xxxଵାତ୍ତ୍ଵଯାରାଧିତ ଏଵ ଏଷ ଶିଵଃ ପରାଣାଂ ପରମଃ ପରାତ୍ମା॥ ୩୪.
ନିଶ୍ଚୟ ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ତୁମେ ପୂଜା କରିଛ। ଏହେ ଶିବ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ସର୍ବପରାତ୍ମା।
ଭୃଂଗିଣେତ୍ଯେଵମୁକ୍ତା ସା ହ୍ଯୁଵାଚ କିପିତା ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗି ବୋଲି ଡାକିଲେ, ସେ ତେଜରେ ଭରିଯାଇ କ୍ରୋଧରେ କହିଲେ।
ହଂ ଭୃଂଗିନ୍ପକ୍ଷପାତିତ୍ଵାଦ୍ଯଦୁକ୍ତଂ ଵଚନଂ ମମ ୩୪.
ହଁ, ଭୃଙ୍ଗି, ତୁମର ପକ୍ଷପାତ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଭାବରେ ମୋତେ କହିଛ।
ଅହଂ ଶିଵାତ୍ମିକା ମୂଢ ଶିଵୋ ନିତ୍ଯଂ ମଯି ସ୍ଥିତଃ ୩୪.
ମୂର୍ଖ, ମୁଁ ଶିବ ତତ୍ତ୍ୱର ଅଂଶ। ଶିବ ସଦା ମୋ ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତଂ ଚ ଵାକ୍ଯଂ ଶୁଭଦଂ ପାର୍ଵତ୍ଯା ଭୃଂଗିଣା ତଦା ୩୪.
ତାପରେ ପାର୍ବତୀ ଓ ଭୃଙ୍ଗି ସେ ଶୁଭ ବାକ୍ୟ ଶୁଣିଲେ।
ପୁତୁର୍ଯଜ୍ଞେ ଚ ଦକ୍ଷସ୍ଯ ଶିଵନିଂଦା ତ୍ଵଯା ଶ୍ରୁତା ୩୪.
ପୁଅ, ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ତୁମେ ଶିବଙ୍କ ନିନ୍ଦା ଶୁଣିଥିଲ।
ତତ୍କ୍ଷଣାଦେଵ ନନ୍ଵଂଗି ହ୍ଯଧୁନା କିଂ କୃତଂ ତ୍ଵଯା ୩୪.୧୦୬ କଥଂ ଵା ପର୍ଵତଶ୍ରେଷ୍ଠାଜ୍ଜାତା ସେ ଵରଵର୍ଣିନି ୩୪.
ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରୁ ଏଯାଁ ଅପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ କମଳାଙ୍ଗି, ତୁମେ କଣ କରିଛ? ଏବଂ, ହେ ପାହାଡ଼ମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କିପରି ଜନ୍ମ ନେଲ? ହେ ଉତ୍ତମବର୍ଣ୍ଣା।
ସପ୍ରେମା ଚ ଶିଵେ ଭକ୍ତିସ୍ତଵ ନାସ୍ତୀହ ସଂପ୍ରାତମ୍ ୩୪.
ଏ ସମୟରେ ତୁମର ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରେମଭରା ଭକ୍ତି ନାହିଁ।
ଶିଵାତ୍ପରତରଂ ନାନ୍ଯତ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ ୩୪.
ତିନି ଲୋକରେ ଶିବଠାରୁ ଉପରେ କିଛି ନାହିଁ।
ଭକ୍ତାସି ତ୍ଵଂ ମହାଦେଵି ମହାଭାଗ୍ଯଵତାଂ ଵରେ ୩୪.
ତୁମେ ଭକ୍ତା, ହେ ମହାଦେବୀ, ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶିଵୋ ଵରେଣ୍ଯଃ ସର୍ଵେଶୋ ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁମର୍ହସି ୩୪.
ଶିବ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚୟନଯୋଗ୍ୟ, ତୁମେ ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରେ ଭୃଂଗିନ୍ମୌନମାଲଂବ୍ଯ ସ୍ଥିରୋ ଭଵାଥ ଵା ଵ୍ରଜ ୩୪.
ହେ ଭୃଙ୍ଗି, କିମ୍ବା ଚୁପ୍ ରୁହ, କିମ୍ବା ଶାନ୍ତ ହୁଅ, ନାହିଁଲେ ଏଠାରୁ ଚାଲିଯାଅ।
ତପସା କେନ ଚାନୀତଃ କଯା ଚାପି ଶିଵୋ ହ୍ଯଯମ୍ ୩୪.
କିଏ କେଉଁ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଶିବଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିଛି?
କୋଽସି ତ୍ଵଂ କେନ ଯୁକ୍ତୋଽସି କସ୍ମାଚ୍ଚ ବହୁ ଭାଷସେ ୩୪.
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁ ଶକ୍ତିରେ ଏଠି ଅଛ? ଏବଂ କାହିଁକି ଏତେ କଥା କହୁଛ?
ଭୃଂଗିଣୋକ୍ତା ତିରସ୍କୃତ୍ଯ ତଦା ଶାପଂ ଦଦୌ ସତୀ ୩୪.
ଭୃଙ୍ଗିଙ୍କ କଥାକୁ ଅବହେଳା କରି, ସତୀ ସେଠାରେ ଶାପ ଦେଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତଦା ଦେଵୀ ପାର୍ଵତୀ ଶଂକରପ୍ରିଯା ୩୪.
ଏଭଳି କହି, ଦେବୀ ପାର୍ବତୀ, ଶଙ୍କରଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତାପରେ—
କର ଗୃହ୍ଯ ଚ ତନ୍ଵଂଗୀ ଭୁଜଂଗଂ ଵାସୁକିଂ ତଥା ୩୪.
ତାଙ୍କର ହାତ ଧରି, କମଳାଙ୍ଗି ଓ ସାପ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ଶଂଭୋର୍ଜଗ୍ରାହ କୁପିତା ଭୂଷଣାନି ତ୍ଵରାନ୍ଵିତା ୩୪.
କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଭୂଷଣ ଧରିନେଲେ।
କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ନାଗୌ ମହେଶକୃତଭୂଷଣୌ ୩୪.
କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର ନାମକ ଦୁଇଟି ହାତୀକୁ ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ ଶୁଭ୍ର ଭୂଷଣରେ ସଜାଇଥିଲେ।
କୌପୀନାଚ୍ଛା ଦନଂ ତସ୍ଯା ଚ୍ଛଲୋକ୍ତ୍ଯା ଚ ପ୍ରହସ୍ଯ ଵୈ ୩୪.
କେବଳ ଏକ କଉପୀନ ପିନ୍ଧି, ସେ ହସିକି ତାଙ୍କର ମଜାକିଆ କଥାକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ନଦେଇ ତାକୁ ଦାନ ଦେଲେ।
ପରାଙ୍ଗମୁଖାଶ୍ଚ ସଂଜାତା ଭୃଙ୍ଗୀ ଚୈଵ ମହାତପାଃ ୩୪.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ, ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ ଭୃଙ୍ଗୀ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କଲେ।
ଏତେ ଚାନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଗଣାସ୍ତେ ଦୁଃଖିନୋଽଭଵନ୍ ୩୪.
ଏହିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଣମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ।
ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ରୁଷିତଃ ପାର୍ଵତୀଂ ପ୍ରତି ଶଂକରଃ॥ ୩୪.
ଶଙ୍କର ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଉପହାସଂ ପ୍ରକୁର୍ଵଂତି ସର୍ଵେ ହି ଋଷଯୋ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ବଡ଼ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି।
ଉପହାସପରାଃ ସର୍ଵେ କିଂ ତ୍ଵଯାଦ୍ଯ କୃତଂ ଶୁଭେ ୩୪.
ସମସ୍ତେ ଉପହାସ କରିବାରେ ଲାଗିଛନ୍ତି— ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଆଜି କଣ କରିଛ?
ତ୍ଵଯା ଜିତୋ ହ୍ଯହଂ ସୁଭ୍ରୁ ଯଦି ଜାନାସି ତତ୍ତ୍ଵତଃ ଦେହି କୌପୀ ନାମାତ୍ରଂ ମେ ନାନ୍ଯଥା କର୍ତୁମର୍ହସି॥ ୩୪.
ହେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟିବତୀ, ଯଦି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିଛ, ତେବେ ମୁଁ ତୁମରେ ହାରିଛି; ଏଠାରେ ଏବେ ମୋତେ ଏକ କଉପୀନ ଦିଅ, ଅନ୍ୟ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତା ସତୀ ତେନ ଶଂଭୁନା ଯୋଗିନା ତଦା ୩୪.
ଏପରି ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯିବା ପରେ, ସତୀ ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—
କିଂ କୌପୀନେନ ତେ କାର୍ଯଂ ମୁନିନା ଭାଵିତାତ୍ମନା ୩୪.
ହେ ମୁନି, ଶୁଦ୍ଧ ମନବଳିଆ ତୁମେ କଉପୀନର କଣ ଦରକାର?
ଭିକ୍ଷାଟନମିଷେଣୈଵ ଋଷିପତ୍ନ୍ଯୋ ଵିରୋହିତାଃ ୩୪.
ଭିକ୍ଷା ମାଗିବା ଉପଲକ୍ଷେ ଋଷିମାନଙ୍କର ଜଣେ ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ।
କୌପୀନଂ ପତିତଂ ତତ୍ର ମୁନିଭିର୍ନାନ୍ଯଥୋଦିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ କଉପୀନ ପଡ଼ିଥିଲା, ମୁନିମାନେ ଏହା ବ୍ୟତୀତ କିଛି କହିଲେ ନାହିଁ।