ଶିଵେ ଭକ୍ତିଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣଃ ଶିଵକର୍ମପରୋଽଭଵତ୍ ରାତ୍ରୌ ଜାଗରଣଂ ଯତ୍ନାତ୍କରୋତି ଶିଵସନ୍ନିଧୌ॥ ୩୩.
ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିବା ସେ, ଶିବଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ହେଲେ; ରାତିରେ ଶିବଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଜାଗିବାକୁ ସେ ସଦା ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଶିଵସ୍ଯ ଗାଥା ଗାଯଂସ୍ତୁ ଆନଂଦାଶ୍ରୁକଣାନ୍ମୁହୁଃ ୩୩.
ଶିବଙ୍କ ଗୀତ ଗାଇ ଗାଇ, ସେ ପ୍ରାୟଃ ଆନନ୍ଦର ଅଶ୍ରୁ ଝରାଉଥିଲେ।
ଆଯୁଷ୍ଯଂ ଚ ଗତଂ ତସ୍ଯ ଶିଵଧ୍ଯାନପରସ୍ଯ ଚ ୩୩.
ଶିବଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଲଗିଥିବା ସେ ଲୋକଙ୍କର ଆୟୁଷ୍ୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସଂସେଵିତୁଂ ସୁଖପ୍ରାପ୍ତ୍ଯୈ ହ୍ଯେକ ଏଵ ସଦାଶିଵଃ ୩୩.
ସୁଖ ପାଇବା ପାଇଁ ସଦା ସଦାଶିବଙ୍କୁ ମାତ୍ର ସେବନ କରିବା ଉଚିତ।
ଜ୍ଞାନାତ୍ସର୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତଂ ଭୂତସାମ୍ଯଂ ନିରଂତରମ୍ ଵିନା ଶିଵେନ ଯତ୍କିଂଚିନ୍ନାସ୍ତି ଵସ୍ତ୍ଵତ୍ର ନ କ୍ଵଚିତ୍॥ ୩୩.
ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ସବୁକିଛି ମିଳେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ସହିତ ସମତା ଲଭ୍ୟ ହୁଏ; ଶିବଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ କିଛି ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ପୂର୍ଣଂ ନିଷ୍ପ୍ରପଂଚଂ ଜ୍ଞାନଂ ପ୍ରାପ୍ନୋତି ଦୁର୍ଲଭମ୍ ୩୩.
ଏଭଳି ଭାବେ ଜଣେ ଦୁର୍ଲଭ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ସଂସାରିକ ମାୟାରୁ ମୁକ୍ତ ଜ୍ଞାନକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।
ମୁକ୍ତିଂ ସାଯୁଜ୍ଯତାଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶିଵରାତ୍ରେରୁପୋଷଣାତ୍ ୩୩.
ଶିବରାତ୍ରି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିଲେ ମୁକ୍ତି ଏବଂ ଶିବସହ ସାଯୁଜ୍ୟ ମିଳେ।
ଦାକ୍ଷାଯଣୀଵୀଯୋ ଗାଚ୍ଚ ଜଟାଜୂଟେନ ଵିସ୍ତରାତ୍ ଵୀରଭଦ୍ରେତି ଵିଖ୍ଯାତୋ ଦକ୍ଷଯଜ୍ଞଵିନାଶନଃ॥ ୩୩.
ଦାକ୍ଷାୟଣୀଙ୍କର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଚୁଆଁ ଝୁଟି ବିସ୍ତାର କରି, ସେ ଦକ୍ଷ ଯଜ୍ଞ ବିନାଶକ ବୀରଭଦ୍ର ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ଶିଵରାତ୍ରିଵ୍ରତେନୈଵ ତାରିତା ବହଵଃ ପୁରା ୩୩.
ପୁରୁଣା ଦିନରେ ଅନେକ ଲୋକ ମାତ୍ର ଶିବରାତ୍ରି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ପାଇଥିଲେ।
ମାଂଧାତା ଧୁନ୍ଧୁମାରିଶ୍ଚ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରାଦଯୋ ନୃପାଃ ୩୩.
ମାଂଧାତା, ଧୁନ୍ଧୁମାର, ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରାଜାମାନେ।
ତତୋ ଗିରୀଶୋ ଗିରିଜାସମେତଃ କ୍ରୀଡାନ୍ଵିତୋଽସୌ ଗିରିରାଜମସ୍ତକେ ୩୩.
ତାପରେ ଗିରିଶ, ଗିରିଜାଙ୍କ ସହିତ ଖେଳରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଥିଲେ।
ରାଜ୍ଯଂ ଚକାର କୈଲାସ ଦଵଦଵା ଜଗତ୍ପତିଃ ୩୪.
ଜଗତ୍ପତି କୈଲାସର ରାଜ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଶାସନ କରୁଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସହିତୋ ରୁଦ୍ରୋ ଦେଵୈରିନ୍ଦ୍ରାଦିଭିଃ ସହ ୩୪.
ଋଷିମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରାଦି ଦେବମାନେ ସହିତ ରୁଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଇଂଦ୍ରୋ ଦେଵଗଣୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସେଵାଧର୍ମପରୋଽଭଵତ୍ ୩୪.
ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ସହ ମିଶି ସେବା ଓ ଧର୍ମରେ ଲଗିଥିଲେ।
ସୂପାନ୍ନକର୍ତା ସତତଂ ଜାତଵଦା ନିରନ୍ତରମ୍ ୩୪.
ସେ ସଦା ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ତିଆରି କରୁଥିଲେ, ନିରନ୍ତର ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ।
ଵିଦ୍ଯାଧରାଶ୍ଚ ବହଵସ୍ତଥା ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ ୩୪.
ଅନେକ ବିଦ୍ୟାଧର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ପୁତ୍ରୈର୍ଗଣେଶସ୍କଂଦାଦ୍ଯୈସ୍ତଥା ଗିରିଜଯା ସହ ୩୪.
ଗଣେଶ, ସ୍କନ୍ଦ ଓ ଅନ୍ୟ ପୁଅମାନେ, ଗିରିଜା ସହିତ ଥିଲେ।
ଯେନାଂଧକୋ ମହା ଦୈତ୍ଯଃ ସ ଦେଵାନାମରିର୍ମହାନ୍ ୩୪.
ଯିଏ ମହାଦେତ୍ୟ ଅନ୍ଧକ, ଦେବମାନଙ୍କର ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ, ତାଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ହତ୍ଵା ଗଜାସୁରଂ ଯେନ ଉତ୍କୃତ୍ତ୍ଯ ଚର୍ମ ଵୈ କୃତମ୍ ଵିଷ୍ଣୁନା ପାଲ୍ଯଭୂତେନ ରେଜେ ସର୍ଵାଂଗସୁନ୍ଦରଃ॥ ୩୪.
ଯିଏ ଗଜାସୁରଙ୍କୁ ମାରି, ତାଙ୍କର ଚର୍ମ ଖୋଲି ପିନ୍ଧିଥିଲେ; ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ସୁରକ୍ଷାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗରେ ସୁନ୍ଦର ଚମକୁଥିଲେ।
ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମୋ ଭଗଵାନ୍ନାରଦୋ ଦିଵ୍ଯ ର୍ଶନଃ ୩୪.
ଦିବ୍ୟ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଭଗବାନ ନାରଦ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ସୁଧଯା ପରଯା ଚାପି ସେଵିତଂ ପରମାଦ୍ଭୁତମ୍ ନାରଦୋ ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଵିଷ୍ଟୋ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍॥ ୩୪.
ପରମ ଅମୃତର ସେବା ପାଇଁ ଏବଂ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ନାରଦ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅନେକାଶ୍ଚର୍ଯସଂଯୁକ୍ତଂ ତପନୈଶ୍ଚ ସୁଶୋଭିତମ୍ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଥିଲା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ସମଗ୍ର ପ୍ରଦେଶ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା।
କଲ୍ପଦ୍ରୁମାଶ୍ଚ ବହଵୋ ଲତାଭିଃ ପରିଵେଷ୍ଟିତାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ଅନେକ କଳ୍ପବୃକ୍ଷ ଲତାମାଳାରେ ଘେରାଯାଇ ଥିଲେ।
ପାରିଜାତଵନାମୋଦଲଂପଟା ବହଵୋଽଲଯଃ ୩୪.
ପାରିଜାତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବମାଳିକା ଫୁଲର ସୁଗନ୍ଧରେ ବନମାନେ ମହକୁଥିଲେ।
ଶିଖଂଡିନୋ ମହଚ୍ଚକ୍ରୁସ୍ତତ୍ର କେକାରଵଂ ମୁଦା ୩୪.
ମୟୂରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଚୁଡ଼ି ଉଠାଇ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଡାକୁଥିଲେ।
କରିଣଃ କରିଣୀଭିଶ୍ଚ ମୋଦମାନାଃ ସୁଵର୍ଚସଃ ୩୪.
ହାତୀମାନେ ତାଙ୍କର ସାଥୀ ସହ ଆନନ୍ଦରେ ଏବଂ ଦୀପ୍ତିମାନ ରୂପରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ଵୃଷଭା ନଂଦିମୁଖ୍ଯାଶ୍ଚ ରେଭମାନା ନିରନ୍ତରମ୍ ୩୪.
ନନ୍ଦି ଆଦି ଶିରୋମଣି ବୃଷମାନେ ଅବିରତ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ।
ନାଗପୁଂନାଗବକୁଲାଶ୍ଚଂପକା ନାଗକେସରାଃ ୩୪.
ସେଠାରେ ନାଗବୃକ୍ଷ, ପୁଣ୍ଣାଗ, ବକୁଳ, ଚମ୍ପକ ଏବଂ ନାଗକେଶର ଗଛ ଥିଲେ।
କହ୍ଲାରାଃ କରଵୀରିଶ୍ଚ କୁମୁଦାନି ହ୍ଯନେକଶଃ ୩୪.
ଏଠି କହ୍ଲାର, କରବୀର ଓ ଅନେକ କୁମୁଦ ଫୁଲ ଥିଲେ।
ତଥାନ୍ଯେ ବହଵୋ ଵୃକ୍ଷାଃ ଶମ୍ଭୋସ୍ତୋଷକରାହ୍ଯମୀ ଆରାମା ବହଵସ୍ତତ୍ର ଦ୍ଵିଗୁଣାଶ୍ଚ ବଭୂଵିରେ॥ ୩୪.
ଏଭଳି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅନେକ ଗଛ ଥିଲେ, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ ଦୁଇଗୁଣ ଶୋଭା ପାଇଥିଲା।