଵଂ ତାତ ମନ୍ଯସେ ୨.
ଏହି କଥା ତୁମ ହୃଦୟରେ ଧରିବା ଉଚିତ; କିମ୍ବା, ପ୍ରିୟ, ତୁମେ କଣ ଭାବୁଛ?
ପୁନରେତତ୍ସମୁଚିତଂ ଯଦ୍ଵିପ୍ରୈଃ ଶିକ୍ଷଣଂ ନୃଣାମ୍ ୨.
ପୁନି, ଏହି ଠିକ୍: ଲୋକମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ଶିଖିବା ଉଚିତ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଚାତ୍ର ଶ୍ରୃଣୁମୋ ଗୀତାଂ ଗାଥାଂ ଦ୍ଵିଜାନ୍ପ୍ରତି॥ ୨.
ଏଠି ମଧ୍ୟ ଆମେ ଶୁଣୁଛୁ, ବିଷ୍ଣୁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଗୀତ ଗାଇଥିଲେ।
ଯସ୍ଯାମଲାମୃତଯଶଃଶ୍ରଵଣାଵଗାହଃ ସଦ୍ଯଃ ପୁନାତି ଜଗଦା ଶ୍ଵପଚାଦ୍ଵିକୁଂଠଃ ୨.
ଯାହାର ଶୁଧ୍ଧ ଅମର ଯଶ ଶୁଣିଲେ ଓ ଅନୁଭବ କଲେ, ସେହି କ୍ଷଣରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପବିତ୍ର ହୋଇଯାଏ — ଶ୍ବପଚ ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ।
ପ୍ରିଯଂ ଚ ପାର୍ଥ ତେ ବ୍ରୂମୋ ଯେଷାଂ କୁଶଲକାମୁକଃ ୨.
ପାର୍ଥ, ଯାହାଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲର ଇଚ୍ଛା ହୁଏ, ତାଙ୍କୁ ଆମେ ପ୍ରିୟ କଥା କହୁଛୁ।
ଅଧୁନା ଭୀମସେନେନ କୁରୂଣାମୁପତାପକଃ ୨.
ଏବେ ଭୀମସେନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କୁରୁମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ସ ହି ରାଜ୍ଞାମଜେଯୋଽଭୂଦ୍ଯଥାପୂର୍ଵଂ ବଲିର୍ବଲୀ ୨.
ସେ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଜୟ ହୋଇଗଲେ, ପୂର୍ବରୁ ବଳି ଯେପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ।
ଇତ୍ଯାଦିନାରଦପ୍ରୋକ୍ତାଂ ଵାଚମାକର୍ଣ୍ଯ ଫାଲ୍ଗୁନଃ ୨.
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଫାଲ୍ଗୁନ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ଯେ ବ୍ରାହ୍ମଣମତେ ନିତ୍ଯଂ ଯେ ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣପୂଜକାଃ ୨.
ଯେମାନେ ସଦା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମତ ଅନୁସରନ କରନ୍ତି, ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି—
ଆଗତସ୍ତୀର୍ଥମେତଦ୍ଧି ପ୍ରମୋଦୋଽତୀଵ ମେ ହୃଦି ୨.
ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଆସିପାରିଛି; ମୋ ହୃଦୟ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଉଛି।
ମାହାତ୍ମ୍ଯଶ୍ରଵଣଂ ତସ୍ମାଦୌର୍ଵୋପି ମୁନିରବ୍ରଵୀତ୍ ୨.
ଏହିପରି, ତାହାର ମହିମା ଶୁଣିବା ବିଷୟରେ ଔର୍ବ ମୁନି କହିଥିଲେ।
ଏତେନୈଵ ଶ୍ରାଵ୍ଯମେତଦ୍ଯତ୍ତ୍ଵଯାଂଗୀକୃତଂ ମୁନେ ୨.
ମୁନି, ତୁମେ ଯେଉଁଥିରେ ରୁଚି ଦେଖାଇଛ, ଏହି କଥା ଶୁଣିବା ଉଚିତ।
ତଦେତତ୍ସର୍ଵତୀର୍ଥେଭ୍ଯୋଽଧିକଂ ମନ୍ଯେ ତ୍ଵଦା ହୃତମ୍॥ ୨.
ଏହିଥିରୁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବେ ମନେ କରେ, କାରଣ ଏହା ତୁମଠାରୁ ପାଇଛି।