ପ୍ରେଷିତା ଶଂଭୁନା ଦେଵାଃ ପରିଵଵ୍ରୁଃ ସୁରେଶ୍ଵରାଃ
ଶମ୍ଭୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇ, ଦେବତାମାନେ — ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ — ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ସର୍ଵଦିକ୍ପାଲକାଂତାଭିଃ ସମେତା ଶୈଲବାଲିକା
ସମସ୍ତ ଦିଗର ରକ୍ଷକଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ଏକସାଥି ହେଇ, ପାହାଡ଼ର ଜିଅ ତାଁଠାରେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଦ୍ରିନାଥସ୍ଵରୂପସ୍ଯ ଶୀତତ୍ଵମିଵ କୁର୍ଵତୀ
ପାହାଡ଼ର ନାଥଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଧରି, ସେ ଶୀତଳତା ଆଣିବା ପରି ଲାଗିଲେ।
ଦୁଷ୍କରସ୍ଯୋଦଵାସସ୍ଯ ବୋଧଯନ୍ତୀଵ ସାଧୁତାମ୍
ଏହି କଠିନ ତପସ୍ୟାର ଉତ୍ତମତାକୁ ପ୍ରକାଶ କରୁଥିବା ପରି, ସେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ରୀଡାମିଵ ପୁରାଭ୍ଯସ୍ତାଂ ତପସାପି ଚ ସଂଗତା 1.3.1.12.
ଯେଉଁଠି ସେ ପୂର୍ବରୁ ଖେଳା କରୁଥିଲେ, ଏବେ ତପସ୍ୟା ସହିତ ଏକତା ହେଇଛି।
ସଂଚିଂତ୍ଯ ଚୋଭଯୋଃ କର୍ତୁଂ ଶୀତଲତ୍ଵଂ ଜଲେ ସ୍ଥିତା
ଉଭୟଙ୍କୁ କିପରି ଶୀତଳତା ଦେବି, ଏହା ଭାବି, ସେ ଜଳରେ ରହିଲେ।
ଆଧିକ୍ଯମଥ ଲୋକସ୍ଯ ଵକ୍ତୁକାମା ସ୍ଵଯଂ ସ୍ଥିତା
ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କୁ ନିଜର ଉତ୍କୃଷ୍ଟତା ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ନିଜେ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଅଧିଗମ୍ଯ ତପସ୍ତସ୍ଯ ଶାଂତିଂ କର୍ତୁମିଵ ସ୍ଥିତା
ସେ ତପସ୍ୟାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ତାହାର ଶାନ୍ତି ଆଣିବା ପରି ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
କ୍ଷାଲଯଂତୀଵ ଲିଂଗଂ ତଦମଲୈସ୍ତୀର୍ଥଵାରିଭିଃ
ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥର ଜଳରେ ଲିଙ୍ଗକୁ ଧୁଇଁ ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଗିଲେ।
ଅପୀତକୁଚନାଥେଶଶୋଣାଦ୍ରୀଶ୍ଵରତୁଷ୍ଟଯେ
ଅପିତ କୁଚ ନାଥେଶ ଶୋଣାଦ୍ରୀଶ୍ୱରଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ।
ଅଧଃକୃତାଭ୍ରତଡିତୋ ଜିଗୀଷଂତୀଵ ଚାମରୀଃ
ବାଦଳ ଓ ବିଜୁଳିକୁ ତଳେ ରଖି, ସେ ଚାମରୀ ଝାଲିବା ପରି ଲାଗିଲେ।
ସିଦ୍ଧଚାରଣଗଂଧର୍ଵଵିଦ୍ଯାଧରଵିରାଜିତମ୍
ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ବିଦ୍ୟାଧରମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଷ୍ଟାପଦପଥାକାରମଷ୍ଟଦିକ୍ପାଲପୂଜିତମ୍
ଅଷ୍ଟାପଦ ପଥର ଆକୃତିରେ, ଅଷ୍ଟ ଦିଗର ରକ୍ଷକମାନେ ପୂଜା କରୁଛନ୍ତି।
ଅଷ୍ଟାଂଗଭକ୍ତିଯୁକ୍ତୈସ୍ତୈର୍ଯୁକ୍ତମଷ୍ଟାଂଗବୁଦ୍ଧିଭିଃ
ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ଭକ୍ତି ଓ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।
ଲସତ୍ସୁଵର୍ଣଦୁଵର୍ଣଶାଲାମାଲାସମାସ୍ଥିତମ୍ 1.3.1.12.
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୂପା ଦ୍ୱାର ମାଳାରେ ଚମକୁଥିବା ଶାଳାମାନେ ତାଁଠାରେ ରହିଛନ୍ତି।
ଵୀଣାଵେଣୁମୁଖୈସ୍ତାଲୈଃ ସାଲାପୈରୁପରଂଜିତମ୍
ବୀଣା, ବାଁଶୀ, ମୁଖ ଓ ତାଳର ସ୍ୱର, ହାତ ତାଳିରେ ତାଙ୍କୁ ରଙ୍ଗିନ କରିଛି।
ସେଵିତଵ୍ଯଂ ଦିନେ ଦିଵ୍ଯସମଦର୍ଶଵୃଷଧ୍ଵଜମ୍
ଦିନରେ ପୂଜା କରିବାଯୋଗ୍ୟ, ସମଦର୍ଶନ ଦେଇଥିବା ଦିବ୍ୟ ବୃଷଧ୍ୱଜ।
ନିଶାଦିଵସଯୋରେଵଂ ଦର୍ଶଯନ୍ନିଵ ସର୍ଵଦା
ଏଭଳି, ସେ ସଦା ଦିନ ଓ ରାତି ଦୁଇଟିକୁ ଦେଖାଇଥିବା ପରି ଲାଗିଲେ।
ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈଃ ସାର୍ଧଂ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସମାଯଯୌ
ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଦେବମାନେ ସହିତ ଆସିଲେ।
ଵ୍ଯୋମଗଂଗାଜଲୋତ୍ସଂଗଶୀତଲୋ ମରୁଦାଵଵୌ
ଉପରକୁ ଗଙ୍ଗା ଜଳରେ ଶୀତଳ ହେଇଥିବା ହଳକା ପବନ ବହିଲା।
କନକାଂକିତଶୃଂଗାଗ୍ରପରିଧୂତଵନାଵଲିଃ
ସୁନାରେ ଭୂଷିତ ଶିଖର ଉପରେ ଥିବା ଜଙ୍ଗଲ ଗୁଡିକ ହଳି ହେଲା।
ଵସଂତପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ସହର୍ଷମୃତଵଃ ପୁରଃ
ବସନ୍ତ ଆଗୁଆ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଋତୁ ଆନନ୍ଦରେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ।
ଗଣୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧାକାରାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ
ବିଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ଗଣ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଋଷିମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ।
କୁଂକୁମକ୍ଷୋଦସଂମିଶ୍ରକର୍ପୂରରଜସାନ୍ଵିତଃ
କୁଙ୍କୁମ ଚୂରା ଓ କର୍ପୂର ଗନ୍ଧରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ ଆକାଶ ମହକି ଉଠିଲା।
ଅଥ ମୃଦଂଗକମର୍ଦଲଝଲ୍ଲରୀପଟହଦୁଂଦୁଭିତାଲସମନ୍ଵିତୈଃ 1.3.1.12.
ତାପରେ ମୃଦଙ୍ଗ, କରତାଳ, ଝଲରୀ, ପଟାହ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭି ଡ଼ାକର ତାଳରେ ଆକାଶ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା।
ସୁରଵଧୂଜନନୃତ୍ତନିରଂତରୋଲ୍ଲୁଲିତତୁଂବରୁଗାଯନଗୀତିଭିଃ
ଦେବୀମାନେ ଅବିରତ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ତୁମ୍ବରୁ ବାଦ୍ୟ ଓ ଗୀତର ସଙ୍ଗେ।
ସରସମେତ୍ଯ ଶିଵଃ କରୁଣାନିଧିର୍ନତମୁଖୀମପି ତାମପଲଜ୍ଜଯା
କରୁଣାର ସାଗର ଶିବ, ଲଜ୍ଜାରେ ମୁହଁ ନମାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଲଲିତଯା ନିଜଯା ପ୍ରିଯଯାନ୍ଵିତଃ ସୁରମୁନୀଂଦ୍ରସମାଜସମାଵୃତଃ
ଶିବ ନିଜ ପ୍ରିୟା ସହିତ ମୂଦ୍ରାରେ ଏବଂ ଦେବ ଓ ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଦଳରେ ଘିରି ରହିଲେ।
ଅଥ ଶିଵଃ ସୁରରାଜସମର୍ପିତାଞ୍ଛୁଭପଟୀରମୁଖାନିଲସୌରଭାନ୍
ତାପରେ ଶିବ, ଯାହାକୁ ଦେବରାଜ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁଗନ୍ଧି ଦିଆ ପବନର ଗନ୍ଧ ଦେଇ ଅର୍ପଣ କରିଥିଲେ...
ସମନୁଲେପିତହାରସୁମଂଡିତାଵଭିଗତୌ ସିତତାଂ ସମଲଂକୃତୌ
ମାଳା ପିନ୍ଧି ଓ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ଦୁଇଜଣ ଧଳା ଶୋଭାରେ ସଜି ଆଗକୁ ଆସିଲେ।