ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁପିତୋ ରୁଦ୍ରଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କୁପିତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵ ଦେଵଗଣାସ୍ତଦା ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ—
ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ଶନୈସ୍ତତ୍ର ଶଂକିତେନ ପରସ୍ପରମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଚୁପଚାପ ଏକାପରେ ଏକା ଶଙ୍କାଭରା କଥା ହେଲେ।
ଯଥା ହି ମଦନୋ ଦଗ୍ଧସ୍ତଥେଯଂ ନାନ୍ଯଥା ଵଚଃ ୩୪.
ଯେପରି ମଦନ ଦହିଗଲେ, ଏହିଠି ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେବ; ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବ ନାହିଁ।
ଵିଲୋକିତାସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସର୍ଵେ ସୌଭାଗ୍ଯମୁଦ୍ରଯା ୩୪.
ସେଇ ଦେବୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ।
କିମାଲୋକପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଣ ହି ୩୪.
କାହିଁକି ସେ ଏହି ଦେହିଆ ଜଗତରେ ମନ ଲଗାଇ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ?
ତ୍ରିପୁରୋ ନୈଵ ଵୈ ଶଂଭୋ ନାଂଧକୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ ଵୃଥୈଵ ତ୍ଵଂ ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଜାତୋଽସି ମମ ଚାଗ୍ରତଃ॥ ୩୪.
ତ୍ରିପୁର, ଆଂଧକ କିମ୍ବା ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି—ବିରୂପାକ୍ଷ, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କିଛି ଲାଭ ହେଲା ନାହିଁ।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ହଯୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରୀ ୩୪.
ଏପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମହାଦେବୀ କହିଲେ।
ଵନମେଵ ଵରଂ ଚାଦ୍ଯ ଵିଜନଂ ପରମାର୍ଥତଃ ୩୪.
ଆଜି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ନିର୍ଜନ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଅଧିକ ଭଲ।
ସ ସୁଖୀ ପରମାର୍ଥଜ୍ଞଃ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ ଚ ପଂଡିତଃ ୩୪.
ଯିଏ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ସୁଖୀ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ତଦା ଗିରିଜାଂ ଵିହାଯ ଶ୍ରୀଶଂକରଃ ପରମକାରୁଣିକସ୍ତଦାନୀମ୍ ୩୪.
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସମୟରେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ନିର୍ଗତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ କୈଲାସଵାସିନଃ ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବାହାରୁଅଁଥିବା ଦେଖି, କୈଳାସର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଛତ୍ରଂ ଭୃଂଗୀ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ ଛତା ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁକ୍ତସ୍ତଦା ନଂଦୀ ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗମତ୍ସୁଧୀଃ ୩୪.
ତାଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ଶୋଭମାନୋ ମହାଦେଵ ଏଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ ୩୪.
ମହାଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଖୀଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତତ୍ର ତଥାନ୍ଯାଭିଃ ସୁସଂଵୃତା ୩୪.
ସେଠାରେ, ଗିରିଜା ଅନେକ ସଖୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବିକାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦୂରଂ ଗତଃ ଶଂଭୁର୍ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ଗଣାଂସ୍ତଦା ୩୪.
ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେବକମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଭୃଂଗିଣଂ ନଂଦିନଂ ଚଂଡଂ ସୋମନଂଦିନମେଵ ଚ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ, ନନ୍ଦୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ସୋମନନ୍ଦିନ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ମହାଦେଵ ଏକ ଏଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ମହାତପସ୍ବୀ ମହାଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏକା ରହିଗଲେ।
କାଶ୍ମୀରରତ୍ନୋପଲସିଦ୍ଧରତ୍ନଵୈଦୂର୍ଯଚିତ୍ରଂ ସୁଧଯା ପରିଷ୍କୃତମ୍ ୩୪.
କାଶ୍ମୀରର ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ଅମୃତରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ବସିଥିଲେ।
ପଦ୍ମାସନେ ଚୋପଵିଷ୍ଟୋ ମହେଶୋ ଯୋଗଵିତ୍ତମଃ ୩୪.
ଯୋଗର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଜ୍ଞାନୀ, ମହେଶ୍ୱର, ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଶୁଶୁଭେ ସ ମହାଦେଵଃ ସମାଧୌ ଚଂଦ୍ରଶେଖରଃ ଵାସୁକିଃ ସର୍ପରାଜଶ୍ଚ କଟିବଦ୍ଧଃ କୃତୋ ମହାନ୍॥ ୩୪.
ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ମହାଦେବ ଧ୍ୟାନରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହେଉଥିଲେ; ସର୍ପରାଜ ବାସୁକି ତାଙ୍କ କମରେ ମହା ଭୂଷଣ ଭାବେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ।
ଆତ୍ମାନମାତ୍ମାତ୍ମତଯା ଚ ସଂସ୍ତୁତୋ ଵେଦାଂତଵେଦ୍ଯୋ ନ ହି ଵିଶ୍ଵଚେଷ୍ଟିତଃ ସ୍ଥିତସ୍ତଦାନୀଂ ପରମଂ ପରାଣାଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣୋ ଭୁଵନୈକଭର୍ତା॥ ୩୪.
ଯିଏ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମା ଭାବେ ପ୍ରଶଂସିତ, ବେଦାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଉଥିବା, ସଂସାରୀ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନ ଲିପ୍ତ, ସେ ସମୟରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଏକମାତ୍ର ନାଥ ଭାବେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଥିଲେ।
ଵନଂ ଗତେ ମହାଦେଵେ ଗିରିଜା ଵିରହାତୁରା ୩୫.
ମହାଦେବ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଯିବା ସମୟରେ, ଗିରିଜା ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଚିଂତଯଂତୀ ଶିଵଂତନ୍ଵୀ ସର୍ଵଭାଵେନ ଶୋଭନା ୩୫.
ଶିବଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ମନ, ଦେହ ଓ ଆତ୍ମାରେ ଚିନ୍ତନ କରୁଥିବା ସୁନ୍ଦର ଓ ଶୋକ୍ତି ନାରୀ।
ତପସା ମହତା ଚୈଵ ଶିଵଂ ପ୍ରାପ୍ତାସି ଶୋଭନେ ୩୫.
ତୁମେ ବଡ଼ ତପସ୍ୟା କରି ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଦ୍ଯୂତେ ହି ଵହଵୋ ଦୋଷା ନ ଶ୍ରୁତାଃ କିଂ ତ୍ଵଯାଽନଘେ ୩୫.
ଜୁଆ ଖେଳରେ ଅନେକ ଦୋଷ ଅଛି—ତୁମେ ଏହା ବିଷୟରେ କି ଶୁଣିନାହିଁ, ହେ ପାପହୀନା?
ଅସ୍ମାଭିଃ ସହିତା ଦେଵି ଗଚ୍ଛଗଚ୍ଛ ଵରାନନେ॥ ୩୫.
ହେ ଦେବୀ, ହେ ସୁନ୍ଦର ମୁହଁବାଳି, ଆମ ସହିତ ଆସ, ଆସ।
ଯାଵଚ୍ଛଂଭୁର୍ଦୂରତୋ ନାଭିଗଚ୍ଛେତ୍ତାଵଦ୍ଗତ୍ଵା ଶଂକରଂ କ୍ଷାମଯସ୍ଵ ୩୫.
ଶଂଭୁ ନିକଟକୁ ଆସିବା ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ଖ୍ଷମା ଚାହିଁବା।
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯ ଵିଜଯାପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ପ୍ରହସ୍ଯାମାନା ସମଧୀରଚେତାଃ ୩୫.
ଏହି ବିଜୟ ଭାବରେ କହାଯାଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ ରହିଲା।