କନକାଂକିତଶୃଂଗାଗ୍ରପରିଧୂତଵନାଵଲିଃ
ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଗୁଡିକ ହଳି ହେଲା।
ଵସଂତପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ସହର୍ଷମୃତଵଃ ପୁରଃ
ବସନ୍ତ ଆଗୁଆ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଋତୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଗଣୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧାକାରାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଗଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
କୁଂକୁମକ୍ଷୋଦସଂମିଶ୍ରକର୍ପୂରରଜସାନ୍ଵିତଃ
କୁଙ୍କୁମ ଚୂରା ଓ କର୍ପୂର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଆକାଶ ମହକି ଉଠିଲା।
ଅଥ ମୃଦଂଗକମର୍ଦଲଝଲ୍ଲରୀପଟହଦୁଂଦୁଭିତାଲସମନ୍ଵିତୈଃ 1.3.1.12.
ତାପରେ ମୃଦଙ୍ଗ, କରତାଳ, ଝଲରୀ, ପଟାହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼ାକର ତାଳରେ ଆକାଶ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ସୁରଵଧୂଜନନୃତ୍ତନିରଂତରୋଲ୍ଲୁଲିତତୁଂବରୁଗାଯନଗୀତିଭିଃ
ଦେବୀମାନେ ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତୁମ୍ବରୁ ବାଦ୍ୟ ଓ ଗୀତର ସଙ୍ଗେ।
ସରସମେତ୍ଯ ଶିଵଃ କରୁଣାନିଧିର୍ନତମୁଖୀମପି ତାମପଲଜ୍ଜଯା
କରୁଣାର ସାଗର ଶିବ, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଲଲିତଯା ନିଜଯା ପ୍ରିଯଯାନ୍ଵିତଃ ସୁରମୁନୀଂଦ୍ରସମାଜସମାଵୃତଃ
ଶିବ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ମୂଦ୍ରାରେ ଏବଂ ଦେବ ଓ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘିରି ରହିଲେ।
ଅଥ ଶିଵଃ ସୁରରାଜସମର୍ପିତାଞ୍ଛୁଭପଟୀରମୁଖାନିଲସୌରଭାନ୍
ତାପରେ ଶିବ, ଯାହାକୁ ଦେବରାଜ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦିଆ ପବନର ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ...
ସମନୁଲେପିତହାରସୁମଂଡିତାଵଭିଗତୌ ସିତତାଂ ସମଲଂକୃତୌ
ମାଳା ପିନ୍ଧି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ଦୁଇଜଣ ଧଳା ଶୋଭାରେ ସଜି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
କଠିନତୁଂଗଘନସ୍ତନକୋରକସ୍ଥଗିତମଂଗଲଗଂଧମନୋହରାମ୍
ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼, ଉଚ୍ଚ, ଘନ ମନ୍ଦାର କୋରକ ଭଳି ଅଂଶ ଦ୍ୱାରା ମଙ୍ଗଳ ଗନ୍ଧ ଅଧିକ ମନୋହର ହେଇଥିଲା।
ଅଥ ଵିନୋଦଶତୈରୁପଲକ୍ଷିତାଂ ନିଜଵିଯୋଗଜତାପ କୃଶାନ୍ଵିତାମ୍
ଅନେକ ମନୋରଞ୍ଜନର ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ତଥାପି ପ୍ରିୟର ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଶରୀର କ୍ଷୀଣ ହେଇଯାଇଥିଲା।
ସକୁତୁକଂ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ନଗାତ୍ମଜା ପୁରରିପୁଂ ଭୁଵନତ୍ରଯଗୁପ୍ତଯେ
ପାହାଡ଼ର ଝିଅ କୁତୁହଳରେ, ତିନି ଜଗତର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପୁରର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଯାଚତ୍ତାଦୃଶା ଶଂଭୁମଵିନାଭାଵମାତ୍ମନଃ
ସେ ଶଂଭୁଙ୍କୁ ଏପରି ଏକତ୍ୱ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କେବେ ବି ଅଲଗା ହେବେନାହିଁ।
ଇଦଂ ଵିଜ୍ଞାପଯାମାସ ଲୋକାନୁଗ୍ରହକାରଣାତ୍
ସେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଭଲ ପାଇଁ।
ନ ତ୍ଯାଜ୍ଯମେତତ୍ତେ ରୂପମତ୍ର ଦୃଷ୍ଟିମନୋହରମ୍ ମନୋହରମିଦଂ ରୂପମେତତ୍ତେ ଲୋକମଂଗଲମ୍
ତୁମର ଏହି ରୂପ, ଦେଖିବାକୁ ଏତେ ମନୋହର, ଛାଡ଼ିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ଏହି ରୂପ ଜଗତର ମଙ୍ଗଳ ଆଣେ।
ଆଲୋକ୍ଯତାଂ ସଦା ସର୍ଵୈର୍ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧସମନ୍ଵିତମ୍
ଏହା ସଦା ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେଖାଯାଉ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରିଥିବା।
ଭୀଷଣୈରଲମୀଶାନ ଜଯ ଵେଷପରିଗ୍ରହୈଃ
ହେ ଈଶାନ, ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭୂଷା ଧରି, ବିଜୟୀ ହେବା।
ଭୂଷିତୋ ରତ୍ନଭୂଷାଭିର୍ଵିହରସ୍ଵ ମହେଶ୍ଵର
ମହେଶ୍ୱର, ରତ୍ନର ଭୂଷଣ ପିନ୍ଧି ଆପଣ ସ୍ୱେଚ୍ଛାରେ ଘୁଞ୍ଚିବା।
ସେଵଂତାମତ୍ର ଦେଵେଶଂ ନୃତ୍ଯଵାଦିତ୍ରଗୀତିଭିଃ
ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନୃତ୍ୟ, ସଙ୍ଗୀତ ଓ ଗୀତରେ ସେବା କରାଯାଉ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଦଯଂ ଦେଵ ସୁଗଂଧିଃ ପୁଷ୍ଟିଵର୍ଦ୍ଧନଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ଦେବ, ଏହି ସୁଗନ୍ଧ ପୋଷଣ ଓ ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇ ଦେଇଥାଏ।
ଗୃହୀତମତ୍ର ଦେଵେଶ ସର୍ଵମଂତ୍ରାତ୍ମକଂ ଵପୁଃ
ଏଠାରେ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ମନ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥ ଧରିଥିବା ଆକୃତି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି।
ଜ୍ଞାନାଜ୍ଞାନକୃତଂ ନିତ୍ଯମପରାଧସହସ୍ରକମ୍ 1.3.1.13.
ଜ୍ଞାନ ଓ ଅଜ୍ଞାନରୁ ନିତ୍ୟ ହଜାର ହଜାର ଅପରାଧ ହୁଏ।
ଇତି ଦେଵ୍ଯା ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶମ୍ଭୁଃ ଶୋଣାଚଲେଶ୍ଵରଃ
ଦେବୀଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶମ୍ଭୁ, ଶୋଣାଚଳର ପ୍ରଭୁ—
ଆଭାଷ୍ଯ ଗୌରୀଂ କୁତୁକାଦ୍ରଂତୁକାମଃ ସ୍ଵଯଂ ଶିଵଃ
ଶିବ ନିଜେ, ଆନନ୍ଦରେ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଏକତ୍ୱ ଚାହିଁ କଥା କହିଲେ।
କୃତ୍ଵା ପ୍ରାପ ଵରଂ ମତ୍ତଃ ସୌଗନ୍ଧ୍ଯଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍
ବର ଦେଇ, ସେ ତାଙ୍କୁ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଦେଲେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ଵରଂ ସ୍ଵଗନ୍ଧେନାମୋହଯତ୍ସୁରଯୋଷିତଃ
ବର ପାଇ, ନିଜ ସୁଗନ୍ଧରେ ଦେବୀ ଦେବଙ୍କର ମହିଳାମାନେକୁ ମୋହିତ କରିଦେଲେ।
ଦେଵୈରଭ୍ଯର୍ଥିତଃ ସୋହମାହୂଯାସୁରନାଯକମ୍
ଦେବମାନେ ଅନୁରୋଧ କରିଲେ, ମୁଁ ଅସୁରମାନେର ନାୟକଙ୍କୁ ଡାକିଲି।
ପ୍ରଣମ୍ଯ ଭକ୍ତିମନସା ମାମପ୍ଯର୍ଚେଦମୂଚିଵାନ୍
ସେ ଭକ୍ତିଭାବରେ ମୋତେ ନମସ୍କାର କରି, ପୂଜା କରି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ମଦଂଗସଂଭଵଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୌରଭଂ ଵିଶ୍ଵମୋହନମ୍
ମୋ ଦେହରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରେ, ତୁମର ହେଉ।