ଫଣାନାଂ ଦ୍ଵିତଯଂ କେଷାଂ ତ୍ରିତଯଂ ଚ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୩୪.
କେହି ଦୁଇଟି ଫଣା, କେହି ତିନୋଟି ଫଣା ନେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ନଵକଂ ଦଶକଂ ଚୈଵ ତଥୈକାଦଶକଂ ତ୍ଵଥ ୩୪.
କେହି ନଅଟି, କେହି ଦଶଟି, କେହି ଏକାଦଶଟି ଫଣା ନେଇ ଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ଫଣାଃ କେଽପି ପଂଚାଶତ୍କଂ ଚ ଷଷ୍ଟିକମ୍ ୩୪.
କେହି ଚାଳିଶିଟି, କେହି ପଞ୍ଚାଶିଟି, କେହି ଷଷ୍ଠିଟି ଫଣା ନେଇ ଥିଲେ।
ତଥା ଶତସହସ୍ରାଣି ହ୍ଯଯୁତପ୍ରଯୁତାନି ଚ ୩୪.
ଏଭଳି ଶତ, ସହସ୍ର, ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଫଣା ଥିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅନଂତାଶ୍ଚ ଫଣା ଯେଷାଂ ତେ ସର୍ପାଃ ଶିଵଭୂଷଣାଃ ୩୪.
ଯେଉଁ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଅନେକ ଫଣା ଅଛି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋଽପି ତେ ସର୍ଵେ ଭୋଗିନୋଽପି ସୁଶୋଭିତାଃ ୩୪.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଓ ଭୋଗୀ ସର୍ପମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅର୍ଦ୍ଧଚଂଦ୍ରାଂକିତୋ ଯସ୍ଯ କପର୍ଦ୍ଦସ୍ତ୍ଵତିସୁଂଦରଃ ୩୪.
ଯାହାଙ୍କର ଜଟାରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ, ସେହି କପର୍ଦ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର।
ପଂଚଵକ୍ତ୍ରୋ ମହାଦେଵୋ ବାହୁଭିର୍ଦ୍ଦଶଭିର୍ଵୃତଃ ୩୪.
ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାହୁ ଘେରି ରହିଛି।
ଉରୋ ଯସ୍ଯ ଵିଶାଲଂ ଚ ତଥୋରୁଜଘନଂ ପରମ୍ ୩୪.
ଯାହାଙ୍କର ଛାତି ବିଶାଳ, ଏହିପରି ଉରୁ ଓ ଜଘନ ମଧ୍ୟ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ଚରଣାରଵିଂଦମତୁଲଂ ତେଜୋମଯଂ ସୁଂଦରଂ ସଂଧ୍ଯାରାଗସୁମଂଗଲଂ ଚ ପରମଂ ତାପାପନୁତ୍ତିଂକରମ୍ ୩୪.
ମୁଁ ସେହି ଅପୂର୍ବ, ତେଜସ୍ୱୀ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ଶୁଭ୍ର ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଂ ପରାଣାଂ ପରା ସତୀ ରୂପଵତୀ ଚ ସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏହିପରି ମୁଁ ସେହି ପରମ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭରିଥିବା ସତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ଦପତୀ ଶୁଦ୍ଧୌ ରାଜମାନୌ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ୩୪.
ମୁଁ ସେହି ଦୁଇ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତିନି ଜଗତରେ ଉଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଦେଖିଲି।
ସାକାରୌ ଚ ନିରାକାରୌ ନିରାତଂକୌ ସୁଖପ୍ରଦୌ ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାଯ ଚ ତଦା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୌ॥ ୩୪.
ଯେଉଁମାନେ ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି—ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ନାଥ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲି।
ନତୋସ୍ମ୍ଯହଂ ଦେଵଵରୌ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପରାତ୍ପରାଭ୍ଯାଂ କଲଯା ତଥାପି ୩୪.
ମୁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ରୂପକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ପିତରୌ ସର୍ଵଲଲୋକସ୍ଯ ଜ୍ଞାତୌ ଚାଦ୍ଯୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ୍ଭୁଁକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ଓ ମାତା ବୋଲି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିଲି।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୌ ତଦା ତେନ ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ସ୍ତୁତିତା ହେଲେ।
ସୁଖେନ ସ୍ଥୀଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ କାର୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ ୩୪.
ମୁଁ ଏଠାରେ ସୁଖରେ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମ କରିବି କୁହ।
ଦର୍ଶନଂ ଜାତମଦ୍ଯୈଵ ତେନ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଵିଭୋ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
କ୍ରୀଡନାର୍ଥମିହାଯାତଃ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍ ୩୪.
ମୁଁ ଖେଳା ପାଇଁ ଏଠି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଆସିଛି।
ତଥାପି ଦର୍ଶନଂ ଭାଵ୍ଯଂ ସତତଂ ପ୍ରାଣିନାମିହ॥ ୩୪.
ତଥାପି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଦା ତୁମ ଦର୍ଶନ ମିଳିବା ଉଚିତ।
କା କ୍ରୀଡା ହି ତ୍ଵଯା ଭାଵ୍ଯା ଵଦ ଶୀଘ୍ରଂ ମମାଗ୍ରତଃ ୩୪.
ତୁମେ କେଉଁ ଖେଳ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ? ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଶୀଘ୍ର କୁହ।
ଦ୍ଯୂତକ୍ରୀଡା ମହାଦେଵ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵିଵିଧାତ୍ର ଚ ୩୪.
ହେ ମହାଦେବ, ଏଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଦ୍ୟୂତ ଖେଳ ଦେଖାଯାଏ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵୋ ପରତଂ ସତୀ ଭୃଶମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ କୁପିତା ଋଷିଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହିପରି କହି, ସତୀ ଅତି ରୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଋଷିଙ୍କୁ କଠୋର କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମପୁତ୍ରୋଽସି ମୁନିର୍ମନୀଷିଣାଂ ଶାସ୍ତା ହି ଵାକ୍ଯଂ ଵିଵିଧୈଃ ପ୍ରସିଦ୍ଧୈଃ ୩୪.
ତୁମେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁଅ, ମୁନି, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଉପଦେଶରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ଦେଵ୍ଯା ନାରଦୋ ଦେଵଦର୍ଶନଃ ୩୪.
ଏଭଳି ଦେବୀଙ୍କ ଉକ୍ତି ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ କରୁଥିବା ନାରଦ ତା ସମୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଦ୍ଯୂତଂ ନ ଜାନାମି ନ ଚାଶ୍ରଯାମି ହ୍ଯହଂ ତପସ୍ଵୀ ଶିଵକିଂକରଶ୍ଚ କଥଂ ଚ ମାଂ ପୃଚ୍ଛସି ରାଜକନ୍ଯକେ ଯୋଗୀଶ୍ଵରାଣାଂ ପରମଂ ପଵିତ୍ରେ॥ ୩୪.
ମୁଁ ଜୁଆ ଖେଳିବା କିମ୍ବା ତାହାରେ ଲିପ୍ତ ହେବା କଥା ଜାଣେନି, ମୁଁ ତ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ତପସ୍ବୀ ଓ ଶିବଙ୍କର ଦାସ। ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ରାଜକନ୍ୟା, ତୁମେ ମୋତେ ଯୋଗୀମାନଙ୍କର ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପବିତ୍ର ବିଷୟରେ କାହିଁକି ପଚାରୁଛ?
ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ଗିରିଜା ସତୀ ତଦା ହ୍ଯୁଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଚ ଵିହସ୍ଯ ତଂ ପ୍ରତି ୩୪.
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସତୀ ଗିରିଜା ହସିକି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଇତ୍ଯେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଗିରିରାଜକନ୍ଯକା ଜଗ୍ରାହ ଚାକ୍ଷାନ୍ଭୁଵନୈକସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏପରି କହି, ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା, ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ଜୁଆର ଗୁଟି ନେଲେ।
ତୌ ଦଂପତୀ କ୍ରୀଡଯା ସଜ୍ଜମାନୌ ଦୃଷ୍ଟୌ ତଦା ଋଷିଣା ନାରଦେନ ୩୪.
ସେଇ ସମୟରେ, ଋଷି ନାରଦ ଦେଖିଲେ ଯେ, ଦେବୀ ଓ ଦେବତା ଦୁହେଁ ଖେଳ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଛନ୍ତି।
ସଖୀଜନେନ ସଂଵୀତା ତଦା ଦ୍ଯୂତପରା ସତୀ ୩୪.
ସତୀ ତାଙ୍କର ସଖୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ ଓ ଜୁଆରେ ମନ ଲଗାଇଥିଲେ।