ଶିଵୋ ଵରେଣ୍ଯଃ ସର୍ଵେଶୋ ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁମର୍ହସି ୩୪.
ଶିବ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୟନଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରେ ଭୃଂଗିନ୍ମୌନମାଲଂବ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭଵାଥ ଵା ଵ୍ରଜ ୩୪.
ହେ ଭୃଙ୍ଗି, କିମ୍ବା ଚୁପ୍ ରୁହ, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତ ହୁଅ, ନାହିଁଲେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ।
ତପସା କେନ ଚାନୀତଃ କଯା ଚାପି ଶିଵୋ ହ୍ଯଯମ୍ ୩୪.
କିଏ କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି?
କୋଽସି ତ୍ଵଂ କେନ ଯୁକ୍ତୋଽସି କସ୍ମାଚ୍ଚ ବହୁ ଭାଷସେ ୩୪.
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏଠି ଅଛ? ଏବଂ କାହିଁକି ଏତେ କଥା କହୁଛ?
ଭୃଂଗିଣୋକ୍ତା ତିରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦା ଶାପଂ ଦଦୌ ସତୀ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗିଙ୍କ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରି, ସତୀ ସେଠାରେ ଶାପ ଦେଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ପାର୍ଵତୀ ଶଂକରପ୍ରିଯା ୩୪.
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାପରେ—
କର ଗୃହ୍ଯ ଚ ତନ୍ଵଂଗୀ ଭୁଜଂଗଂ ଵାସୁକିଂ ତଥା ୩୪.
ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, କମଳାଙ୍ଗି ଓ ସାପ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ଶଂଭୋର୍ଜଗ୍ରାହ କୁପିତା ଭୂଷଣାନି ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା ୩୪.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭୂଷଣ ଧରିନେଲେ।
କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ନାଗୌ ମହେଶକୃତଭୂଷଣୌ ୩୪.
କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ନାମକ ଦୁଇଟି ହାତୀକୁ ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣରେ ସଜାଇଥିଲେ।
କୌପୀନାଚ୍ଛା ଦନଂ ତସ୍ଯା ଚ୍ଛଲୋକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରହସ୍ଯ ଵୈ ୩୪.
କେବଳ ଏକ କଉପୀନ ପିନ୍ଧି, ସେ ହସିକି ତାଙ୍କର ମଜାକିଆ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ନଦେଇ ତାକୁ ଦାନ ଦେଲେ।
ପରାଙ୍ଗମୁଖାଶ୍ଚ ସଂଜାତା ଭୃଙ୍ଗୀ ଚୈଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ ଭୃଙ୍ଗୀ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଗଣାସ୍ତେ ଦୁଃଖିନୋଽଭଵନ୍ ୩୪.
ଏହିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଣମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ରୁଷିତଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପ୍ରତି ଶଂକରଃ॥ ୩୪.
ଶଙ୍କର ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଉପହାସଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ସର୍ଵେ ହି ଋଷଯୋ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି।
ଉପହାସପରାଃ ସର୍ଵେ କିଂ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ କୃତଂ ଶୁଭେ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ଉପହାସ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି— ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଆଜି କଣ କରିଛ?
ତ୍ଵଯା ଜିତୋ ହ୍ଯହଂ ସୁଭ୍ରୁ ଯଦି ଜାନାସି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ଦେହି କୌପୀ ନାମାତ୍ରଂ ମେ ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁମର୍ହସି॥ ୩୪.
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ଯଦି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମରେ ହାରିଛି; ଏଠାରେ ଏବେ ମୋତେ ଏକ କଉପୀନ ଦିଅ, ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସତୀ ତେନ ଶଂଭୁନା ଯୋଗିନା ତଦା ୩୪.
ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
କିଂ କୌପୀନେନ ତେ କାର୍ଯଂ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା ୩୪.
ହେ ମୁନି, ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିଆ ତୁମେ କଉପୀନର କଣ ଦରକାର?
ଭିକ୍ଷାଟନମିଷେଣୈଵ ଋଷିପତ୍ନ୍ଯୋ ଵିରୋହିତାଃ ୩୪.
ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉପଲକ୍ଷେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ।
କୌପୀନଂ ପତିତଂ ତତ୍ର ମୁନିଭିର୍ନାନ୍ଯଥୋଦିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ କଉପୀନ ପଡ଼ିଥିଲା, ମୁନିମାନେ ଏହା ବ୍ୟତୀତ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା କୁପିତୋ ରୁଦ୍ରଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି ରୁଦ୍ର, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭଗବାନ, ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
କୁପିତଂ ଶଂକରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵ ଦେଵଗଣାସ୍ତଦା ୩୪.
ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କ୍ରୋଧିତ ଦେଖି ସେଇ ସମୟରେ ସମସ୍ତ ଦେବଗଣ—
ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ଶନୈସ୍ତତ୍ର ଶଂକିତେନ ପରସ୍ପରମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ସେଠାରେ ଚୁପଚାପ ଏକାପରେ ଏକା ଶଙ୍କାଭରା କଥା ହେଲେ।
ଯଥା ହି ମଦନୋ ଦଗ୍ଧସ୍ତଥେଯଂ ନାନ୍ଯଥା ଵଚଃ ୩୪.
ଯେପରି ମଦନ ଦହିଗଲେ, ଏହିଠି ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ହେବ; ଅନ୍ୟ କିଛି ହେବ ନାହିଁ।
ଵିଲୋକିତାସ୍ତଯା ଦେଵ୍ଯା ସର୍ଵେ ସୌଭାଗ୍ଯମୁଦ୍ରଯା ୩୪.
ସେଇ ଦେବୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ସହିତ ଦୃଷ୍ଟିପାତ କଲେ।
କିମାଲୋକପରୋ ଭୂତ୍ଵା ଚକ୍ଷୁଷା ପରମେଣ ହି ୩୪.
କାହିଁକି ସେ ଏହି ଦେହିଆ ଜଗତରେ ମନ ଲଗାଇ, ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାହିଲେ?
ତ୍ରିପୁରୋ ନୈଵ ଵୈ ଶଂଭୋ ନାଂଧକୋ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜ ଵୃଥୈଵ ତ୍ଵଂ ଵିରୂପାକ୍ଷୋ ଜାତୋଽସି ମମ ଚାଗ୍ରତଃ॥ ୩୪.
ତ୍ରିପୁର, ଆଂଧକ କିମ୍ବା ବୃଷଭଧ୍ୱଜ ମଧ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି—ବିରୂପାକ୍ଷ, ତୁମେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଅପରିଗ୍ରହରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, କିଛି ଲାଭ ହେଲା ନାହିଁ।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ହଯୁଵାଚ ପରମେଶ୍ଵରୀ ୩୪.
ଏପରି ଅନେକ ଶବ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କଥା ମହାଦେବୀ କହିଲେ।
ଵନମେଵ ଵରଂ ଚାଦ୍ଯ ଵିଜନଂ ପରମାର୍ଥତଃ ୩୪.
ଆଜି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ନିର୍ଜନ ଓ ଶୂନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ଅଧିକ ଭଲ।
ସ ସୁଖୀ ପରମାର୍ଥଜ୍ଞଃ ସ ଵିଦ୍ଵାନ୍ସ ଚ ପଂଡିତଃ ୩୪.
ଯିଏ ପରମ ସତ୍ୟକୁ ଜାଣେ, ଯିଏ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ ଓ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା, ସେଉଁଠି ସତ୍ୟରେ ସୁଖୀ।