ତତୋ ଗିରୀଶୋ ଗିରିଜାସମେତଃ କ୍ରୀଡାନ୍ଵିତୋଽସୌ ଗିରିରାଜମସ୍ତକେ ୩୩.
ତାପରେ ଗିରିଶ, ଗିରିଜାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର କୈଲାସ ଦଵଦଵା ଜଗତ୍ପତିଃ ୩୪.
ଜଗତ୍ପତି କୈଲାସର ରାଜ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସହିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵୈରିନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଃ ସହ ୩୪.
ଋଷିମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନେ ସହିତ ରୁଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଇଂଦ୍ରୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସେଵାଧର୍ମପରୋଽଭଵତ୍ ୩୪.
ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହ ମିଶି ସେବା ଓ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିଲେ।
ସୂପାନ୍ନକର୍ତା ସତତଂ ଜାତଵଦା ନିରନ୍ତରମ୍ ୩୪.
ସେ ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ନିରନ୍ତର ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚ ବହଵସ୍ତଥା ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ ୩୪.
ଅନେକ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ପୁତ୍ରୈର୍ଗଣେଶସ୍କଂଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଥା ଗିରିଜଯା ସହ ୩୪.
ଗଣେଶ, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ, ଗିରିଜା ସହିତ ଥିଲେ।
ଯେନାଂଧକୋ ମହା ଦୈତ୍ଯଃ ସ ଦେଵାନାମରିର୍ମହାନ୍ ୩୪.
ଯିଏ ମହାଦେତ୍ୟ ଅନ୍ଧକ, ଦେବମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ଗଜାସୁରଂ ଯେନ ଉତ୍କୃତ୍ତ୍ଯ ଚର୍ମ ଵୈ କୃତମ୍ ଵିଷ୍ଣୁନା ପାଲ୍ଯଭୂତେନ ରେଜେ ସର୍ଵାଂଗସୁନ୍ଦରଃ॥ ୩୪.
ଯିଏ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ମାରି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଖୋଲି ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଚମକୁଥିଲେ।
ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଭଗଵାନ୍ନାରଦୋ ଦିଵ୍ଯ ର୍ଶନଃ ୩୪.
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଗବାନ ନାରଦ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସୁଧଯା ପରଯା ଚାପି ସେଵିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ନାରଦୋ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍॥ ୩୪.
ପରମ ଅମୃତର ସେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅନେକାଶ୍ଚର୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ତପନୈଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମଗ୍ର ପ୍ରଦେଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଶ୍ଚ ବହଵୋ ଲତାଭିଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଲତାମାଳାରେ ଘେରାଯାଇ ଥିଲେ।
ପାରିଜାତଵନାମୋଦଲଂପଟା ବହଵୋଽଲଯଃ ୩୪.
ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାଳିକା ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ବନମାନେ ମହକୁଥିଲେ।
ଶିଖଂଡିନୋ ମହଚ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତତ୍ର କେକାରଵଂ ମୁଦା ୩୪.
ମୟୂରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ି ଉଠାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।
କରିଣଃ କରିଣୀଭିଶ୍ଚ ମୋଦମାନାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ ୩୪.
ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଵୃଷଭା ନଂଦିମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ରେଭମାନା ନିରନ୍ତରମ୍ ୩୪.
ନନ୍ଦି ଆଦି ଶିରୋମଣି ବୃଷମାନେ ଅବିରତ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନାଗପୁଂନାଗବକୁଲାଶ୍ଚଂପକା ନାଗକେସରାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ନାଗବୃକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଣାଗ, ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ ଏବଂ ନାଗକେଶର ଗଛ ଥିଲେ।
କହ୍ଲାରାଃ କରଵୀରିଶ୍ଚ କୁମୁଦାନି ହ୍ଯନେକଶଃ ୩୪.
ଏଠି କହ୍ଲାର, କରବୀର ଓ ଅନେକ କୁମୁଦ ଫୁଲ ଥିଲେ।
ତଥାନ୍ଯେ ବହଵୋ ଵୃକ୍ଷାଃ ଶମ୍ଭୋସ୍ତୋଷକରାହ୍ଯମୀ ଆରାମା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିଗୁଣାଶ୍ଚ ବଭୂଵିରେ॥ ୩୪.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଛ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।
ଗଗନାନ୍ନିସ୍ସୃତଃ ସଦ୍ଯୋ ଗଂଗୌଘଃ ପରମାଦ୍ଭୁତଃ ୩୪.
ଏହି ସମୟରେ ଆକାଶରୁ ହଠାତ୍ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଗଙ୍ଗା ଧାରା ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଲା।
କୂପୋ ହି ପଯସାଂ ଯେ ନ ପଵିତ୍ରଂ ଵର୍ତତେ ଜଗତ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ ଏମିତି ଏକ କୁଆଁ ଥିଲା, ଯାହାର ପାଣି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ସଂସାର କେବେ ଅଶୁଦ୍ଧ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସର୍ଵଂ ତଦା ଦ୍ଵିଧାଭୂତଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ତେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ସେ ମହାତ୍ମା ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦୁଇଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ।
ଏଵଂ ଵିଲୋକମାନୋଽସୌ ନାରଦୋ ଭଗଵାନୃଷିଃ ୩୪.
ଏଭଳି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ପୂଜ୍ୟ ଋଷି ନାରଦ—
ଯାଵଦ୍ଦ୍ଵାରି ସ୍ଥିତୋପଶ୍ଯନ୍ମହଦାଶ୍ଚର୍ଯମେଵ ଚ ୩୪.
ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଆ ରହି, ସେ ଏହି ମହାଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ନାରଦୋ ମୋହିତୋ ହ୍ଯାସୀତ୍ପପ୍ରଚ୍ଛ ଚ ସ ତୌ ତଦା ୩୪.
ନାରଦ ମନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେତେବେଳେ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତସ୍ମାଦନୁଜ୍ଞା ଦାତଵ୍ଯା ଦର୍ଶନାର୍ଥଂ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ୩୪.
ଏହିପରି ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅନୁମତି ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ।
ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵିଲୋକ୍ଯାଥ ଦୂଷ୍ଣୀଂଭୂତୋଽଭଵତ୍ତଦା ୩୪.
ଏପରେ ଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ସେ ନିରବ ହୋଇଗଲେ।
ତଥାନ୍ଯେ ତତ୍ସରୂପାଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା ୩୪.
ସେ ମହାନ ଆତ୍ମା ଅନ୍ୟ ଅନେକ ଏମିତି ଆକୃତିର ଲୋକମାନେଠାରେ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ଏଵମାଦୀନ୍ଯନେକାନି ଆଶ୍ଚର୍ଯାଣି ଦଦର୍ଶ ସଃ ୩୪.
ଏଭଳି ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବିଚିତ୍ର ଦୃଶ୍ୟ ସେ ଦେଖିଲେ।