ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଂ ପରାଣାଂ ପରା ସତୀ ରୂପଵତୀ ଚ ସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏହିପରି ମୁଁ ସେହି ପରମ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭରିଥିବା ସତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ଦପତୀ ଶୁଦ୍ଧୌ ରାଜମାନୌ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ୩୪.
ମୁଁ ସେହି ଦୁଇ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତିନି ଜଗତରେ ଉଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଦେଖିଲି।
ସାକାରୌ ଚ ନିରାକାରୌ ନିରାତଂକୌ ସୁଖପ୍ରଦୌ ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାଯ ଚ ତଦା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୌ॥ ୩୪.
ଯେଉଁମାନେ ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି—ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ନାଥ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲି।
ନତୋସ୍ମ୍ଯହଂ ଦେଵଵରୌ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପରାତ୍ପରାଭ୍ଯାଂ କଲଯା ତଥାପି ୩୪.
ମୁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ରୂପକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ପିତରୌ ସର୍ଵଲଲୋକସ୍ଯ ଜ୍ଞାତୌ ଚାଦ୍ଯୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ୍ଭୁଁକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ଓ ମାତା ବୋଲି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିଲି।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୌ ତଦା ତେନ ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ସ୍ତୁତିତା ହେଲେ।
ସୁଖେନ ସ୍ଥୀଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ କାର୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ ୩୪.
ମୁଁ ଏଠାରେ ସୁଖରେ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମ କରିବି କୁହ।
ଦର୍ଶନଂ ଜାତମଦ୍ଯୈଵ ତେନ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଵିଭୋ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
କ୍ରୀଡନାର୍ଥମିହାଯାତଃ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍ ୩୪.
ମୁଁ ଖେଳା ପାଇଁ ଏଠି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଆସିଛି।
ତଥାପି ଦର୍ଶନଂ ଭାଵ୍ଯଂ ସତତଂ ପ୍ରାଣିନାମିହ॥ ୩୪.
ତଥାପି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଦା ତୁମ ଦର୍ଶନ ମିଳିବା ଉଚିତ।
କା କ୍ରୀଡା ହି ତ୍ଵଯା ଭାଵ୍ଯା ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ମମାଗ୍ରତଃ ୩୪.
ତୁମେ କେଉଁ ଖେଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୀଘ୍ର କୁହ।
ଦ୍ଯୂତକ୍ରୀଡା ମହାଦେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିଵିଧାତ୍ର ଚ ୩୪.
ହେ ମହାଦେବ, ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵୋ ପରତଂ ସତୀ ଭୃଶମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ କୁପିତା ଋଷିଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହିପରି କହି, ସତୀ ଅତି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଋଷିଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽସି ମୁନିର୍ମନୀଷିଣାଂ ଶାସ୍ତା ହି ଵାକ୍ଯଂ ଵିଵିଧୈଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧୈଃ ୩୪.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ମୁନି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵ୍ଯା ନାରଦୋ ଦେଵଦର୍ଶନଃ ୩୪.
ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ନାରଦ ତା ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଦ୍ଯୂତଂ ନ ଜାନାମି ନ ଚାଶ୍ରଯାମି ହ୍ଯହଂ ତପସ୍ଵୀ ଶିଵକିଂକରଶ୍ଚ କଥଂ ଚ ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି ରାଜକନ୍ଯକେ ଯୋଗୀଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରେ॥ ୩୪.
ମୁଁ ଜୁଆ ଖେଳିବା କିମ୍ବା ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ହେବା କଥା ଜାଣେନି, ମୁଁ ତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତପସ୍ବୀ ଓ ଶିବଙ୍କର ଦାସ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାଜକନ୍ୟା, ତୁମେ ମୋତେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ବିଷୟରେ କାହିଁକି ପଚାରୁଛ?
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଗିରିଜା ସତୀ ତଦା ହ୍ଯୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚ ଵିହସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଗିରିଜା ହସିକି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗିରିରାଜକନ୍ଯକା ଜଗ୍ରାହ ଚାକ୍ଷାନ୍ଭୁଵନୈକସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏପରି କହି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ଜୁଆର ଗୁଟି ନେଲେ।
ତୌ ଦଂପତୀ କ୍ରୀଡଯା ସଜ୍ଜମାନୌ ଦୃଷ୍ଟୌ ତଦା ଋଷିଣା ନାରଦେନ ୩୪.
ସେଇ ସମୟରେ, ଋଷି ନାରଦ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବୀ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ ଖେଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି।
ସଖୀଜନେନ ସଂଵୀତା ତଦା ଦ୍ଯୂତପରା ସତୀ ୩୪.
ସତୀ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ଓ ଜୁଆରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।
ସ ପଣଂ ଚ ତଦା ଚକ୍ରେ ଛଲେନ ମହତା ଵୃତଃ ୩୪.
ସେତେବେଳେ, ସେ ବଡ଼ ଚତୁରତା ସହିତ ଜୁଆରେ ଏକ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଲେ।
ନାରଦୋଽସ୍ଯାଃ ଶିଵେନାଥ ଉପହାସକରୋଽଭଵତ୍ ୩୪.
ନାରଦ ଓ ଶିବ ଦୁହେଁ ମିଶି, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ହାସ୍ୟର କାରଣ ହେଲେ।
ନାରଦସ୍ଯ ଦୁରୁକ୍ତୈଶ୍ଚ କୁପିତା ପାର୍ଵତୀ ଭୃଶମ୍ ୩୪.
ନାରଦଙ୍କର କଠୋର କଥା ଶୁଣି, ପାର୍ବତୀ ଭୟଙ୍କର ରାଗିଗଲେ।
ତଥା ଶିରୋମଣୀ ଚୈଵ ତରଲେ ଚ ମନୋହରେ ଦୃଷ୍ଟଂ ହରେଣ ଚ ପୁନଃ ପୁନର୍ଦ୍ଯୂତମକାରଯତ୍॥ ୩୪.
ଏଭଳି, ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମୁକୁଟମଣି, ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଆକର୍ଷକ, ହରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଜୁଆ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖାଯାଇଥିଲେ।
ତଥା ଗିରିଜଯା ପ୍ରୋକ୍ତଃ ଶଂକରୋ ଲୋକଶଂକରଃ ୩୪.
ତାପରେ ଗିରିଜା ଲୋକମଙ୍ଗଳକାରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
କ୍ରିଯତେ ଚ ତ୍ଵଯା ଶଂଭୋ କଃ ପଣୋ ହି ତଦୁଚ୍ଯତାମ୍ ୩୪.
ହେ ଶମ୍ଭୁ, ତୁମେ କଉଁ ଶର୍ତ୍ତ ରଖିଛ? ଦୟାକରି ଏହି କଥା କହ।
ମଯା ପଣୋଽଯଂ କ୍ରିଯତେ ଭଵାନି ତ୍ଵଦର୍ଥମେତଚ୍ଚ ଵିଭୂଷଣଂ ମହତ୍ ୩୪.
ଭବାନୀ, ଏହି ମହା ଭୂଷଣ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ଖେଳରେ ଶର୍ତ୍ତ ରଖୁଛି।
ଇଦମେଵ ତ୍ଵଯା ତନ୍ଵି ମାଂ ଜିତ୍ଵା ଗୃହ୍ଯତାଂ ସୁଖମ୍ ୩୪.
ହେ ସୁକୁମାରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଜିତିଲେ, ଏହି ଭୂଷଣ ଆନନ୍ଦରେ ନେଇପାର।
ଏଵଂ ଵିକ୍ରୀଡମାନୌ ତାଵକ୍ଷଵିଦ୍ଯାଵିଶାରଦୌ ୩୪.
ଏଭଳି, ଦୁହେଁ ଜୁଆ ଖେଳର କଳାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହୋଇ, ମଜାରେ ଖେଳୁଥିଲେ।
ପ୍ରହସ୍ଯ ଗୌରୀ ପ୍ରୋଵାଚ ଶଂକରଂ ତ୍ଵତିସୁଂଦରୀ ୩୪.
ହସିକି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦରୀ ଗୌରୀ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।