ପଦ୍ମାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋ ମହେଶୋ ଯୋଗଵିତ୍ତମଃ ୩୪.
ଯୋଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ, ମହେଶ୍ୱର, ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଶୁଶୁଭେ ସ ମହାଦେଵଃ ସମାଧୌ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ ଵାସୁକିଃ ସର୍ପରାଜଶ୍ଚ କଟିବଦ୍ଧଃ କୃତୋ ମହାନ୍॥ ୩୪.
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମହାଦେବ ଧ୍ୟାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ; ସର୍ପରାଜ ବାସୁକି ତାଙ୍କ କମରେ ମହା ଭୂଷଣ ଭାବେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମାନମାତ୍ମାତ୍ମତଯା ଚ ସଂସ୍ତୁତୋ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯୋ ନ ହି ଵିଶ୍ଵଚେଷ୍ଟିତଃ ସ୍ଥିତସ୍ତଦାନୀଂ ପରମଂ ପରାଣାଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣୋ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା॥ ୩୪.
ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା, ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନ ଲିପ୍ତ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ।
ଵନଂ ଗତେ ମହାଦେଵେ ଗିରିଜା ଵିରହାତୁରା ୩୫.
ମହାଦେବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ଗିରିଜା ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ଶିଵଂତନ୍ଵୀ ସର୍ଵଭାଵେନ ଶୋଭନା ୩୫.
ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ, ଦେହ ଓ ଆତ୍ମାରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋକ୍ତି ନାରୀ।
ତପସା ମହତା ଚୈଵ ଶିଵଂ ପ୍ରାପ୍ତାସି ଶୋଭନେ ୩୫.
ତୁମେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଦ୍ଯୂତେ ହି ଵହଵୋ ଦୋଷା ନ ଶ୍ରୁତାଃ କିଂ ତ୍ଵଯାଽନଘେ ୩୫.
ଜୁଆ ଖେଳରେ ଅନେକ ଦୋଷ ଅଛି—ତୁମେ ଏହା ବିଷୟରେ କି ଶୁଣିନାହିଁ, ହେ ପାପହୀନା?
ଅସ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଦେଵି ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ଵରାନନେ॥ ୩୫.
ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି, ଆମ ସହିତ ଆସ, ଆସ।
ଯାଵଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦୂରତୋ ନାଭିଗଚ୍ଛେତ୍ତାଵଦ୍ଗତ୍ଵା ଶଂକରଂ କ୍ଷାମଯସ୍ଵ ୩୫.
ଶଂଭୁ ନିକଟକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା ଚାହିଁବା।
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯ ଵିଜଯାପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରହସ୍ଯାମାନା ସମଧୀରଚେତାଃ ୩୫.
ଏହି ବିଜୟ ଭାବରେ କହାଯାଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ ରହିଲା।
ମଯା ଜିତୋଽସୌ ନିରପତ୍ରପଶ୍ଚ ପୁରା ଵୃତୋ ଵୈ ପରଯା ଵିଭୂତ୍ଯା ୩୫.
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଛି, ଏବଂ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଛି।
ରୂପୀକୃତୋ ମଯା ଦେଵୋ ମହେଶୋ ନାନ୍ଯଥା ଵଦ ୩୫.
ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଛି—ଏହା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ସାକାରୋ ହି ନିରାକାରୋ ମହେଶୋ ହି ମଯା କୃତଃ॥ ୩୫.
ଅରୂପ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଛି।
କୃତଂ ମଯା ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ସମଗ୍ରଂ ଚରାଚରଂ ଦେଵଵରୈଃ ସମେତମ୍ ୩୫.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଦେବମାନେ ସହିତ ତିଆରି କରିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ଗିରିଜା ସର୍ଵମଂଗଲା ୩୫.
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଗିରିଜା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଅବତାର—
ଶ୍ଯାମା ତନ୍ଵୀ ଶିଖରଦଶନା ବିଂବବିଂବାଧରୋଷ୍ଠୀ ସୁଗ୍ରୀଵାଢ୍ଯା କୁଚଭରନତା ଗିରିଜା ସ୍ନିଗ୍ଧକେଶୀ ୩୫.
ଗାଢ଼ କଳା, ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦାନ୍ତ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓଠ, ଚମକୁଥିବା ଗଳା, ଭାରି ଅଂଗ, ଚମକୁଥିବା କେଶ ଥିବା ଗିରିଜା—
ପାଣୌ ମୃଣାଲସଦୃଶଂ ଦଧତୀ ଚ ଚାପଂ ପୃଷ୍ଠେ ଲସତ୍କୃତକକେତକିବାଣକୋଶମ୍ ୩୫.
ହାତରେ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡା ପରି ଧନୁ, ପଛରେ ଚମକୁଥିବା କେତକୀ ତୀରର କୁଇଭର।
ଭୃଂଗୀନାଦେନ ମହତା ନାଦଯଂତୀ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୩୫.
ମହା ମଧୁମକୁ ଧ୍ୱନିରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଗଞ୍ଜାଇବା।
ସକାମନା ରାଜହଂସା ବଭୂଵୁସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦପି ୩୫
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନେ ରାଜହଂସ ହେଲେ।
ଏକାକୀ ସଂସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ର ଯମାଧିସ୍ଥୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ୩୫.
ଏଠାରେ ଏକା ଅବସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ଉପରେ ମହେଶ୍ୱର ଅଧିଷ୍ଠିତ।
ପ୍ରବଦ୍ଧୋ ହି ମହାଦେଵୋ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ଶବରୀଂ ତଦା ୩୫.
ସେତେବେଳେ ଶବରୀକୁ ଦେଖି, ମହାଦେବ ବାନ୍ଧି ହେଲେ।
ଯାଵତ୍କରେ ଗୃହ୍ଯମାଣୋ ଗିରିଜାଂ ସ ସମୀପଗଃ ୩୫.
ହାତରେ ଧରାଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଗିରିଜା ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ଦେଵୋ ଭ୍ରାଂତିଵିନାଶନଃ ୩୫.
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେଇ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭ୍ରମ ଦୂର କରୁଥିବା ଦେବତା—
ଵିରହେଣ ସମାଯୁକ୍ତୋ ହୃଚ୍ଛଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ ୩୫.
ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ହୃଦୟରେ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଗଲେ।
ନିର୍ମୋହୋ ମୋହମାପନ୍ନୋ ଦଦର୍ଶ ଗିରିଜାଂ ପୁନଃ ୩୫.
ଭ୍ରମ ଛାଡ଼ି ମଧ୍ୟ ମନ ଭ୍ରାନ୍ତିରେ ପଡ଼ି, ସେ ପୁଣିଥରେ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ଵାକ୍ଯଂ ମେ ଶ୍ରୃଣୁ ତନ୍ଵଂଗି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତତ୍କର୍ତୁମର୍ହସି ତତ୍କଥ୍ଯତାଂ ମହାଭାଗେ ଯାଥାତଥ୍ଯଂ ସୁମଧ୍ଯମେ॥ ୩୫.
“ମୋ କଥା ଶୁଣ, ସୁନ୍ଦରୀ; ଶୁଣିଲା ପରେ ତୁମେ ତାହା ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ। ମୋତେ ସଠିକ୍ ସତ୍ୟ କହ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଦେହବଳୀ।”
ପତିମନ୍ଵେଷଯିଷ୍ଯାମି ସର୍ଵଜ୍ଞଂ ସକଲାର୍ଥଦମ୍ ୩୫.
“ମୁଁ ସମସ୍ତକୁ ଜାଣିଥିବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଆଶା ପୂରଣ କରୁଥିବା ପତିଙ୍କୁ ଖୋଜିବି।”
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚେଦଂ ଗିରିଜାଂ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ ୩୫.
ଏପରି କହିବା ପରେ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଵିମୃଶ୍ଯତାଂ ଵରାରୋହେ ତତ୍ତ୍ଵତୋ ହି ଵରାନନେ ୩୫.
“ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କର, ସୁନ୍ଦର କଟିବଳୀ; ଏହି କଥା ସତ୍ୟ, ମୋର ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବଳୀ।”
ମଯାର୍ଥିତୋ ମହାଭାଗ ପତିସ୍ତ୍ଵଂ ନାନ୍ଯଥା ଵଦ ୩୫.
“ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପତ୍ନୀ ଭାବେ ଆଗ୍ରହ କରିଛି; ଅନ୍ୟ କଥା କହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।”