ପ୍ରବଦ୍ଧୋ ହି ମହାଦେଵୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଶବରୀଂ ତଦା ୩୫.
ସେତେବେଳେ ଶବରୀକୁ ଦେଖି, ମହାଦେବ ବାନ୍ଧି ହେଲେ।
ଯାଵତ୍କରେ ଗୃହ୍ଯମାଣୋ ଗିରିଜାଂ ସ ସମୀପଗଃ ୩୫.
ହାତରେ ଧରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଗିରିଜା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଦେଵୋ ଭ୍ରାଂତିଵିନାଶନଃ ୩୫.
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭ୍ରମ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା—
ଵିରହେଣ ସମାଯୁକ୍ତୋ ହୃଚ୍ଛଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ ୩୫.
ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲେ।
ନିର୍ମୋହୋ ମୋହମାପନ୍ନୋ ଦଦର୍ଶ ଗିରିଜାଂ ପୁନଃ ୩୫.
ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵାକ୍ଯଂ ମେ ଶ୍ରୃଣୁ ତନ୍ଵଂଗି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍କର୍ତୁମର୍ହସି ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗେ ଯାଥାତଥ୍ଯଂ ସୁମଧ୍ଯମେ॥ ୩୫.
“ମୋ କଥା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରୀ; ଶୁଣିଲା ପରେ ତୁମେ ତାହା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମୋତେ ସଠିକ୍ ସତ୍ୟ କହ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଦେହବଳୀ।”
ପତିମନ୍ଵେଷଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସକଲାର୍ଥଦମ୍ ୩୫.
“ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପତିଙ୍କୁ ଖୋଜିବି।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗିରିଜାଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ୩୫.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯତାଂ ଵରାରୋହେ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ହି ଵରାନନେ ୩୫.
“ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର, ସୁନ୍ଦର କଟିବଳୀ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବଳୀ।”
ମଯାର୍ଥିତୋ ମହାଭାଗ ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ନାନ୍ଯଥା ଵଦ ୩୫.
“ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଆଗ୍ରହ କରିଛି; ଅନ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
ଯଯା ପୁରା ଵୃତୋଽସି ତ୍ଵଂ ତପସା ଚ ପରେଣ ହି ୩୫.
“ଯିଏ ପୂର୍ବରୁ ତୁମକୁ ବାଛିଥିଲେ, ଏବଂ ଗଭୀର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ।”
ଦୁରାରାଧ୍ଯୋଽସି ସତତଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାମପି ୩୫.
“ତୁମେ ସବୁ ସଜୀବ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସଦା ଦୁର୍ଲଭ ଓ ଦୁଷ୍ପ୍ରାପ୍ୟ।”
ଶବର୍ଯା ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ଵୃଷଧ୍ଵଜଃ ଯଦି ତ୍ଯକ୍ତା ମଯା ତନ୍ଵି କିଂ ଵକ୍ତୁମିହ ପାର୍ଯତେ॥ ୩୫.
ଶବରୀଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃଷଧ୍ୱଜ କହିଲେ, “ମୁଁ ଯଦି ତୁମେ ତ୍ୟାଗ କରିଛ, ସୁନ୍ଦରୀ, ଏଠାରେ ଆଉ କଣ କହିବି?”
ଏଵଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଵିଶାଲାକ୍ଷି କୃପଣଂ କୃପଣପ୍ରିଯମ୍ ୩୫.
“ଏପରି ଜାଣି, ବିଶାଳ ନୟନବଳୀ, ଦୁଃଖୀ ମନେ ଦୁଃଖକୁ ଭଲପାଏ।”
ଏଵମଭ୍ଯର୍ଥିତା ତେନ ବହୁଧା ଶୂଲପାଣିନା ୩୫.
ଏପରି ଭାବରେ ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଅନେକ ପ୍ରକାରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ,
ତପୋଧନୋଽସି ଯୋଗୀଶ ଵିରକ୍ତୋଽସି ନିରଂଜନଃ ୩୫.
“ତୁମେ ତପସ୍ୟାରେ ଧନୀ, ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ନାଥ, ଅସକ୍ତ ଓ ନିର୍ମଳ।”
ସ ତ୍ଵଂ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋସି ଚାଦ୍ଯ ଵୈ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଯା ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ଯଦୁକ୍ତଂ ଚ ପୁରା ମମ॥ ୩୫.
“ତୁମେ ବିରୂପାକ୍ଷ, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛି; ତେଣୁ, ପୂର୍ବରୁ ଯାହା କହିଥିଲ, ଏବେ ତାହା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ମଦନାଂତକଃ ୩୫.
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, କାମ ନାଶକ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ କରେଽଗୃହ୍ଣାଚ୍ଛବରୀଂ ମଦନାତୁରଃ ୩୫.
ଏପରି କହି, ପ୍ରେମରେ ମତିହରା, ସେ ଶବରୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ନୋଚିତଂ ଭଗଵାନ୍କର୍ତୁଂ ତାପସେନ ବଲାଦିଦମ୍ ୩୫.
“ଭଗବାନ, ଏପରି ଶକ୍ତିବାନ୍ ଭାବେ ଏକ ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ବଳପୂର୍ବକ କିଛି କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”
ପିତରଂ କଥଯାଶୁ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥିତଃ କୁତ୍ର ଶୁଭାନନେ ୩୫.
ହେ ଶୁଭ ମୁହଁଥିବା, ତୁମର ବାପା କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି ତାହା ଶୀଘ୍ର କହ।
ଏତଦୁକ୍ତଂ ତଦା ତେନ ନିଶମ୍ଯାସିତନେତ୍ରଯା ୩୫.
ସେଠାରେ ସେ କହିଥିବା କଥା, କଳା ଚକ୍ଷୁଥିବା ସେ ଜଣେ ଶୁଣିଲେ।
ସ୍ଥିତଂ କୈଲାସଶିଖରେ ହିମଵଂତଂ ନଗୋତ୍ତମମ୍ ୩୫.
ସେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରେ, ହିମାବତ ପର୍ବତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବସିଛନ୍ତି।
ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତଂ ତଯା ଦେଵ୍ଯା ଦର୍ଶିତଂ ଶଂକରସ୍ଯ ଚ ଦଦାତି ମାଂ ନ ସଂଦେହସ୍ତପସ୍ଵିନ୍ମା ଵିଲଂବିତମ୍॥ ୩୫.
ଦ୍ୱାରେ ଦଣ୍ଡାଇଥିବା ସେ ଦେବୀ ମୋତେ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଦେଖାଇଦେଲେ; ନିଶ୍ଚୟ, ସେ ମୋତେ ଦେବେ—ହେ ତପସ୍ବୀ, ବିଳମ୍ବ କରନି।
ତଥେତି ମତ୍ଵା ସହସା ପ୍ରଣମ୍ଯ ହିମାଲଯଂ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ବଭାଷେ ୩୫.
‘ଠିକ୍ ଅଛି’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ତୁରନ୍ତ ଶିର ନମାଇ ହିମାଲୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
କୃପଣଂ ଵାକ୍ଯମାକର୍ଣ୍ଯ ସମୁତ୍ଥାଯ ହିମାଲଯଃ ୩୫.
ସେ ଦୁଃଖର କଥା ଶୁଣି, ହିମାଲୟ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କିଂ ଜଲ୍ପସି ହି ଭୋ ଦେଵ ତାଵଯୁକ୍ତଂ ଚ ସାଂପ୍ରତମ୍ ୩୫.
ହେ ଦେବ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏପରି କଥା କହୁଛ? ଏହା ଏହି ସମୟରେ ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯା ତତମିଦଂ ଵିଶ୍ଵଂ ଜଗଦେତଚ୍ଚରାଚରମ୍ ଆଗତୋ ନାରଦସ୍ତତ୍ର ଋଷିଭିଃ ପରିଵାରିତଃ॥ ୩୫.
ତୁମେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜଗତକୁ ଭରି ରଖିଛ; ଏଠାରେ ନାରଦ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସିଛନ୍ତି।
ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯଂ ଶୂଲପାଣେ ନମଃ ପ୍ରଭୋ ୩୫.
ସେ ହସିହସି କହିଲେ: ‘ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।’
ଯୋଷିଦ୍ଭିଃ ସଂଗତି ପୁଂସାଂ ଵିଡଂବାଯୋପକଲ୍ପତେ ଵିମୃଶ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଦେଵେଶ ଯଥାଵଦ୍ଵକ୍ତୁମର୍ହସି॥ ୩୫.
ନାରୀମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିବାରୁ ପୁରୁଷମାନେ ଉପହାସର ପାତ୍ର ହୁଅନ୍ତି; ହେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସବୁ ଭାବି ଯଥାଯଥ କଥା କହିବା ଉଚିତ।