ସୁଧଯା ପରଯା ଚାପି ସେଵିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ନାରଦୋ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍॥ ୩୪.
ପରମ ଅମୃତର ସେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅନେକାଶ୍ଚର୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ତପନୈଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମଗ୍ର ପ୍ରଦେଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଶ୍ଚ ବହଵୋ ଲତାଭିଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଲତାମାଳାରେ ଘେରାଯାଇ ଥିଲେ।
ପାରିଜାତଵନାମୋଦଲଂପଟା ବହଵୋଽଲଯଃ ୩୪.
ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାଳିକା ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ବନମାନେ ମହକୁଥିଲେ।
ଶିଖଂଡିନୋ ମହଚ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତତ୍ର କେକାରଵଂ ମୁଦା ୩୪.
ମୟୂରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ି ଉଠାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।
କରିଣଃ କରିଣୀଭିଶ୍ଚ ମୋଦମାନାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ ୩୪.
ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଵୃଷଭା ନଂଦିମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ରେଭମାନା ନିରନ୍ତରମ୍ ୩୪.
ନନ୍ଦି ଆଦି ଶିରୋମଣି ବୃଷମାନେ ଅବିରତ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନାଗପୁଂନାଗବକୁଲାଶ୍ଚଂପକା ନାଗକେସରାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ନାଗବୃକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଣାଗ, ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ ଏବଂ ନାଗକେଶର ଗଛ ଥିଲେ।
କହ୍ଲାରାଃ କରଵୀରିଶ୍ଚ କୁମୁଦାନି ହ୍ଯନେକଶଃ ୩୪.
ଏଠି କହ୍ଲାର, କରବୀର ଓ ଅନେକ କୁମୁଦ ଫୁଲ ଥିଲେ।
ତଥାନ୍ଯେ ବହଵୋ ଵୃକ୍ଷାଃ ଶମ୍ଭୋସ୍ତୋଷକରାହ୍ଯମୀ ଆରାମା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିଗୁଣାଶ୍ଚ ବଭୂଵିରେ॥ ୩୪.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଛ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଗଗନାନ୍ନିସ୍ସୃତଃ ସଦ୍ଯୋ ଗଂଗୌଘଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଃ ୩୪.
ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ହଠାତ୍ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଗଙ୍ଗା ଧାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
କୂପୋ ହି ପଯସାଂ ଯେ ନ ପଵିତ୍ରଂ ଵର୍ତତେ ଜଗତ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ ଏମିତି ଏକ କୁଆଁ ଥିଲା, ଯାହାର ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ତଦା ଦ୍ଵିଧାଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ସେ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦୁଇଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଲୋକମାନୋଽସୌ ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ ୩୪.
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ—
ଯାଵଦ୍ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋପଶ୍ଯନ୍ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମେଵ ଚ ୩୪.
ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଆ ରହି, ସେ ଏହି ମହାଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ନାରଦୋ ମୋହିତୋ ହ୍ଯାସୀତ୍ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ସ ତୌ ତଦା ୩୪.
ନାରଦ ମନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତସ୍ମାଦନୁଜ୍ଞା ଦାତଵ୍ଯା ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ୩୪.
ଏହିପରି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ଦୂଷ୍ଣୀଂଭୂତୋଽଭଵତ୍ତଦା ୩୪.
ଏପରେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସେ ନିରବ ହୋଇଗଲେ।
ତଥାନ୍ଯେ ତତ୍ସରୂପାଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଏମିତି ଆକୃତିର ଲୋକମାନେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ଆଶ୍ଚର୍ଯାଣି ଦଦର୍ଶ ସଃ ୩୪.
ଏଭଳି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଚିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ସେ ଦେଖିଲେ।
ଅର୍ଧାସନଗତା ସାଧ୍ଵୀ ଶଂକରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ ୩୪.
ଶିବଙ୍କର ମହାନ ଆତ୍ମା ଯାହା, ସେ ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ ନାରୀ ଆଧା ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ଗୌରୀ ସିତେକ୍ଷଣା ବାଲା ତନ୍ଵଂଗୀ ଚାରୁଲୋଚନା ୩୪.
ଗୌରୀ, ଧଳା ଚକ୍ଷୁ, ଯୁବତୀ, ସୁନ୍ଦର ଦେହ ଓ ଆକର୍ଷକ ଦୃଷ୍ଟି ଥିଲେ।
ନିର୍ଵିକାନି ଵିକାରୈଶ୍ଚ ବହୁଭିର୍ଵିକଲୀକୃତଃ ୩୪.
ଅନେକ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ବିକୃତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲେ, ତଥାପି ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ନାରଦେନ ତଥା ଶମ୍ଭୁର୍ଦୃଷ୍ଟସ୍ତ୍ରିଭୁଵନେଶ୍ଵରଃ ୩୪.
ଏଭଳି ତିନି ଜଗତର ନାଥ ଶିବଙ୍କୁ ନାରଦ ଦେଖିଲେ।
ଶଂଖେନ ଭୋଗିଵର୍ଯେଣ ସେଵିତଂ ଚାଂଘ୍ରିପଂକଜମ୍ ତଥା ପଦ୍ମେନ ମହା ଶେଷେଣାପି ଵିଶେଷତଃ॥ ୩୪.
ଶେଷ ଓ ପଦ୍ମ ନାମକ ମହାନ ସର୍ପ ଏବଂ ଶେଷର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶଂଖ ତାଙ୍କର ପଦପଦ୍ମକୁ ସେବା କରୁଥିଲେ।
ଅନ୍ଯୈଶ୍ଚ ନାଗଵର୍ଯୈଶ୍ଚ ସେଵିତୋ ହି ନିରଂତରଂମ୍ ୩୪.
ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନାଗମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ସଦା ସେବା କରୁଥିଲେ।
କଂବଲାଶ୍ଵତରୌ ନିତ୍ଯଂ କର୍ଣଭୂଷଣଭୂଷିତୌ ୩୪.
କମ୍ବଳ ଓ ଅଶ୍ୱତର, ସଦା କାନର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଅନେକଜାତିସଂଵୀତା ନାନାଵର୍ଣାଶ୍ଚ ପଦ୍ମିନଃ ୩୪.
ଅନେକ ପ୍ରକାର ଆକୃତି ଓ ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପଦ୍ମୋ ଦଂଭଃ ସୁଦଂଭଶ୍ଚ କରାଲୋ ଭୀଷଣସ୍ତଥା ୩୪.
ପଦ୍ମ, ଦମ୍ଭ, ସୁଦମ୍ଭ, କରାଳ ଓ ଭୀଷଣ ନାମକ ନାଗମାନେ ଥିଲେ।
ଅଂଗଭୂତା ହରସ୍ଯା ସନ୍ପୂଜ୍ଯସ୍ଯାସ୍ଯ ଜଗତ୍ତ୍ରଯେ ୩୪.
ଏହି ସମସ୍ତେ ତିନି ଜଗତର ପୂଜ୍ୟ ହରଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଭାବେ ରହିଲେ।