କିମର୍ଥଂ ବ୍ରୂତ ଵର୍ଜ୍ଯଂତେ ସଦୈଵ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ ତାପସା ଊଚୁଃ ୧.
“କିଏ ଉପାୟରେ, ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ସଦା ବ୍ରହ୍ମନ୍ ବିଷୟରେ କଥା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଏଡ଼ାଇଥାନ୍ତି?” ତାପସମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଅତ ଏତାନି ଵର୍ଜ୍ଯଂତେ ତୀର୍ଥାନି କୁରୁନଂଦନ ୧.
“ଏହି କାରଣରୁ, ହେ କୁରୁନନ୍ଦନ, ଏହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ଏଡ଼ାଇଯାଏ।”
ତତସ୍ତଂ ତାପସାଃ ପ୍ରୋଚୁତ୍ହଂତୁଂ ନାର୍ହସି ଫାଲ୍ଗୁନ ୧.
ତାପସମାନେ କହିଲେ, “ଏଠାକୁ ତୁମେ ଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଫାଲ୍ଗୁନ।”
ତତ୍ତ୍ଵ ଦ୍ଵାରଶଵର୍ଷାଣି ତୀର୍ଥାନାମର୍ବୁଦେଷ୍ଵପି ୧.
ଏହି ତଥ୍ୟ ଏବଂ ଆର୍ବୁଦ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ନିୟମ ରହିଛି।
ଯଦୁକ୍ତଂ କରୁଣାସାରୈଃ ସାରଂ କିଂ ତଦିହୋଚ୍ଯତାମ୍ ୧.
“କରୁଣାମୟମାନେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ତାହାର ମୂଳ ଅର୍ଥ କ’ଣ? ଏଠାରେ କହିବେ।”
ଧର୍ମକାମଂ ହି ମନୁଜଂ ଯୋ ଵାରଯତି ମଂଦଧୀଃ ୧.
ଯେଉଁ ମଣିଷ ଅବୁଦ୍ଧି ହୋଇ ଅନ୍ୟକୁ ଧର୍ମ ଓ ଇଚ୍ଛାରୁ ବଞ୍ଚିତ କରେ—
ଯଜ୍ଜୀଵିତଂ ଚାଚିରାଂଶୁସମାନକ୍ଷଣଭଂଗୁରମ୍ ୧.
ତାଙ୍କର ଜୀବନ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟକିରଣ ପରି ଅତି ଶୀଘ୍ର ଓ ଭଙ୍ଗୁର।
ଜୀଵିତଂ ଚ ଧନଂ ଦାରାଃ ପୁତ୍ରାଃ କ୍ଷେତ୍ରଗୃହାଣି ଚ ୧.
ଜୀବନ, ଧନ, ଜନାନୀ, ପୁଅ, କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଘର—
ଏଵଂ ତେ ବ୍ରୁଵତଃ ପାର୍ଥ ଦୀର୍ଘମାଯୁଃ ପ୍ରଵର୍ଧତାମ୍ ୧.
ଏଭଳି କହିବା ସମୟରେ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମର ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ ଉନ୍ନତି କରୁ।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରଣମ୍ଯୈତାନାଶୀର୍ଭିରଭିସଂସ୍ତୁତଃ ୧.
ଏଭଳି କଥା ଶୁଣି, ସେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଓ ଆଶୀର୍ବାଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସୌଭଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ମହର୍ଷେସ୍ତୀର୍ଥୁମୁତ୍ତମମ୍ ୧.
ତାପରେ, ସେ ସୌଭଦ୍ର ମହାର୍ଷିଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଅଥ ତଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରମଂତର୍ଜଲଚରୋ ମହାନ୍ ୧.
ତାପରେ, ଏକ ବଡ଼ ଜଳଜୀବ ଏହି ମଣିଷର ସିଂହ ପାଖକୁ ଆସିଲା।
ତମାଦାଯୈଵ କୌତେଯୋ ଵିସ୍ଫୁରଂତଂ ଜଲେଚରମ୍ ୧.
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ତାହାକୁ ଧରି, ଜଳରେ ଫୁରୁଉଥିବା ଜୀବକୁ ଉଠାଇଲେ।
ଉଦ୍ଧୃତଶ୍ଚୈଵ ତୁ ଗ୍ରାହଃ ସୋଽର୍ଜୁନେନ ଯଶସ୍ଵିନା ୧.
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଗ୍ରାହକୁ ଜଳରୁ ଉଠାଇ ନିଆଯାଇଲା।
ଦୀପ୍ଯମାନଶିଖା ଵିପ୍ରା ଦିଵ୍ଯରୂପା ମନୋରମା ୧.
ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ଜଣେ ନାରୀ ଦେବୀ ରୂପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅଗ୍ନିଶିଖା ପରି ଚମକୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ଅତି ମନୋହର ଓ ଦିବ୍ୟ ଥିଲା।
ତାଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ପରମପ୍ରୀତ ଇଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍ ୧.
ସେ ନାରୀଙ୍କୁ ଦେଖି ଏକାଗ୍ର ପ୍ରେମରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କିମର୍ଥଂ ଚ ମହାତ୍ପାପମିଦଂ କୃତଵତୀ ହ୍ଯସି ନାର୍ଯୁଵାଚ ୧.
ହେ ନାରୀ, କେଉଁ କାରଣରେ ତୁମେ ଏହି ବଡ଼ ପାପ କରିଛ?
ଇଷ୍ଟା ଧନପତେର୍ନିତ୍ଯଂ ଵର୍ଚାନାମ ମହାବଲ ୧.
ଧନ, ପୁତ୍ର ଓ ଦୀର୍ଘ ସମ୍ମାନ ଆମେ ଚାହିଁଥିଲୁ, ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତାଭିଃ ସାର୍ଧଂ ପ୍ରଯାତାସ୍ମି ଦେଵରାଜନିଵେଶନାତ୍ ୧.
ସେମାନେ ସହିତ ଆମେ ଦେବରାଜଙ୍କର ନିବାସରୁ ବିଦାୟ ନେଲୁ।
ରୂପଵଂତମଧୀଯାନମେକମେକାଂତଚାରିଣମ୍ ୧.
ସେଠାରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଦେହୀ, ଶିକ୍ଷିତ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଏକା ଥିବା ପୁରୁଷ ଥିଲେ।
ଆଦିତ୍ଯ ଇଵ ତଂ ଦେଶଂ କୃତ୍ସ୍ନମେଵାନ୍ଵ ଭାସଯତ୍ ୧.
ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ସମସ୍ତ ଦେଶକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ।
ଅଵତୀର୍ଣାସ୍ତି ତଂ ଦେଶଂ ତପୋଵିଘ୍ନଚିକୀର୍ଷଯା ୧.
ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବିଘ୍ନ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆମେ ସେଠାକୁ ଯାଇଥିଲୁ।
ଯୌଗପଦ୍ଯେନ ତଂ ଵିପ୍ରମଭ୍ଯଗଚ୍ଛାମ ଭାରତ ୧.
ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ, ହେ ଭାରତ, ଆମେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲୁ।
ସ ଚ ନାସ୍ମାସୁ କୃତଵାନ୍ମନୋଵୀରଃ କଥଂଚନ ୧.
କିନ୍ତୁ ସେ ଦୃଢ଼ ମନବଳୀ ପୁରୁଷ କେବେ ଆମ ପ୍ରତି ମନ ଦେଲେ ନାହିଁ।
ସୋଽଶପତ୍କୁପିତୋଽସ୍ମାସୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ କ୍ଷତ୍ରିଯର୍ଷଭ ୧.
ତାପରେ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଆମେଠାରେ ଶାପ ଦେଲେ।
ତତୋ ଵଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯଥିତାଃ ସର୍ଵା ଭରତସତ୍ତମ ୧.
ଏହା ପରେ, ହେ ଭାରତମାନଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଭୟ ଓ ଦୁଃଖରେ ଭରିଗଲୁ।
ରୂପେଣ ଵଯସା ଚୈଵ କଂଦର୍ପେଣ ଚ ଦର୍ପିତାଃ ୧.
ଆମର ରୂପ, ଯୁବାବସ୍ଥା ଓ ଆକର୍ଷଣରେ ଗର୍ବିତ ହୋଇ, ଆମେ କାମନାରେ ଆବେଶିତ ହେଲୁ।
ଏଷ ଏଵ ଵଧୋଽସ୍ମାକଂ ସ ପର୍ଯାପ୍ତସ୍ତପୋଧନ ୧.
ଏହି ଦଣ୍ଡ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର, ହେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ।
ଅଵଧ୍ଯାଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଃ ସୃଷ୍ଟା ମନ୍ଯଂତେ ଧର୍ମଚିଂତକାଃ ୧.
ଧର୍ମ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ନାରୀମାନେକୁ ଅପରାଜିତ ଭାବେ ଗଣନା କରନ୍ତି।
ଶରଣଂ ଚ ପ୍ରପନ୍ନାନାଂ ଶିଷ୍ଟାଃ କୁର୍ଵଂତି ପାଲନମ୍ ୧.
ଏବଂ ଶିଳ୍ପୀ ଲୋକମାନେ ଶରଣ ନେଇଥିବା ଲୋକମାନେକୁ ସୁରକ୍ଷା ଦେଇଥାନ୍ତି।