ସ ପଣଂ ଚ ତଦା ଚକ୍ରେ ଛଲେନ ମହତା ଵୃତଃ ୩୪.
ସେତେବେଳେ, ସେ ବଡ଼ ଚତୁରତା ସହିତ ଜୁଆରେ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ।
ନାରଦୋଽସ୍ଯାଃ ଶିଵେନାଥ ଉପହାସକରୋଽଭଵତ୍ ୩୪.
ନାରଦ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମିଶି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାସ୍ୟର କାରଣ ହେଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଦୁରୁକ୍ତୈଶ୍ଚ କୁପିତା ପାର୍ଵତୀ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ନାରଦଙ୍କର କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ତଥା ଶିରୋମଣୀ ଚୈଵ ତରଲେ ଚ ମନୋହରେ ଦୃଷ୍ଟଂ ହରେଣ ଚ ପୁନଃ ପୁନର୍ଦ୍ଯୂତମକାରଯତ୍॥ ୩୪.
ଏଭଳି, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଆକର୍ଷକ, ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଜୁଆ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ତଥା ଗିରିଜଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୩୪.
ତାପରେ ଗିରିଜା ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କ୍ରିଯତେ ଚ ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ କଃ ପଣୋ ହି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍ ୩୪.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ କଉଁ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଛ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା କହ।
ମଯା ପଣୋଽଯଂ କ୍ରିଯତେ ଭଵାନି ତ୍ଵଦର୍ଥମେତଚ୍ଚ ଵିଭୂଷଣଂ ମହତ୍ ୩୪.
ଭବାନୀ, ଏହି ମହା ଭୂଷଣ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଖେଳରେ ଶର୍ତ୍ତ ରଖୁଛି।
ଇଦମେଵ ତ୍ଵଯା ତନ୍ଵି ମାଂ ଜିତ୍ଵା ଗୃହ୍ଯତାଂ ସୁଖମ୍ ୩୪.
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିଲେ, ଏହି ଭୂଷଣ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇପାର।
ଏଵଂ ଵିକ୍ରୀଡମାନୌ ତାଵକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ୩୪.
ଏଭଳି, ଦୁହେଁ ଜୁଆ ଖେଳର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ମଜାରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଗୌରୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଶଂକରଂ ତ୍ଵତିସୁଂଦରୀ ୩୪.
ହସିକି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୌରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦା ମହେଶଃ ପ୍ରହସନ୍ସତ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ ୩୪.
ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ହସିକି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଅଜେଯୋଽହଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ସର୍ଵଥୈଵ ତସ୍ମାନ୍ନ ଵାଚ୍ଯଂ ତୁ ଵୋଚ ହି ସାଧ୍ଵି ୩୪.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ବି ଅଜୟ ଅଛି; ତେଣୁ, ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଏହା ବିପରୀତ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଦାମ୍ବିକାହ ସ୍ଵପତିଂ ମହେଶଂ ମଯା ଜିତୋଽସ୍ଯଦ୍ଯ ନ ଵିସ୍ମଯୋଽତ୍ର ଜିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ନ ସଂଦେହସ୍ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି ଶଂକର॥ ୩୪.
ତେବେ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜିତିଛି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ହାରିଗଲା, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଏହା ବୁଝିପାରୁନାହା।"
ଏଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ରୁଚିରଂ ଗିରିଜା ତୁ ଶଂଭୁଂ ସା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯା ନର୍ମଵଚସା ସ ତଯାଭିଭୂତଃ ୩୪.
ଏପରି ଭାବେ ଗିରିଜା ହସିଲେ ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସିକି ମଜାକିଆ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଅଜେଯୋଽହଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତଵ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୩୪.
ମୁଁ କେବେ ହାରିବିନି, ବଡ଼ ଆଖିଅଳି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଚ ଵିହସ୍ଯ ସା ୩୪.
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମଯୈକଯା ଜିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ଦ୍ଯୂତେନ ଵିମଲେନ ହି ॥ ୩୪.
ମୁଁ ଏକା ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ଖେଳରେ ତୁମକୁ ଜିତିଛି।
ଏଵଂ ଵିଵଦମାନୌ ତୌ ଦଂପତୀ ପରମେଶ୍ଵରୌ ୩୪.
ଏଭଳି ଭାବେ ସେଇ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦମ୍ପତି, ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ, ଆପସରେ ତର୍କ କରୁଥିଲେ।
ଆକର୍ଣଯାଽଽକର୍ଣଵିଶାଲନେତ୍ରେ ଵାକ୍ଯଂ ତଦେକଂ ଜଗଦେକମଂଗଲମ୍ ୩୪.
ବଡ଼ ଆଖିଅଳି, ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ, ସେଇ ଏକ କଥା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ।
ଅଜିତୋ ହି ମହାଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ପରମୋ ଗୁରୁଃ ୩୪.
ମହାଦେବ ନିଶ୍ଚୟ ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ।
ଏକ ଏଵ ପରଂ ଜ୍ଯୋତିସ୍ତେଷାମପି ଚ ଯନ୍ମହଃ ୩୪.
ସେଠି ଏକମାତ୍ର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆଲୋକ, ତାଙ୍କର ମହିମା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ।
କଥଂ ତ୍ଵଯା ଜିତୋ ଦେଵି ହ୍ଯଜେଯୋ ଭୁଵନତ୍ରଯେ ୩୪.
ଦେବୀ, ତିନି ଭୁବନରେ ଯିଏ କେବେ ହାରିନାହିଁ, ତାଙ୍କୁ କିପରି ତୁମେ ଜିତିପାରିଲା?
ନାରଦେନୈଵମୁକ୍ତା ସା କୁପିତା ପାର୍ଵତୀ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ନାରଦଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ବହୁତ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ।
ଚାପଲ୍ଯାଚ୍ଚ ନ ଵକ୍ତ୍ଵ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ର ନମୋସ୍ତୁ ତେ ୩୪.
ଅସାବଧାନତାରେ ମୁଁ ଏପରି କଥା କହିଦେଲି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
କଥଂ ଶିଵୋ ହି ଦେଵର୍ଷ ଉକ୍ତୋଽତୋ ହି ତ୍ଵଯା ବହୁ ୩୪.
ଦେବଋଷି, ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏତେ କଥା କାହିଁକି କହିଲେ?
ମଯା ଲବ୍ଧପ୍ରତିଷ୍ଠୋଽଯଂ ଜାତୋ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ॥ ୩୪.
ମୋ ଦ୍ୱାରା ସେ ପ୍ରସିଦ୍ଧି ପାଇଛନ୍ତି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନାରଦୋ ମୌନମାଶ୍ରଯତ୍ ୩୪.
ଏପରି ଅନେକ ପ୍ରକାର କଥା ଶୁଣି, ନାରଦ ଚୁପ୍ ହୋଇଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ବହୁ ନ ଵକ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁନରେଵ ଚ ଭାମିନି ୩୪.
ଭାମିନୀ, ପୁଣି ଏପରି ଅଧିକ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ୍ତ୍ରୀଭାଵଯୁକ୍ତାସି ଵରାନନେ ତ୍ଵଂ ଦେଵଂ ନ ଜାନାସି ପରଂ ପରାଣାମ୍ ୩୪.
ସୁନ୍ଦର ମୁହଁଅଳି, ତୁମେ ନାରୀସ୍ୱଭାବରେ ଅଛ, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯିଏ, ସେଇ ପରମ ଦେବତାଙ୍କୁ ଜାଣିନାହ।
ଯଥା କୃତଂ ତେନ ପିନାକିନା ପୁରା ଏତତ୍ସ୍ମୃତଂ କିଂ ସୁଭଗେ ଵଦସ୍ଵ ନଃ ୩୪.
ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ପୂର୍ବରୁ ପିନାକଧାରୀ ଯାହା କରିଥିଲେ, ଏହା ମନେ ପକାଯାଇଛି—କଣ ତାହା? ଆମକୁ କୁହ।