ପରାଙ୍ଗମୁଖାଶ୍ଚ ସଂଜାତା ଭୃଙ୍ଗୀ ଚୈଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ ଭୃଙ୍ଗୀ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଗଣାସ୍ତେ ଦୁଃଖିନୋଽଭଵନ୍ ୩୪.
ଏହିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଣମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ରୁଷିତଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପ୍ରତି ଶଂକରଃ॥ ୩୪.
ଶଙ୍କର ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଉପହାସଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ସର୍ଵେ ହି ଋଷଯୋ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି।
ଉପହାସପରାଃ ସର୍ଵେ କିଂ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ କୃତଂ ଶୁଭେ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ଉପହାସ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି— ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଆଜି କଣ କରିଛ?
ତ୍ଵଯା ଜିତୋ ହ୍ଯହଂ ସୁଭ୍ରୁ ଯଦି ଜାନାସି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ଦେହି କୌପୀ ନାମାତ୍ରଂ ମେ ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁମର୍ହସି॥ ୩୪.
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ଯଦି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମରେ ହାରିଛି; ଏଠାରେ ଏବେ ମୋତେ ଏକ କଉପୀନ ଦିଅ, ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସତୀ ତେନ ଶଂଭୁନା ଯୋଗିନା ତଦା ୩୪.
ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
କିଂ କୌପୀନେନ ତେ କାର୍ଯଂ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା ୩୪.
ହେ ମୁନି, ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିଆ ତୁମେ କଉପୀନର କଣ ଦରକାର?
ଭିକ୍ଷାଟନମିଷେଣୈଵ ଋଷିପତ୍ନ୍ଯୋ ଵିରୋହିତାଃ ୩୪.
ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉପଲକ୍ଷେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ।
କୌପୀନଂ ପତିତଂ ତତ୍ର ମୁନିଭିର୍ନାନ୍ଯଥୋଦିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ କଉପୀନ ପଡ଼ିଥିଲା, ମୁନିମାନେ ଏହା ବ୍ୟତୀତ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁପିତୋ ରୁଦ୍ରଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କୁପିତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵ ଦେଵଗଣାସ୍ତଦା ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ—
ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ଶନୈସ୍ତତ୍ର ଶଂକିତେନ ପରସ୍ପରମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଚୁପଚାପ ଏକାପରେ ଏକା ଶଙ୍କାଭରା କଥା ହେଲେ।
ଯଥା ହି ମଦନୋ ଦଗ୍ଧସ୍ତଥେଯଂ ନାନ୍ଯଥା ଵଚଃ ୩୪.
ଯେପରି ମଦନ ଦହିଗଲେ, ଏହିଠି ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେବ; ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବ ନାହିଁ।
ଵିଲୋକିତାସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସର୍ଵେ ସୌଭାଗ୍ଯମୁଦ୍ରଯା ୩୪.
ସେଇ ଦେବୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ।
କିମାଲୋକପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଣ ହି ୩୪.
କାହିଁକି ସେ ଏହି ଦେହିଆ ଜଗତରେ ମନ ଲଗାଇ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ?
ତ୍ରିପୁରୋ ନୈଵ ଵୈ ଶଂଭୋ ନାଂଧକୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ ଵୃଥୈଵ ତ୍ଵଂ ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଜାତୋଽସି ମମ ଚାଗ୍ରତଃ॥ ୩୪.
ତ୍ରିପୁର, ଆଂଧକ କିମ୍ବା ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି—ବିରୂପାକ୍ଷ, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କିଛି ଲାଭ ହେଲା ନାହିଁ।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ହଯୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରୀ ୩୪.
ଏପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମହାଦେବୀ କହିଲେ।
ଵନମେଵ ଵରଂ ଚାଦ୍ଯ ଵିଜନଂ ପରମାର୍ଥତଃ ୩୪.
ଆଜି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ନିର୍ଜନ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଅଧିକ ଭଲ।
ସ ସୁଖୀ ପରମାର୍ଥଜ୍ଞଃ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ ଚ ପଂଡିତଃ ୩୪.
ଯିଏ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ସୁଖୀ।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ଚ ତଦା ଗିରିଜାଂ ଵିହାଯ ଶ୍ରୀଶଂକରଃ ପରମକାରୁଣିକସ୍ତଦାନୀମ୍ ୩୪.
ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ସେ ସମୟରେ ଶ୍ରୀଶଙ୍କର, ସବୁଠାରୁ ଦୟାଳୁ, ଗିରିଜାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଚାଲିଗଲେ।
ନିର୍ଗତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵେ କୈଲାସଵାସିନଃ ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ବାହାରୁଅଁଥିବା ଦେଖି, କୈଳାସର ସମସ୍ତ ବାସିନ୍ଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଛତ୍ରଂ ଭୃଂଗୀ ସମାଦାଯ ଜଗାମ ତସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠତଃ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ ଛତା ନେଇ, ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ତାଭ୍ଯାଂ ଯୁକ୍ତସ୍ତଦା ନଂଦୀ ପୃଷ୍ଠତୋଽନ୍ଵଗମତ୍ସୁଧୀଃ ୩୪.
ତାଁଠାରେ ନନ୍ଦୀ ମଧ୍ୟ ଯୋଗ ଦେଇ, ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ଶୋଭମାନୋ ମହାଦେଵ ଏଭିଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁଶୋଭନୈଃ ୩୪.
ମହାଦେବ, ଏହି ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେବକମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିବା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଖୀଭିର୍ବହୁଭିସ୍ତତ୍ର ତଥାନ୍ଯାଭିଃ ସୁସଂଵୃତା ୩୪.
ସେଠାରେ, ଗିରିଜା ଅନେକ ସଖୀ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବିକାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ।
ତତୋ ଦୂରଂ ଗତଃ ଶଂଭୁର୍ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ଗଣାଂସ୍ତଦା ୩୪.
ତାପରେ, ଶମ୍ଭୁ ଦୂରକୁ ଚାଲିଯାଇ, ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ସେବକମାନେକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଭୃଂଗିଣଂ ନଂଦିନଂ ଚଂଡଂ ସୋମନଂଦିନମେଵ ଚ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗୀ, ନନ୍ଦୀ, ଚଣ୍ଡ ଓ ସୋମନନ୍ଦିନ—ଏମାନେ ମଧ୍ୟ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ଚ ମହାଦେଵ ଏକ ଏଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ମହାତପସ୍ବୀ ମହାଦେବ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ଏକା ରହିଗଲେ।
କାଶ୍ମୀରରତ୍ନୋପଲସିଦ୍ଧରତ୍ନଵୈଦୂର୍ଯଚିତ୍ରଂ ସୁଧଯା ପରିଷ୍କୃତମ୍ ୩୪.
କାଶ୍ମୀରର ମଣି, ମୂଲ୍ୟବାନ ପଥର ଓ ଅମୃତରେ ଶୋଭିତ ଏକ ସ୍ଥାନରେ ସେ ବସିଥିଲେ।