କ୍ଵାନ୍ଵେଷଯାମି ପୃଚ୍ଛାମି କ୍ଵ ଗଚ୍ଛାମି ଚ କଂ ପ୍ରତି ୩୩.
ମୁଁ କେଉଁଠି ଖୋଜିବି, କାହାକୁ ପଚାରିବି, କେଉଁଠି ଯିବି, ଏବଂ କାହା ପାଖକୁ ଯିବି?
ନୈଵାନ୍ନଂ ନୋ ଜଲଂ କିଂଚିନ୍ନ ଭୁକ୍ତଂ ତଦ୍ଦିନେ ତଯା ୩୩.
ସେ ଦିନ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଖାଇନି, କିଛି ପିଇନି।
ଅଥ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ପୁଷ୍କସୀ ଵନମାଯଯୌ ୩୩.
ତାପରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ପ୍ରଭାତବେଳେ ପୁଷ୍କସୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଗଲେ।
ଭ୍ରମମାଣାଵନେ ତସ୍ମିନ୍ଦଦର୍ଶ ମହତୀଂ ନଦୀମ୍ ୩୩.
ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ, ସେ ଏକ ବଡ଼ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ତଦନ୍ନଂ କୂଲନଃ ସ୍ଥାପ୍ଯ ନଦୀଂ ତର୍ତୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ ୩୩.
ସେ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ନଦୀକୂଳରେ ରଖି, ନଦୀ ଅଟକିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତାଵତ୍ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସାଵେହି ଶୀଘ୍ରଂ ଚ ଭକ୍ଷଯ ୩୩.
ଏହି ସମୟରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ବ୍ୟକ୍ତି ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁରନ୍ତ ଆସ ଏବଂ ଖା'।
କୃତଂ କିମଦ୍ଯ ରେ ମଂଦ ଗତେଽହନି ଚ କିଂ କୃତମ୍ ୩୩.
'ଆଜି କଣ କଲୁ, ହେ ଧୀର? ଦିନ ଯିବା ସହ କଣ ସାଧିଲୁ?'
ନଦ୍ଯାଂ ସ୍ନାତୌ ତଥା ତୌ ଚ ଦମ୍ପତୀ ଚ ଶୁଚି ଵ୍ରତୌ ୩୩.
ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦମ୍ପତି ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ତେନ ସର୍ଵଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଚ ତଦନ୍ନଂ ସ୍ଵଯମେଵ ହି ୩୩.
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟଟିକୁ ଏକା ଖାଇଦେଲେ।
ଆଵଯୋର୍ଭକ୍ଷିତଂ ଚାନ୍ନମନେନୈଵ ଚ ପାପିନା ୩୩.
ଆମ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଏହି ପାପୀ ଏକା ଖାଇଦେଲା।
ଏଵଂ ତଯୋକ୍ତଶ୍ଚଣ୍ଡୋଽସୌ ବଭାଷେ ତାଂ ଶିଵପ୍ରିଯଃ ୩୩.
ଏଭଳି ତାଙ୍କୁ କହିବା ପରେ, ସେ ଭୟଙ୍କର ଶିବପ୍ରିୟ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
କିମନେନ ଶରୀରେଣ ନଶ୍ଵରେଣ ଗତାଯୁଷା ୩୩.
ଏହି ନଶ୍ୱର ଓ ଆୟୁ ହରାଇଥିବା ଦେହର କଣ ଉପକାର?
ଯେ ପୁଷ୍ଣଂତି ନିଜଂ ଦେହଂ ସର୍ଵଭାଵେନ ଚାହତାଃ ୩୩.
ଯେମାନେ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଦେହକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ ଦୁଃଖିତ।
ତସ୍ମାନ୍ମାନଂ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ କ୍ରୋଧଂ ଚ ଦୁରଵଗ୍ରହମ୍ ୩୩.
ତେଣୁ ମାନ, କ୍ରୋଧ ଓ ଜିଦ୍ଦ ଛାଡ଼ିଦେ।
ବୋଧିତା ତେନ ଚଂଡୀ ସା ପୁଷ୍କସେନ ତଦା ଭୃଶମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ପୁଷ୍କସେ ଚଣ୍ଡୀଙ୍କୁ ଭଲଭାବରେ ବୁଝାଇଲେ।
ଶିଵରାତ୍ରିପ୍ରସଂଗାଚ୍ଚ ଜାଯତେ ଯଦ୍ଧ୍ଯସଂଶଯମ୍ ୩୩.
ଶିବରାତ୍ରି ପାଳନର ଫଳରେ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ଘଟେ।
ଯାମଦ୍ଵଯଂ ଚ ସଂଜାତମମାଵାସ୍ଯାଂ ତୁ ତତ୍ର ଵୈ ୩୩.
ଏଠାରେ ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଦୁଇଟି ରାତି ଘଟିଥିଲା।
ଵିମାନାନି ବହୂନ୍ଯତ୍ର ଆଗତାନି ତଦଂତିକମ୍ ୩୩.
ସେ ସମୟରେ ବହୁତ ବିମାନ ସେଠାରେ ଆସିଥିଲା।
ଉଵାଚ ପରଯା ଭକ୍ତ୍ଯା ପୁଷ୍କସୋଽପି ଚ ତାନ୍ପ୍ରତି ୩୩.
ପୁଷ୍କସ ଉଚ୍ଚ ଭକ୍ତି ସହିତ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଵିମାନସ୍ଥାଶ୍ଚ କେଚିଚ୍ଚ ଵୃଷାରୂଢାଶ୍ଚ କେଚନ ୩୩.
କେହି ଆକାଶରେ ରଥ ଉପରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, କେହି ବୃଷ ଉପରେ ବସିଥିଲେ।
କପର୍ଦ୍ଦିନଶ୍ଚର୍ମପରୀତଵାସସୋ ଭୁଜଂଗଭୋଗୈଃ କୃତହାରଭୂଷଣାଃ ୩୩.
କେହି ଜଟା ଧାରଣ କରି, ଚର୍ମ ପିନ୍ଧି, ସାପର ଗହଣା ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ପୁଷ୍କସେନ ତଦା ପୃଷ୍ଟା ଊଚୁଃ ସର୍ଵେ ଚ ପାର୍ପଦାଃ ୩୩.
ତାପରେ ପୁଷ୍କସ ପଚାରିବା ପରେ, ସମସ୍ତ ପାର୍ପଦଙ୍କ ଅନୁୟାୟୀମାନେ କହିଲେ।
ପ୍ରେଷିତାଃ ସ୍ମୋ ଵଯଂ ଚଂଡ ଶିଵେନ ପରମେଷ୍ଠିନା ୩୩.
ହେ ଚଣ୍ଡ, ଆମେ ଶିବ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛୁ।
ଲିଂଗାର୍ଚ୍ଚନଂ କୃତଂ ଯଚ୍ଚ ତ୍ଵଯା ରାତ୍ରୌ ଶିଵସ୍ଯ ଚ ୩୩.
ତୁମେ ଯେ ରାତିରେ ଶିବଙ୍କ ଲିଙ୍ଗକୁ ପୂଜା କରିଥିଲ, ସେଥିରେ—
ତଥୋକ୍ତୋ ଵୀରଭଦ୍ରେଣ ଉଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ ୩୩.
ଏଭଳି ବୀରଭଦ୍ର କହିଲେ, ସେ ହସୁଥିବା ପରି କହିଲେ।
କିଂ ମଯା କୃତମଦ୍ଯୈଵ ପାପିନା ହିଂସକେନ ଚ ୩୩.
ମୁଁ ଆଜି କଣ ଅପରାଧ କରିଛି, ମୁଁ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ହିଂସକ ହେବା ସତ୍ତ୍ୱେ?
ପାପାଚାରୋ ହ୍ଯହଂ ନିତ୍ଯଂ କଥଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଵ୍ରଜାମ୍ଯହମ୍ ୩୩.
ମୁଁ ସଦା ଖରାପ କାମ କରେ—ମୁଁ କିପରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି?
ପରଂ କୌତୁକମାପନ୍ନଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଯଥାତଥମ୍ ୩୩.
ମୋତେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି, ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହି ପଚାରୁଛି।
ଇତ୍ଯେଵଂ ପୃଚ୍ଛତସ୍ତସ୍ଯ ପୁଷ୍କସସ୍ଯ ଯଥାଵିଧି ୩୩.
ଏଭଳି ଭାବେ ପୁଷ୍କସ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପଚାରିଥିଲେ—
ଦେଵଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ଦେଵାନାଂ ପତିରୀଶ୍ଵରଃ ୩୩.
ଦେବମାନଙ୍କ ଦେବ, ମହାଦେବ, ସମସ୍ତ ଦେବଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶାସକ—