କା କ୍ରୀଡା ହି ତ୍ଵଯା ଭାଵ୍ଯା ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ମମାଗ୍ରତଃ ୩୪.
ତୁମେ କେଉଁ ଖେଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୀଘ୍ର କୁହ।
ଦ୍ଯୂତକ୍ରୀଡା ମହାଦେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିଵିଧାତ୍ର ଚ ୩୪.
ହେ ମହାଦେବ, ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵୋ ପରତଂ ସତୀ ଭୃଶମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ କୁପିତା ଋଷିଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହିପରି କହି, ସତୀ ଅତି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଋଷିଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽସି ମୁନିର୍ମନୀଷିଣାଂ ଶାସ୍ତା ହି ଵାକ୍ଯଂ ଵିଵିଧୈଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧୈଃ ୩୪.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ମୁନି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵ୍ଯା ନାରଦୋ ଦେଵଦର୍ଶନଃ ୩୪.
ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ନାରଦ ତା ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଦ୍ଯୂତଂ ନ ଜାନାମି ନ ଚାଶ୍ରଯାମି ହ୍ଯହଂ ତପସ୍ଵୀ ଶିଵକିଂକରଶ୍ଚ କଥଂ ଚ ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି ରାଜକନ୍ଯକେ ଯୋଗୀଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରେ॥ ୩୪.
ମୁଁ ଜୁଆ ଖେଳିବା କିମ୍ବା ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ହେବା କଥା ଜାଣେନି, ମୁଁ ତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତପସ୍ବୀ ଓ ଶିବଙ୍କର ଦାସ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାଜକନ୍ୟା, ତୁମେ ମୋତେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ବିଷୟରେ କାହିଁକି ପଚାରୁଛ?
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଗିରିଜା ସତୀ ତଦା ହ୍ଯୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚ ଵିହସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଗିରିଜା ହସିକି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗିରିରାଜକନ୍ଯକା ଜଗ୍ରାହ ଚାକ୍ଷାନ୍ଭୁଵନୈକସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏପରି କହି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ଜୁଆର ଗୁଟି ନେଲେ।
ତୌ ଦଂପତୀ କ୍ରୀଡଯା ସଜ୍ଜମାନୌ ଦୃଷ୍ଟୌ ତଦା ଋଷିଣା ନାରଦେନ ୩୪.
ସେଇ ସମୟରେ, ଋଷି ନାରଦ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବୀ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ ଖେଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି।
ସଖୀଜନେନ ସଂଵୀତା ତଦା ଦ୍ଯୂତପରା ସତୀ ୩୪.
ସତୀ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ଓ ଜୁଆରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ ପଣଂ ଚ ତଦା ଚକ୍ରେ ଛଲେନ ମହତା ଵୃତଃ ୩୪.
ସେତେବେଳେ, ସେ ବଡ଼ ଚତୁରତା ସହିତ ଜୁଆରେ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ।
ନାରଦୋଽସ୍ଯାଃ ଶିଵେନାଥ ଉପହାସକରୋଽଭଵତ୍ ୩୪.
ନାରଦ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମିଶି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାସ୍ୟର କାରଣ ହେଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଦୁରୁକ୍ତୈଶ୍ଚ କୁପିତା ପାର୍ଵତୀ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ନାରଦଙ୍କର କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ତଥା ଶିରୋମଣୀ ଚୈଵ ତରଲେ ଚ ମନୋହରେ ଦୃଷ୍ଟଂ ହରେଣ ଚ ପୁନଃ ପୁନର୍ଦ୍ଯୂତମକାରଯତ୍॥ ୩୪.
ଏଭଳି, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଆକର୍ଷକ, ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଜୁଆ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ତଥା ଗିରିଜଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୩୪.
ତାପରେ ଗିରିଜା ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କ୍ରିଯତେ ଚ ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ କଃ ପଣୋ ହି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍ ୩୪.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ କଉଁ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଛ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା କହ।
ମଯା ପଣୋଽଯଂ କ୍ରିଯତେ ଭଵାନି ତ୍ଵଦର୍ଥମେତଚ୍ଚ ଵିଭୂଷଣଂ ମହତ୍ ୩୪.
ଭବାନୀ, ଏହି ମହା ଭୂଷଣ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଖେଳରେ ଶର୍ତ୍ତ ରଖୁଛି।
ଇଦମେଵ ତ୍ଵଯା ତନ୍ଵି ମାଂ ଜିତ୍ଵା ଗୃହ୍ଯତାଂ ସୁଖମ୍ ୩୪.
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିଲେ, ଏହି ଭୂଷଣ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇପାର।
ଏଵଂ ଵିକ୍ରୀଡମାନୌ ତାଵକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ୩୪.
ଏଭଳି, ଦୁହେଁ ଜୁଆ ଖେଳର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ମଜାରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଗୌରୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଶଂକରଂ ତ୍ଵତିସୁଂଦରୀ ୩୪.
ହସିକି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୌରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ତଦା ମହେଶଃ ପ୍ରହସନ୍ସତ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯମୁଵାଚ ହ ୩୪.
ତାପରେ ମହେଶ୍ୱର ହସିକି ସତ୍ୟ କଥା କହିଲେ।
ଅଜେଯୋଽହଂ ପ୍ରାଣିନାଂ ସର୍ଵଥୈଵ ତସ୍ମାନ୍ନ ଵାଚ୍ଯଂ ତୁ ଵୋଚ ହି ସାଧ୍ଵି ୩୪.
ମୁଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କେବେ ବି ଅଜୟ ଅଛି; ତେଣୁ, ହେ ସାଧ୍ବୀ, ତୁମେ ଏହା ବିପରୀତ କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ତଦାମ୍ବିକାହ ସ୍ଵପତିଂ ମହେଶଂ ମଯା ଜିତୋଽସ୍ଯଦ୍ଯ ନ ଵିସ୍ମଯୋଽତ୍ର ଜିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ନ ସଂଦେହସ୍ତ୍ଵଂ ନ ଜାନାସି ଶଂକର॥ ୩୪.
ତେବେ ଅମ୍ବିକା ତାଙ୍କର ସ୍ୱାମୀ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଜିତିଛି; ଏଠାରେ କୌଣସି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ହାରିଗଲା, ଏଥିରେ ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ; ଶଙ୍କର, ତୁମେ ଏହା ବୁଝିପାରୁନାହା।"
ଏଵଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ରୁଚିରଂ ଗିରିଜା ତୁ ଶଂଭୁଂ ସା ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯା ନର୍ମଵଚସା ସ ତଯାଭିଭୂତଃ ୩୪.
ଏପରି ଭାବେ ଗିରିଜା ହସିଲେ ଏବଂ ଶମ୍ଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି, ହସିକି ମଜାକିଆ କଥା କହିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିଲେ।
ଅଜେଯୋଽହଂ ଵିଶାଲାକ୍ଷି ତଵ ନାସ୍ତ୍ଯତ୍ର ସଂଶଯଃ ୩୪.
ମୁଁ କେବେ ହାରିବିନି, ବଡ଼ ଆଖିଅଳି, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରୋଵାଚ ଚ ଵିହସ୍ଯ ସା ୩୪.
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେ ହସିଲେ ଏବଂ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ମଯୈକଯା ଜିତୋଽସି ତ୍ଵଂ ଦ୍ଯୂତେନ ଵିମଲେନ ହି ॥ ୩୪.
ମୁଁ ଏକା ହୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ଖେଳରେ ତୁମକୁ ଜିତିଛି।
ଏଵଂ ଵିଵଦମାନୌ ତୌ ଦଂପତୀ ପରମେଶ୍ଵରୌ ୩୪.
ଏଭଳି ଭାବେ ସେଇ ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦମ୍ପତି, ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀ, ଆପସରେ ତର୍କ କରୁଥିଲେ।
ଆକର୍ଣଯାଽଽକର୍ଣଵିଶାଲନେତ୍ରେ ଵାକ୍ଯଂ ତଦେକଂ ଜଗଦେକମଂଗଲମ୍ ୩୪.
ବଡ଼ ଆଖିଅଳି, ଆଗ୍ରହରେ ଶୁଣ, ସେଇ ଏକ କଥା ସମସ୍ତ ଜଗତ ପାଇଁ ଶୁଭ।
ଅଜିତୋ ହି ମହାଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ପରମୋ ଗୁରୁଃ ୩୪.
ମହାଦେବ ନିଶ୍ଚୟ ଅଜୟ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗୁରୁ।