ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ତଦା ଗିରିଜାଂ ଵିହାଯ ଶ୍ରୀଶଂକରଃ ପରମକାରୁଣିକସ୍ତଦାନୀମ୍ ୩୪.
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସମୟରେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ନିର୍ଗତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ କୈଲାସଵାସିନଃ ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବାହାରୁଅଁଥିବା ଦେଖି, କୈଳାସର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଛତ୍ରଂ ଭୃଂଗୀ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ ଛତା ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁକ୍ତସ୍ତଦା ନଂଦୀ ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗମତ୍ସୁଧୀଃ ୩୪.
ତାଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ଶୋଭମାନୋ ମହାଦେଵ ଏଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ ୩୪.
ମହାଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଖୀଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତତ୍ର ତଥାନ୍ଯାଭିଃ ସୁସଂଵୃତା ୩୪.
ସେଠାରେ, ଗିରିଜା ଅନେକ ସଖୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବିକାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦୂରଂ ଗତଃ ଶଂଭୁର୍ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ଗଣାଂସ୍ତଦା ୩୪.
ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେବକମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଭୃଂଗିଣଂ ନଂଦିନଂ ଚଂଡଂ ସୋମନଂଦିନମେଵ ଚ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ, ନନ୍ଦୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ସୋମନନ୍ଦିନ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ମହାଦେଵ ଏକ ଏଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ମହାତପସ୍ବୀ ମହାଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏକା ରହିଗଲେ।
କାଶ୍ମୀରରତ୍ନୋପଲସିଦ୍ଧରତ୍ନଵୈଦୂର୍ଯଚିତ୍ରଂ ସୁଧଯା ପରିଷ୍କୃତମ୍ ୩୪.
କାଶ୍ମୀରର ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ଅମୃତରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ବସିଥିଲେ।
ପଦ୍ମାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋ ମହେଶୋ ଯୋଗଵିତ୍ତମଃ ୩୪.
ଯୋଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ, ମହେଶ୍ୱର, ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଶୁଶୁଭେ ସ ମହାଦେଵଃ ସମାଧୌ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ ଵାସୁକିଃ ସର୍ପରାଜଶ୍ଚ କଟିବଦ୍ଧଃ କୃତୋ ମହାନ୍॥ ୩୪.
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମହାଦେବ ଧ୍ୟାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ; ସର୍ପରାଜ ବାସୁକି ତାଙ୍କ କମରେ ମହା ଭୂଷଣ ଭାବେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମାନମାତ୍ମାତ୍ମତଯା ଚ ସଂସ୍ତୁତୋ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯୋ ନ ହି ଵିଶ୍ଵଚେଷ୍ଟିତଃ ସ୍ଥିତସ୍ତଦାନୀଂ ପରମଂ ପରାଣାଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣୋ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା॥ ୩୪.
ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା, ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନ ଲିପ୍ତ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ।
ଵନଂ ଗତେ ମହାଦେଵେ ଗିରିଜା ଵିରହାତୁରା ୩୫.
ମହାଦେବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ଗିରିଜା ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ଶିଵଂତନ୍ଵୀ ସର୍ଵଭାଵେନ ଶୋଭନା ୩୫.
ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ, ଦେହ ଓ ଆତ୍ମାରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋକ୍ତି ନାରୀ।
ତପସା ମହତା ଚୈଵ ଶିଵଂ ପ୍ରାପ୍ତାସି ଶୋଭନେ ୩୫.
ତୁମେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଦ୍ଯୂତେ ହି ଵହଵୋ ଦୋଷା ନ ଶ୍ରୁତାଃ କିଂ ତ୍ଵଯାଽନଘେ ୩୫.
ଜୁଆ ଖେଳରେ ଅନେକ ଦୋଷ ଅଛି—ତୁମେ ଏହା ବିଷୟରେ କି ଶୁଣିନାହିଁ, ହେ ପାପହୀନା?
ଅସ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଦେଵି ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ଵରାନନେ॥ ୩୫.
ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି, ଆମ ସହିତ ଆସ, ଆସ।
ଯାଵଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦୂରତୋ ନାଭିଗଚ୍ଛେତ୍ତାଵଦ୍ଗତ୍ଵା ଶଂକରଂ କ୍ଷାମଯସ୍ଵ ୩୫.
ଶଂଭୁ ନିକଟକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା ଚାହିଁବା।
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯ ଵିଜଯାପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରହସ୍ଯାମାନା ସମଧୀରଚେତାଃ ୩୫.
ଏହି ବିଜୟ ଭାବରେ କହାଯାଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ ରହିଲା।
ମଯା ଜିତୋଽସୌ ନିରପତ୍ରପଶ୍ଚ ପୁରା ଵୃତୋ ଵୈ ପରଯା ଵିଭୂତ୍ଯା ୩୫.
ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଛି, ଏବଂ ମୋର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶକ୍ତିରେ ତାଙ୍କୁ ଲଜ୍ଜିତ କରିଛି।
ରୂପୀକୃତୋ ମଯା ଦେଵୋ ମହେଶୋ ନାନ୍ଯଥା ଵଦ ୩୫.
ମୁଁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଛି—ଏହା ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ସାକାରୋ ହି ନିରାକାରୋ ମହେଶୋ ହି ମଯା କୃତଃ॥ ୩୫.
ଅରୂପ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ମୁଁ ରୂପରେ ପ୍ରକଟ କରିଛି।
କୃତଂ ମଯା ଵିଶ୍ଵମିଦଂ ସମଗ୍ରଂ ଚରାଚରଂ ଦେଵଵରୈଃ ସମେତମ୍ ୩୫.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ, ଚଳାଚଳ ଓ ଅଚଳ, ଦେବମାନେ ସହିତ ତିଆରି କରିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ଗିରିଜା ସର୍ଵମଂଗଲା ୩୫.
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ଗିରିଜା, ସମସ୍ତ ମଙ୍ଗଳର ଅବତାର—
ଶ୍ଯାମା ତନ୍ଵୀ ଶିଖରଦଶନା ବିଂବବିଂବାଧରୋଷ୍ଠୀ ସୁଗ୍ରୀଵାଢ୍ଯା କୁଚଭରନତା ଗିରିଜା ସ୍ନିଗ୍ଧକେଶୀ ୩୫.
ଗାଢ଼ କଳା, ସୁନ୍ଦର ଦେହ, ପାହାଡ଼ ପରି ଦାନ୍ତ, ବିମ୍ବା ଫଳ ପରି ଲାଲ ଓଠ, ଚମକୁଥିବା ଗଳା, ଭାରି ଅଂଗ, ଚମକୁଥିବା କେଶ ଥିବା ଗିରିଜା—
ପାଣୌ ମୃଣାଲସଦୃଶଂ ଦଧତୀ ଚ ଚାପଂ ପୃଷ୍ଠେ ଲସତ୍କୃତକକେତକିବାଣକୋଶମ୍ ୩୫.
ହାତରେ ପଦ୍ମ ଡଣ୍ଡା ପରି ଧନୁ, ପଛରେ ଚମକୁଥିବା କେତକୀ ତୀରର କୁଇଭର।
ଭୃଂଗୀନାଦେନ ମହତା ନାଦଯଂତୀ ଜଗତ୍ତ୍ରଯମ୍ ୩୫.
ମହା ମଧୁମକୁ ଧ୍ୱନିରେ ତିନି ଜଗତକୁ ଗଞ୍ଜାଇବା।
ସକାମନା ରାଜହଂସା ବଭୂଵୁସ୍ତତ୍କ୍ଷଣାଦପି ୩୫
ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନେ ରାଜହଂସ ହେଲେ।
ଏକାକୀ ସଂସ୍ଥିତୋ ଯତ୍ର ଯମାଧିସ୍ଥୋ ମହେଶ୍ଵରଃ ୩୫.
ଏଠାରେ ଏକା ଅବସ୍ଥିତ, ଯେଉଁଠାରେ ଯମ ଉପରେ ମହେଶ୍ୱର ଅଧିଷ୍ଠିତ।