ଅର୍ଧାସନଗତା ସାଧ୍ଵୀ ଶଂକରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ୩୪.
ଶିବଙ୍କର ମହାନ ଆତ୍ମା ଯାହା, ସେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ନାରୀ ଆଧା ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଗୌରୀ ସିତେକ୍ଷଣା ବାଲା ତନ୍ଵଂଗୀ ଚାରୁଲୋଚନା ୩୪.
ଗୌରୀ, ଧଳା ଚକ୍ଷୁ, ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଆକର୍ଷକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲେ।
ନିର୍ଵିକାନି ଵିକାରୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଵିକଲୀକୃତଃ ୩୪.
ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ବିକୃତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲେ, ତଥାପି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ନାରଦେନ ତଥା ଶମ୍ଭୁର୍ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ ୩୪.
ଏଭଳି ତିନି ଜଗତର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ନାରଦ ଦେଖିଲେ।
ଶଂଖେନ ଭୋଗିଵର୍ଯେଣ ସେଵିତଂ ଚାଂଘ୍ରିପଂକଜମ୍ ତଥା ପଦ୍ମେନ ମହା ଶେଷେଣାପି ଵିଶେଷତଃ॥ ୩୪.
ଶେଷ ଓ ପଦ୍ମ ନାମକ ମହାନ ସର୍ପ ଏବଂ ଶେଷର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୈଶ୍ଚ ନାଗଵର୍ଯୈଶ୍ଚ ସେଵିତୋ ହି ନିରଂତରଂମ୍ ୩୪.
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ସଦା ସେବା କରୁଥିଲେ।
କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ନିତ୍ଯଂ କର୍ଣଭୂଷଣଭୂଷିତୌ ୩୪.
କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର, ସଦା କାନର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅନେକଜାତିସଂଵୀତା ନାନାଵର୍ଣାଶ୍ଚ ପଦ୍ମିନଃ ୩୪.
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆକୃତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପଦ୍ମୋ ଦଂଭଃ ସୁଦଂଭଶ୍ଚ କରାଲୋ ଭୀଷଣସ୍ତଥା ୩୪.
ପଦ୍ମ, ଦମ୍ଭ, ସୁଦମ୍ଭ, କରାଳ ଓ ଭୀଷଣ ନାମକ ନାଗମାନେ ଥିଲେ।
ଅଂଗଭୂତା ହରସ୍ଯା ସନ୍ପୂଜ୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ୩୪.
ଏହି ସମସ୍ତେ ତିନି ଜଗତର ପୂଜ୍ୟ ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭାବେ ରହିଲେ।
ଫଣାନାଂ ଦ୍ଵିତଯଂ କେଷାଂ ତ୍ରିତଯଂ ଚ ମହାପ୍ରଭମ୍ ୩୪.
କେହି ଦୁଇଟି ଫଣା, କେହି ତିନୋଟି ଫଣା ନେଇ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ସେମାନେ ଅତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ।
ନଵକଂ ଦଶକଂ ଚୈଵ ତଥୈକାଦଶକଂ ତ୍ଵଥ ୩୪.
କେହି ନଅଟି, କେହି ଦଶଟି, କେହି ଏକାଦଶଟି ଫଣା ନେଇ ଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରିଂଶତ୍ଫଣାଃ କେଽପି ପଂଚାଶତ୍କଂ ଚ ଷଷ୍ଟିକମ୍ ୩୪.
କେହି ଚାଳିଶିଟି, କେହି ପଞ୍ଚାଶିଟି, କେହି ଷଷ୍ଠିଟି ଫଣା ନେଇ ଥିଲେ।
ତଥା ଶତସହସ୍ରାଣି ହ୍ଯଯୁତପ୍ରଯୁତାନି ଚ ୩୪.
ଏଭଳି ଶତ, ସହସ୍ର, ଦଶ ହଜାର, ଲକ୍ଷ ଫଣା ଥିବା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଅନଂତାଶ୍ଚ ଫଣା ଯେଷାଂ ତେ ସର୍ପାଃ ଶିଵଭୂଷଣାଃ ୩୪.
ଯେଉଁ ସର୍ପମାନଙ୍କର ଅନେକ ଫଣା ଅଛି, ସେମାନେ ଶିବଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଭାବେ ରହିଛନ୍ତି।
ଵିଦ୍ଯାଵଂତୋଽପି ତେ ସର୍ଵେ ଭୋଗିନୋଽପି ସୁଶୋଭିତାଃ ୩୪.
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିକ୍ଷାପ୍ରାପ୍ତ ଓ ଭୋଗୀ ସର୍ପମାନେ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ଶୋଭିତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ଅର୍ଦ୍ଧଚଂଦ୍ରାଂକିତୋ ଯସ୍ଯ କପର୍ଦ୍ଦସ୍ତ୍ଵତିସୁଂଦରଃ ୩୪.
ଯାହାଙ୍କର ଜଟାରେ ଅର୍ଦ୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭିତ, ସେହି କପର୍ଦ୍ଦ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର।
ପଂଚଵକ୍ତ୍ରୋ ମହାଦେଵୋ ବାହୁଭିର୍ଦ୍ଦଶଭିର୍ଵୃତଃ ୩୪.
ପଞ୍ଚଟି ମୁହଁ ଥିବା ମହାଦେବଙ୍କୁ ଦଶଟି ବାହୁ ଘେରି ରହିଛି।
ଉରୋ ଯସ୍ଯ ଵିଶାଲଂ ଚ ତଥୋରୁଜଘନଂ ପରମ୍ ୩୪.
ଯାହାଙ୍କର ଛାତି ବିଶାଳ, ଏହିପରି ଉରୁ ଓ ଜଘନ ମଧ୍ୟ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟଂ ଚରଣାରଵିଂଦମତୁଲଂ ତେଜୋମଯଂ ସୁଂଦରଂ ସଂଧ୍ଯାରାଗସୁମଂଗଲଂ ଚ ପରମଂ ତାପାପନୁତ୍ତିଂକରମ୍ ୩୪.
ମୁଁ ସେହି ଅପୂର୍ବ, ତେଜସ୍ୱୀ, ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ସନ୍ଧ୍ୟାର ରଙ୍ଗରେ ଶୁଭ୍ର ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମ ଦେଖିଲି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୁଃଖ ଦୂର କରେ।
ତଥୈଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମଂ ପରାଣାଂ ପରା ସତୀ ରୂପଵତୀ ଚ ସୁଂଦରୀ ୩୪.
ଏହିପରି ମୁଁ ସେହି ପରମ, ସମସ୍ତ ନାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ରୂପ ଓ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ଭରିଥିବା ସତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ଦପତୀ ଶୁଦ୍ଧୌ ରାଜମାନୌ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ୩୪.
ମୁଁ ସେହି ଦୁଇ ଶୁଦ୍ଧ ସ୍ୱାମୀ-ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ତିନି ଜଗତରେ ଉଜ୍ୱଳ ଭାବରେ ଦେଖିଲି।
ସାକାରୌ ଚ ନିରାକାରୌ ନିରାତଂକୌ ସୁଖପ୍ରଦୌ ଉତ୍ଥାଯୋତ୍ଥାଯ ଚ ତଦା ତୁଷ୍ଟାଵ ଜଗଦୀଶ୍ଵରୌ॥ ୩୪.
ଯେଉଁମାନେ ରୂପ ଓ ଅରୂପ, ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ନାହିଁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁଖ ଦେଇଥାନ୍ତି—ମୁଁ ପୁନିପୁନି ଉଠି ତାଙ୍କୁ ଜଗତ୍ନାଥ ଭାବେ ସ୍ତୁତି କଲି।
ନତୋସ୍ମ୍ଯହଂ ଦେଵଵରୌ ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପରାତ୍ପରାଭ୍ଯାଂ କଲଯା ତଥାପି ୩୪.
ମୁଁ ଦେବମାନ୍ୟ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ, ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପ୍ରକାଶିତ ରୂପକୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର କରୁଛି।
ପିତରୌ ସର୍ଵଲଲୋକସ୍ଯ ଜ୍ଞାତୌ ଚାଦ୍ଯୈଵ ତତ୍ତ୍ଵତଃ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମ୍ଭୁଁକୁ ସମସ୍ତ ଜଗତର ପିତା ଓ ମାତା ବୋଲି ସତ୍ୟରେ ଜାଣିପାରିଲି।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତୌ ତଦା ତେନ ନାରଦେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ଏହିପରି ମହାତ୍ମା ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ସ୍ତୁତିତା ହେଲେ।
ସୁଖେନ ସ୍ଥୀଯତେ ବ୍ରହ୍ମନ୍କିଂ କାର୍ଯଂ କରଵାଣି ତେ ୩୪.
ମୁଁ ଏଠାରେ ସୁଖରେ ଅଛି, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମ ପାଇଁ କଣ କାମ କରିବି କୁହ।
ଦର୍ଶନଂ ଜାତମଦ୍ଯୈଵ ତେନ ତୁଷ୍ଟୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ଵିଭୋ ୩୪.
ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିଛି, ଏହିଥିରେ ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ।
କ୍ରୀଡନାର୍ଥମିହାଯାତଃ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍ ୩୪.
ମୁଁ ଖେଳା ପାଇଁ ଏଠି, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ କୈଳାସ ପର୍ବତକୁ ଆସିଛି।
ତଥାପି ଦର୍ଶନଂ ଭାଵ୍ଯଂ ସତତଂ ପ୍ରାଣିନାମିହ॥ ୩୪.
ତଥାପି, ଏଠାରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ସଦା ତୁମ ଦର୍ଶନ ମିଳିବା ଉଚିତ।