ଯଯା ପୁରା ଵୃତୋଽସି ତ୍ଵଂ ତପସା ଚ ପରେଣ ହି ୩୫.
“ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ବାଛିଥିଲେ, ଏବଂ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।”
ଦୁରାରାଧ୍ଯୋଽସି ସତତଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାମପି ୩୫.
“ତୁମେ ସବୁ ସଜୀବ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ।”
ଶବର୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ଯଦି ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ତନ୍ଵି କିଂ ଵକ୍ତୁମିହ ପାର୍ଯତେ॥ ୩୫.
ଶବରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃଷଧ୍ୱଜ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ କହିବି?”
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଶାଲାକ୍ଷି କୃପଣଂ କୃପଣପ୍ରିଯମ୍ ୩୫.
“ଏପରି ଜାଣି, ବିଶାଳ ନୟନବଳୀ, ଦୁଃଖୀ ମନେ ଦୁଃଖକୁ ଭଲପାଏ।”
ଏଵମଭ୍ଯର୍ଥିତା ତେନ ବହୁଧା ଶୂଲପାଣିନା ୩୫.
ଏପରି ଭାବରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ,
ତପୋଧନୋଽସି ଯୋଗୀଶ ଵିରକ୍ତୋଽସି ନିରଂଜନଃ ୩୫.
“ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅସକ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ।”
ସ ତ୍ଵଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋସି ଚାଦ୍ଯ ଵୈ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ଚ ପୁରା ମମ॥ ୩୫.
“ତୁମେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛି; ତେଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲ, ଏବେ ତାହା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ମଦନାଂତକଃ ୩୫.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କାମ ନାଶକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ କରେଽଗୃହ୍ଣାଚ୍ଛବରୀଂ ମଦନାତୁରଃ ୩୫.
ଏପରି କହି, ପ୍ରେମରେ ମତିହରା, ସେ ଶବରୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ନୋଚିତଂ ଭଗଵାନ୍କର୍ତୁଂ ତାପସେନ ବଲାଦିଦମ୍ ୩୫.
“ଭଗବାନ, ଏପରି ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
ପିତରଂ କଥଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଃ କୁତ୍ର ଶୁଭାନନେ ୩୫.
ହେ ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା, ତୁମର ବାପା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଶୀଘ୍ର କହ।
ଏତଦୁକ୍ତଂ ତଦା ତେନ ନିଶମ୍ଯାସିତନେତ୍ରଯା ୩୫.
ସେଠାରେ ସେ କହିଥିବା କଥା, କଳା ଚକ୍ଷୁଥିବା ସେ ଜଣେ ଶୁଣିଲେ।
ସ୍ଥିତଂ କୈଲାସଶିଖରେ ହିମଵଂତଂ ନଗୋତ୍ତମମ୍ ୩୫.
ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରେ, ହିମାବତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଦର୍ଶିତଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ଦଦାତି ମାଂ ନ ସଂଦେହସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ମା ଵିଲଂବିତମ୍॥ ୩୫.
ଦ୍ୱାରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ସେ ଦେବୀ ମୋତେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେଲେ; ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୋତେ ଦେବେ—ହେ ତପସ୍ବୀ, ବିଳମ୍ବ କରନି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ହିମାଲଯଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ ୩୫.
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଶିର ନମାଇ ହିମାଲୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୃପଣଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ହିମାଲଯଃ ୩୫.
ସେ ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି, ହିମାଲୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କିଂ ଜଲ୍ପସି ହି ଭୋ ଦେଵ ତାଵଯୁକ୍ତଂ ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍ ୩୫.
ହେ ଦେବ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି କଥା କହୁଛ? ଏହା ଏହି ସମୟରେ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯା ତତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ଆଗତୋ ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଋଷିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ॥ ୩୫.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ଭରି ରଖିଛ; ଏଠାରେ ନାରଦ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି।
ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶୂଲପାଣେ ନମଃ ପ୍ରଭୋ ୩୫.
ସେ ହସିହସି କହିଲେ: ‘ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।’
ଯୋଷିଦ୍ଭିଃ ସଂଗତି ପୁଂସାଂ ଵିଡଂବାଯୋପକଲ୍ପତେ ଵିମୃଶ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଦେଵେଶ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି॥ ୩୫.
ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବାରୁ ପୁରୁଷମାନେ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ ଭାବି ଯଥାଯଥ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ଏଵଂ ପ୍ରବୋଧିତସ୍ତେନ ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩୫.
ସେ ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇଲେ।
ସତ୍ଯମୁକ୍ତଂ ତ୍ଵଯା ଚାତ୍ର ନାନ୍ଯଥା ନାରଦକ୍ଵଚିତ୍ ୩୫.
ନାରଦ, ତୁମେ ଏଠାରେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସତ୍ୟ; କେବେ ଭିନ୍ନ ହେବ ନାହିଁ।
ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଦେହୋ ନାନ୍ଯଥା ଵଚନଂ ତଵ ୩୫.
ଏହା ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବ, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ତୁମର କଥା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ।
ପିଶାଚଵତ୍କୃତମିଦଂ ଚରିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍॥ ୩୫.
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପିଶାଚଙ୍କ ପରି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହୋଇଛି।
ତସ୍ମାନ୍ନ ତିଷ୍ଠାମି ଗିରେଃ ସମୀପେ ଵ୍ରଜାମି ଚାଦ୍ଯୈଵ ଵନାଂତରଂ ପୁନଃ ୩୫.
ତେଣୁ ମୁଁ ପର୍ବତ ନିକଟରେ ରହିବି ନାହିଁ; ଆଜି ପୁଣି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଯାଉଛି।
ନିରାଲଂବଂ ସ ଵିଜ୍ଞାଯ ନାରଦୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍ ୩୫.
ସେ ଏବେ କାହାର ସହାୟ ନାହିଁ ବୋଲି ବୁଝି, ନାରଦ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵଂଦନୀଯଶ୍ଚ ସ୍ତୁତ୍ଯଶ୍ଚ କ୍ଷାମ୍ଯତାଂ ପରମାର୍ଥତଃ ୩୫.
ସେ ପୂଜ୍ୟ ଓ ସ୍ତୁତିଯୋଗ୍ୟ; ସତ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ନାରଦସ୍ଯ ମୁଖୋଦ୍ଗତମ୍ ୩୫.
ନାରଦଙ୍କ ମୁଁହରୁ ଉଚ୍ଚରିତ ଏହି କଥା ଶୁଣି,
ଦଣ୍ଡଵତ୍ପତିତାଃ ସର୍ଵେ ଶଂକରଂ ଲୋକଶଂକରମ୍ ୩୫.
ସମସ୍ତେ ଶିର ଝୁକାଇ ଲୋକଙ୍କ ମଙ୍ଗଳକାମୀ ଶଂକରଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସ୍ତୂଯମାନୋ ହି ଭଗଵାନାଗତୋ ଗଂଧମାଦନମ୍ ୩୫.
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ଭଗବାନ୍ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।