ଏଵଂ ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସୌ ବଭାଷେ ତାଂ ଶିଵପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ କହିବା ପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶିବପ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିମନେନ ଶରୀରେଣ ନଶ୍ଵରେଣ ଗତାଯୁଷା ୩୩.
ଏହି ନଶ୍ୱର ଓ ଆୟୁ ହରାଇଥିବା ଦେହର କଣ ଉପକାର?
ଯେ ପୁଷ୍ଣଂତି ନିଜଂ ଦେହଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ଚାହତାଃ ୩୩.
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଦେହକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଦୁଃଖିତ।
ତସ୍ମାନ୍ମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚ ଦୁରଵଗ୍ରହମ୍ ୩୩.
ତେଣୁ ମାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଜିଦ୍ଦ ଛାଡ଼ିଦେ।
ବୋଧିତା ତେନ ଚଂଡୀ ସା ପୁଷ୍କସେନ ତଦା ଭୃଶମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ପୁଷ୍କସେ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ବୁଝାଇଲେ।
ଶିଵରାତ୍ରିପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚ ଜାଯତେ ଯଦ୍ଧ୍ଯସଂଶଯମ୍ ୩୩.
ଶିବରାତ୍ରି ପାଳନର ଫଳରେ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟେ।
ଯାମଦ୍ଵଯଂ ଚ ସଂଜାତମମାଵାସ୍ଯାଂ ତୁ ତତ୍ର ଵୈ ୩୩.
ଏଠାରେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଦୁଇଟି ରାତି ଘଟିଥିଲା।
ଵିମାନାନି ବହୂନ୍ଯତ୍ର ଆଗତାନି ତଦଂତିକମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ବହୁତ ବିମାନ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲା।
ଉଵାଚ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଷ୍କସୋଽପି ଚ ତାନ୍ପ୍ରତି ୩୩.
ପୁଷ୍କସ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିମାନସ୍ଥାଶ୍ଚ କେଚିଚ୍ଚ ଵୃଷାରୂଢାଶ୍ଚ କେଚନ ୩୩.
କେହି ଆକାଶରେ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଦିନଶ୍ଚର୍ମପରୀତଵାସସୋ ଭୁଜଂଗଭୋଗୈଃ କୃତହାରଭୂଷଣାଃ ୩୩.
କେହି ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ସାପର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପୁଷ୍କସେନ ତଦା ପୃଷ୍ଟା ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ଚ ପାର୍ପଦାଃ ୩୩.
ତାପରେ ପୁଷ୍କସ ପଚାରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ପାର୍ପଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ କହିଲେ।
ପ୍ରେଷିତାଃ ସ୍ମୋ ଵଯଂ ଚଂଡ ଶିଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା ୩୩.
ହେ ଚଣ୍ଡ, ଆମେ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛୁ।
ଲିଂଗାର୍ଚ୍ଚନଂ କୃତଂ ଯଚ୍ଚ ତ୍ଵଯା ରାତ୍ରୌ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ୩୩.
ତୁମେ ଯେ ରାତିରେ ଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେଥିରେ—
ତଥୋକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୩୩.
ଏଭଳି ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ, ସେ ହସୁଥିବା ପରି କହିଲେ।
କିଂ ମଯା କୃତମଦ୍ଯୈଵ ପାପିନା ହିଂସକେନ ଚ ୩୩.
ମୁଁ ଆଜି କଣ ଅପରାଧ କରିଛି, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ହିଂସକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ?
ପାପାଚାରୋ ହ୍ଯହଂ ନିତ୍ଯଂ କଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ ୩୩.
ମୁଁ ସଦା ଖରାପ କାମ କରେ—ମୁଁ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି?
ପରଂ କୌତୁକମାପନ୍ନଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଯଥାତଥମ୍ ୩୩.
ମୋତେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହି ପଚାରୁଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପୃଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ପୁଷ୍କସସ୍ଯ ଯଥାଵିଧି ୩୩.
ଏଭଳି ଭାବେ ପୁଷ୍କସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପଚାରିଥିଲେ—
ଦେଵଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ପତିରୀଶ୍ଵରଃ ୩୩.
ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ—
ପ୍ରାସଂଗିକତଯା ମାଘେ କୃତଂ ଲିଂଗାର୍ଚନଂ ତ୍ଵଯା ଶିଵରାତ୍ର୍ଯାଂ ପ୍ରସଂଗେନ କୃତମର୍ଚନମେଵ ଚ॥ ୩୩.
ମାଘ ମାସରେ ତୁମେ ଯେ ଅପେକ୍ଷାକ୍ରମେ ଲିଙ୍ଗ ପୂଜା କରିଥିଲ, ଏବଂ ଶିବରାତ୍ରିରେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଯେ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେଥିରେ—
କୋଲଂ ନିରୀକ୍ଷମାଣେନ ବିଲ୍ଵପତ୍ରାଣି ଚୈଵ ହି ଲିଂଗସ୍ଯ ମସ୍ତକେ ତାନି ତେନ ତ୍ଵଂ ସୁକୃତୀ ପ୍ରଭୋ॥ ୩୩.
କୋଳା ଫଳ ଓ ବିଳ୍ୱ ପତ୍ର ଦେଖି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଲିଙ୍ଗର ଶିର ଉପରେ ରଖିଥିଲ; ଏହି କାରଣରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ତୁମେ ପୁଣ୍ୟବାନ ହେଲେ।
ତତଶ୍ଚ ଜାଗରୋ ଜାତୋ ମହାନ୍ଵୃକ୍ଷୋପରି ଧ୍ରୁଵମ୍ ୩୩.
ତାପରେ, ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଉପରେ ନିଶା ଜାଗରଣ ହେଲା।
ଛଲେନୈଵ ମହାଭାଗ କୋଲସଂଦର୍ଶନେନ ହି ୩୩.
ଏହା ସବୁ ଚତୁରତା ଦ୍ୱାରା, କୋଳା ଫଳ ଦେଖିବା ଉପଲକ୍ଷେ ହେଇଥିଲା।
ତେନୋପଵାସେନ ଚ ଜାଗରେଣ ତୁଷ୍ଟୋ ହ୍ଯସୌ ଦେଵଵରୋ ମହାତ୍ମା ୩୩.
ଏହି ଉପବାସ ଓ ଜାଗରଣ ଦ୍ୱାରା, ମହାତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଦେବମାନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଧୀମତା ୩୩.
ଏଭଳି ବେଳେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ବୀରଭଦ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
ଗଣାନାଂ ଦେଵତାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରାଣିନାମପି ୩୩.
ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ,
ଵୀଣାଵେଣୁମୃଦଂଗାନି ତସ୍ଯ ଚାଗ୍ରେ ଗତାନି ଚ ୩୩.
ବୀଣା, ବାଁସୀ ଓ ମୃଦଙ୍ଗ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣାଯାଇଥିଲା।
ଵିଦ୍ଯାଧରଗଣାଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସିଦ୍ଧଚାରଣାଃ ମହୋତ୍ସଵେନ ମହତା ଆନୀତୋ ଗଂଧମାଦନମ୍॥ ୩୩.
ସମସ୍ତ ବିଦ୍ୟାଧର, ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ନେଇଯିବାଯାଇଥିଲା।
ଶିଵସାନ୍ନିଧ୍ଯମାଗଚ୍ଚଂଡୋସୌ ତେନ କର୍ମଣା ୩୩.
ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଚଣ୍ଡ ଶିବଙ୍କ ସାନ୍ନିଧ୍ୟ ପାଇଲେ।